GENTLE MONSTER บุรุษอันธพาล のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ห้องสมุดของมหา’ลัยหลังจากที่กินข้าวเสร็จฉันก็เปลี่ยนทิศทางมายังห้องสมุดแทน โดยมีแบล็คเดินตามมาด้วย ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาตามฉันมาหรือเขาต้องการมาห้องสมุดจริง ๆ อีกอย่างฉันก็กำลังกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องของสร้อยด้วย หรือควรจะยอมรับดีแล้วก็ค่อยมาตกลงกับเขาถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น“เอ๊ะ!” ฉันร้องตกใจออกมาเมื่อหน้าผากของตัวเองชนเข้ากับอะไรบางอย่าง เข้าพอมองดูดี ๆ เท่านั้นแหละ ก็...“เหม่ออะไร” แบล็คพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตานิ่งมาให้ฉัน นี่ฉันคิดเรื่องนี้เพลินจนตัวเองเกือบจะชนเข้ากับเสาของอาคารห้องสมุดแล้วเหรอเนี่ย ถ้าไม่มีมือของแบล็คที่มารองหน้าผากฉันไว้มีหวังคงได้ปูดบวมน่าเกลียดจนไลลาต้องหัวเราะน้ำตาร่วงแน่เลย“ขอบคุณนะ แบล็คเจ็บมือหรือเปล่า?” ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง เพราะแรงที่ฉันชนจนหลังมือเขากระแทกขนาดนั้นก็ไม่ใช่เบา ๆ เลยนะ“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” แบล็คพูดจบเขาก็เดินนำฉันเข้าไปในห้องสมุดเลย สงสัยฉันจะคิดมากไปเองเรื่องที่คิดว่าเขาตามฉันมา เรานี่ก็หลงตัวเองชะมัดฉันใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดสักพักใหญ่ ๆ เลย เพราะอาจารย์ชั่วโมงต่อไปเขายกเลิกคลาส ทำให้ฉันมีเวลาในการอ่านหนังสือมากกว่าเดิม ส่

“เออ” ไอ้ไลลามันรู้ว่าผมหมายถึงใคร มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของมัน ก็คือคนที่เคยเป็น ‘เหยื่อ’ จากการโดนมันกระทำมาก่อนไง ไอ้ ‘นพี’ มันเป็นแค่ตัวระยำในร่างมนุษย์ก็เท่านั้นแหละเหยื่อที่ว่าก็มีผมด้วยเป็นหนึ่งในนั้น ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม คนเราไม่ได้เตะต่อยเก่งมาตั้งแต่เกิด เช่นเดียวกับความแข็งแรงแข็งแกร่ง ในอดีตผมเคยมีชีวิตที่ตรงกันข้ามกับปัจจุบันมาก ผมเป็นเด็กอ้วนที่อ่อนแอและมักจะถูกรังแกมาตั้งแต่สมัยประถมผมโดนแกล้งสารพัด และโดนล้อเลียนมาตลอด เชื่อไหมล่ะว่าตอนนั้นผมเอาแต่ร้องไห้เรียกหาแม่ จนกระทั้งมีผู้ชายที่เป็นรุ่นพี่เดินเข้ามาช่วย คนนั้นเหมือนเป็นแสงสว่างให้ผม หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาแกล้งผมเลยสักคน และผมเองก็เริ่มสนิทกับรุ่นพี่คนนั้นมาขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง...มันก็เผยธาตุแท้ออกมา นั่นเป็นสิ่งที่ผมโดนมาหนักมากที่สุดเท่าที่เจอมา รุ่นพี่นั่นมันหลอกให้ผมไปกับพวกแก๊งจับเด็ก ผมถูกพวกมันจับตัวไปนานเป็นอาทิตย์ พวกนั้นมันทรมานผมทุกอย่าง กับเด็กที่ยังไม่ขึ้นวัยมัธยมอย่างผมด้วยซ้ำ อายุเท่านั้นต้องมาเจอแบบนั้นเข้า ผมไม่เป็นบ้าปัญญาอ่อนมันก็ดีมากแค่ไหนแล้วสุดท้ายก็มีคนเข้ามา

ห้องประชุม“ที่อาจารย์เรียกพวกเธอมาก็เพราะจะให้มาช่วยออกความคิดเห็นหน่อย เดี๋ยวคาบสุดท้ายอาจารย์จะนัดประชุมคณะเราทุกชั้นปีเรื่องที่จะพาไปเรียนนอกสถานที่” ฉันกับโลคาพยักหน้าพร้อมกัน และรอรับฟังเรื่องที่อาจารย์อยากให้เราสองคนช่วยเรียนนอกสถานที่งั้นเหรอ ก็ดูเป็นอะไรที่น่าสนใจดีนะ“พวกเธอคิดว่าไง อยากให้มีแต่คณะของเราไปไหม หรืออยากให้มีคณะศิลปศาสตร์ตามที่ฝ่ายนู้นขอไปด้วยล่ะ” หลังจากที่นั่งฟังจนจบก็ได้รู้ว่าเราจะไปเรียนนอกสถานที่ที่ต่างประเทศกัน เป็นอะไรที่น่าสนุกและน่าสนใจดี อีกอย่างมหา’ลัยที่เราจะไปนั่งเรียนก็ยังเป็นมหา’ลัยที่ขึ้นชื่ออีกด้วยและที่อาจารย์พูดถึงคณะอื่นเห็นว่าอีกฝ่ายจะขอไปด้วย เนื่องจากเราจะไปต่างประเทศ ฝ่ายนั้นเขาก็เลยอยากให้นักศึกษาของเขาไปฝึกภาษาด้วยเช่นกัน“ผมยังไงก็ได้ครับ” โลคาเอ่ยออกมา สายตาของอาจารย์ก็เลยเบี่ยงเบนมาทางฉันแทน“แล้วหนูวาริสล่ะ” ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมอาจารย์คนนี้ถึงได้เรียกฉันแบบนั้น อันที่จริงหลายท่านก็เรียกฉันแบบนี้ เพราะฉันดันเกิดมาในตระกูลมีชื่อเสียง การปฏิบัติตัวกับฉันหลายคนเลยทำแตกต่างออกไป ฉันไม่ชอบเลยสักนิด เพราะสิ่งเหล่านั้นทำให้ฉันถูกเกลียดไป

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ห้างไดนาแลนแบล็ค Talk“อย่าลืมเช็คสต็อกของก่อนจะจัดลงชั้นด้วย เข้าใจไหม” ผมหันไปพูดกับผู้จัดการของร้าน“ค่ะคุณแบล็ค” เธอตอบกลับมาผมเลยยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เธอกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ วันนี้ที่จริงช่วงเช้าผมต้องเข้าเรียน แต่เพราะมีเรื่องจำเป็นต้องทำแทนแม่ก็เลยต้องมาจัดการก่อนผมกำลังยืนสั่งงานลูกน้องของแม่อยู่ ด้วยความที่เพิ่งจะมาเปิดร้านใหม่และพนักงานหลายคนก็เป็นหน้าใหม่ ผมเลยต้องมาสั่งงานแทนแม่ที่ไปคุยงานอยู่ที่ต่างประเทศกับพ่อ ครอบครัวผมมีหลายธุรกิจ แต่ส่วนมากก็เกี่ยวกับเรื่องผ้าและแฟชั่นอย่างเช่นร้านนี้ เป็นร้านของแม่ที่ทำเกี่ยวกับแบรนด์เสื้อผ้าชายหญิงและทุกช่วงวัย หลายชุดก็มีผมช่วยออกแบบแพทเทิร์น แต่น้อยมาก เพราะนาน ๆ ทีผมจะช่วย แต่เรื่องข้อมูลและการบริหารผมเองก็ไม่ได้น้อยหน้าใครห้างนี้เพิ่งมาเปิดใหม่ได้ไม่นาน แม่ผมก็กวาดเช่าเนื้อที่ไปเยอะพร้อมกับโปรลดก่อนเปิดร้าน ทำให้ผมต้องมาจัดเตรียมของ เพราะลูกค้าที่มารับบัตรคิวรอร้านเปิดตัวปาไปแล้วหลายพันคน ถ้าวันเปิดจริงของไม่พอร้านแม่ผมก็จะเสียชื่อเสียง นั่นจึงทำให้ผมต้องมาดูความพร้อมก่อนร้านเปิด“เซ็งฉิบหาย”

“ปล่อยวาริส” พี่นพีพูดขึ้นด้วยโทนเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่แบล็คกลับยกยิ้มที่มุมปากแบบที่ชอบทำแทน“เอ่อ...ไลลาว่าพี่นพีมานั่งข้างไลลาก็ได้นะคะ ไหน ๆ วาริสเองก็นั่งลงกับแบล็คแล้ว” ไลลาพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปควงแขนพี่นพีให้เดินตามมานั่งลงข้างเธอ พี่นพีเองก็ไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธอะไร จากนั้นไลลาก็จัดการไปคุยกับพนักงานเรื่องที่นั่ง ไม่นานก็เดินกลับมาโดยที่เราสามคนที่นั่งรออยู่ไม่มีใครพูดอะไรกันสักคำ แบล็คเองก็เลิกกอดฉันแล้ว“น้องวามานั่งข้างพี่แทนดีไหมครับ” พี่นพีพูดขึ้นยิ้ม ๆ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ไลลาเดินมาพอดี แล้วแบล็คเองก็ทำเหมือนมองไปข้างหลัง แต่ที่จริงไม่ใช่ เพราะเขากำลังพูดบางอย่างกับฉัน เมื่อเห็นว่าฉันพยักหน้าและทำท่าจะแลกเปลี่ยนที่นั่ง“ระหว่างสร้อยที่ขาดแล้วถูกโยนลงไปอยู่ในถังขยะเน่า ๆ กับเธอที่ลุกขึ้นไปนั่งกับมันลองคิดสิว่าอันไหนมันดูน่าสำคัญกว่ากัน” ฉันนั่งลงที่เดิมทันทีเมื่อแบล็คพูดจบ ตัวฉันแข็งทื่อไปหมด นี่เขากำลังขู่ฉันอยู่งั้นเหรอ“น้องวา” พี่นพีเองก็พูดย้ำอีกรอบ ส่วนไลลาได้แต่ยืนนิ่งมองเราสามคนอย่างเป็นกังวล“ไม่เป็นไรค่ะ น้องวาว่านั่งตรงนี้ก็ดีเหมือนกัน วาไม่อ