EP. 04｜บุรุษอันธพาล (3/3)

“เออ” ไอ้ไลลามันรู้ว่าผมหมายถึงใคร มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของมัน ก็คือคนที่เคยเป็น ‘เหยื่อ’ จากการโดนมันกระทำมาก่อนไง ไอ้ ‘นพี’ มันเป็นแค่ตัวระยำในร่างมนุษย์ก็เท่านั้นแหละ

เหยื่อที่ว่าก็มีผมด้วยเป็นหนึ่งในนั้น ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม คนเราไม่ได้เตะต่อยเก่งมาตั้งแต่เกิด เช่นเดียวกับความแข็งแรงแข็งแกร่ง ในอดีตผมเคยมีชีวิตที่ตรงกันข้ามกับปัจจุบันมาก ผมเป็นเด็กอ้วนที่อ่อนแอและมักจะถูกรังแกมาตั้งแต่สมัยประถม

ผมโดนแกล้งสารพัด และโดนล้อเลียนมาตลอด เชื่อไหมล่ะว่าตอนนั้นผมเอาแต่ร้องไห้เรียกหาแม่ จนกระทั้งมีผู้ชายที่เป็นรุ่นพี่เดินเข้ามาช่วย คนนั้นเหมือนเป็นแสงสว่างให้ผม หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาแกล้งผมเลยสักคน และผมเองก็เริ่มสนิทกับรุ่นพี่คนนั้นมาขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง...

มันก็เผยธาตุแท้ออกมา นั่นเป็นสิ่งที่ผมโดนมาหนักมากที่สุดเท่าที่เจอมา รุ่นพี่นั่นมันหลอกให้ผมไปกับพวกแก๊งจับเด็ก ผมถูกพวกมันจับตัวไปนานเป็นอาทิตย์ พวกนั้นมันทรมานผมทุกอย่าง กับเด็กที่ยังไม่ขึ้นวัยมัธยมอย่างผมด้วยซ้ำ อายุเท่านั้นต้องมาเจอแบบนั้นเข้า ผมไม่เป็นบ้าปัญญาอ่อนมันก็ดีมากแค่ไหนแล้ว

สุดท้ายก็มีคนเข้ามาช่วย หนึ่งอาทิตย์ที่ผมต้องอยู่ที่นั้นมันเหมือนตกนรกทั้งเป็น แต่ข้อดีของมันก็คือทำให้ผมเปลี่ยนความคิดไปได้เยอะ ผมเอาความกลัวมาเป็นแรงผลักให้ตัวเองเข้มแข็ง เพื่อที่จะได้เจอหน้าพ่อหน้าแม่ และแน่นอนว่าจะต้องมาแก้แค้นไอ้รุ่นพี่ระยำนั่นด้วย

ส่วนรุ่นพี่ระยำที่ผมพูดถึงก็ไม่พ้นไอ้เหี้ยนพียังไงล่ะ!

แต่กรณีของไอ้ไลลาผมเองก็ไม่ได้รู้อะไรมากนัก เพียงแค่ชื่นชมมันที่เล่นละครตบตาเพื่อนได้เก่งมาก ถ้าเป็นผมคงทำไม่ได้ แค่เจอหน้ามันผมก็อยากจะซัดหน้ามันให้กระเด็นแล้ว

กรณีของไอ้ไลลา ผมรู้เรื่องที่มันเป็นเหยื่อก็ตอนที่ผมกำลังเดินเล่นอยู่แถวป่าที่ไร้ผู้คน (คนอะไรไปเดินเล่นแถวป่า) แล้วสายตาดันไปเห็นรถตู้คันใหญ่ป้ายทะเบียนคุ้นกำลังแบกร่างผู้หญิงไร้สติโยนทิ้งลงกับพื้นหญ้าแล้วพวกมันก็ขับออกไป ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นไอ้ไลลานี่แหละที่นอนไม่ได้สติอยู่

ตัวมันมีแต่รอยช้ำและรอยเข็ม ดูจากสภาพแล้วมันคงไม่รอดแน่ ผมเลยต้องรีบโทรหาไอ้โลคาแทน กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็ใช้เวลาพอสมควร อย่างน้อยถ้ามีคนที่รู้การยื้อชีวิตไปก่อนมันก็น่าจะพอช่วยได้ในระหว่างที่ผมขับพาไอ้ไลลามันไปโรงพยาบาล

จนสุดท้ายไอ้ไลลาก็ปลอดภัย แต่พอได้สติขึ้นมามันกลับไม่พูดอะไรสักคำ ผมถามเรื่องของไอ้นพีมันก็ไม่พูด ผมจำได้แม่นว่านั้นคือป้ายทะเบียนรถของมัน แต่ไอ้ไลลากลับไม่พูดอะไรเลย ผมเลยไม่อยากไปเค้นอะไรมันก็เลยปล่อยไป

นับว่ามันโชคดีที่ผมกับไอ้โลคามาด้วยกัน ที่เรามาป่าแถวนี้ก็เพราะจะมาดูสถานที่เปิดโรงงานของตัวเองก็เท่านั้นแหละ ไอ้โลคามันไม่ได้เป็นเหยื่ออะไรแบบพวกผมหรอกนะ มันรู้สันดานไอ้ระยำนั่นจากผมทั้งนั้น

และที่ผมบอกว่าไอ้ไลลาแสดงเก่งมากนั่นก็เพราะตอนมันเจอกับไอ้นพีมันกลับไม่แสดงอะไรออกมาเลย แถมยังคุยเล่นปกติ ส่วนไอ้นพีเองก็ไม่ได้มีท่าทีตกใจที่เห็นมันเลย ถ้าให้ผมเดาไอ้นพีคงไปทำอะไรสักอย่างโดยไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือไอ้ไลลา ยอมรับนะว่าตอนเจอมันผมก็เกือบจำไม่ได้ มันแต่งหน้าแต่งตัวแตกต่างจากตอนเจอที่มหา’ลัยมาก

“ทำไมมึงถึงไม่บอกวาริสไปล่ะว่าไอ้เหี้ยนั้นมันเลวแค่ไหน ทำไมถึงปล่อยให้มันยุ่งกับวาริสจนถึงทุกวันนี้” นี่คงเป็นคำถามที่ผมอยากถามมันมากที่สุด มันรู้ว่าไอ้นพีเป็นคนยังไง ทำไมถึงปล่อยให้เพื่อนตัวเองคบกับไอ้ระยำนั้นได้

ผมเพิ่งจะมารู้เรื่องจากข่าวเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาว่าสองตระกูลจะมีการหมั้นหมายกัน พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละหน้าผมก็ตึงทันที ไม่คิดว่าคนคนนั้นจะเป็นคนคนเดียวกับที่ผมแอบมองมาตลอดหลายปี เธอคนนั้นก็คือ ‘วาริส’ ยังไงล่ะ และคนที่ต้องหมั้นกับเธอก็ยิ่งทำให้ผมเป็นบ้า ไอ้นพีมันคิดจะทำอะไรกันแน่