บททั้งหมดของ หวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่ 11: เทียบเชิญงานล่าสัตว์หลวงแสงตะวันยามสายส่องลอดผ่านกิ่งเหมยที่เริ่มผลิดอกตูม ทาบทับลงบนโต๊ะหินอ่อนในศาลากลางสวนของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องไออุ่นจากเตาสำริดทองเหลืองที่ตั้งขนาบข้างช่วยขับไล่ความเย็นเยียบของสายลมหนาว เสิ่นอวี่เฉินนั่งเอนกายพิงเบาะขนจิ้งจอกหนานุ่ม สวมชุดคลุมบุขนกระต่ายสีครามปักลวดลายคลื่นเมฆา ชายหนุ่มยังมีอาการปวดเมื่อยตามเอวและสะโพกหลงเหลืออยู่จากบทรักอันดุดันบนโต๊ะไม้จันทน์หอมเมื่อสองคืนก่อน ผิวพรรณขาวผ่องเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ริมฝีปากสีชาดขยับจิบชากู่ซู่ร้อนๆ ที่เซียวเจิ้งหานบรรจงรินให้ด้วยตนเองผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในชุดลำลองผ้าไหมสีเข้ม นั่งประทับอยู่เคียงข้าง มือหนาหยาบกร้านเอื้อมหยิบเกาลัดคั่วที่แกะเปลือกออกจนเกลี้ยงส่งป้อนถึงปากคนรักอย่างทะนุถนอม ท่วงท่าอ่อนโยนไร้ซึ่งกลิ่นอายคาวเลือดของแม่ทัพผู้เกรียงไกรความเงียบสงบถูกทำลายลงเมื่อพ่อบ้านฟู่สาวเท้าเร็วเข้ามาในศาลา ตามหลังมาด้วยขันทีชั้นผู้ใหญ่จากสำนักพระราชวัง“กราบทูลท่านอ๋อง พระชายา” ขันทีเฒ่าค้อมกายลงจนหน้าผากแทบจรดพื้นหิน สองมือประคองม้วนเทียบสีทองปักดิ้นลายมังกรเหยียบเมฆขึ้นเหนือศีรษะ “ฝ่าบาทมีพระราชกระแส

ตอนที่ 13: เชือดไก่ให้ลิงดูหน้าพระที่นั่งกลิ่นคาวสนิมเหล็กของเลือดพิษคละคลุ้งไปทั่วกระโจมหลวง ปะปนกับกลิ่นกำยานไม้สนจนกลายเป็นกลิ่นชวนคลื่นเหียนเสียงฝีเท้าสับสนขององครักษ์หลวงและขันทีวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ตรงกลางกระโจม คมดาบวาววับถูกชักออกจากฝักครึ่งเล่มเพื่อคุ้มกันองค์เหนือหัว ขุนนางเฒ่าหลายคนถึงกับเป็นลมล้มพับไปกับโต๊ะเสวย ขณะที่เหล่าคุณหนูและฮูหยินต่างส่งเสียงหวีดร้อง กอดกันตัวสั่นงันงกด้วยความขวัญผวา“หลีกทาง! หมอหลวงมาแล้ว!”ขันทีคนสนิทร้องบอกเสียงแหลมสูง หมอหลวงหลิน หัวหน้าสำนักหมอหลวงในวัยหกสิบเศษ รีบหอบกล่องยาไม้วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ชายชราคุกเข่าลงข้างร่างของเผยอวิ๋นเฟิงที่กำลังนอนชักกระตุกรุนแรงอยู่บนกองเลือดสีดำคล้ำหมอหลวงหลินดึงเข็มเงินเล่มยาวออกจากซองหนัง ปักลงบนจอกสุราทองคำที่ตกอยู่บนพื้นทันทีเพียงพริบตาเดียว เข็มเงินบริสุทธิ์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับแท่งถ่าน ซ้ำเนื้อโลหะยังส่งเสียงฉ่า กัดกร่อนจนปลายเข็มแหว่งเว้า ควันสีขาวลอยขึ้นมาจางๆหมอหลวงเฒ่าเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สองมือสั่นระริกขณะหันไปกราบทูลเบื้องพระพักตร์ เสียงสั่นเครือจนคุมไม่อยู่“กราบทู

ตอนที่ 15: คลังแสงลับมอดไหม้กลิ่นควันกำยานหอมละมุนยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือโต๊ะแผนที่ภายในห้องทรงอักษรของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องภายนอกหน้าต่าง ลมหนาวพัดพาความมืดมิดเข้าปกคลุมผืนฟ้า ไร้แสงจันทร์ ไร้แสงดาว มีเพียงเงาดำทะมึนของแนวเทือกเขาชานเมืองหลวงที่ทอดยาวดั่งพญามังกรหลับใหลเสิ่นอวี่เฉินยืนอยู่หน้าแผนที่ภูมิประเทศแคว้นต้าเซี่ย สวมชุดคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัวยาว ขอบแขนเสื้อรวบรัดกุมด้วยปลอกแขนหนังสีดำ ปลายนิ้วเรียวสวยจุ่มหมึกชาดสีแดงสด แต้มลงบนจุดเว้าแหว่งของแนวเทือกเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งอยู่ห่างจากประตูกำแพงเมืองหลวงออกไปเพียงสามสิบลี้“ตรงนี้ขอรับท่านพี่”น้ำเสียงหวานนุ่มทว่าเด็ดขาดเอ่ยขึ้น ปลายนิ้วเรียวกดลงบนจุดสีแดงแน่นหนา “หุบเขาอินหลง ภายนอกดูเป็นเหมืองหินร้างที่ถูกสั่งปิดไปเมื่อสิบปีก่อน เส้นทางคดเคี้ยว ซ้ำยังมีไอหมอกหนาวเย็นปกคลุมตลอดปี ด้านหลังม่านน้ำตกที่กลายเป็นน้ำแข็ง มีถ้ำหินปูนขนาดยักษ์ซ่อนอยู่ด้านใน องค์ชายสามใช้ที่นั่นเป็นโรงหลอมเหล็กและคลังเก็บอาวุธลับมานานกว่าสามปีแล้ว”เซียวเจิ้งหานยืนประชิดอยู่ด้านหลัง สองแขนแกร่งสวมกอดเอวคอดของคนรักไว้หลวมๆ คางสากด้วยไรหนวดบา

ตอนที่ 17: สองชีพจรมังกรถือกำเนิดความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องนอนใหญ่จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงสะเก็ดไฟแตกเปรี๊ยะในเตาสำริดเซียวเจิ้งหานยืนนิ่งงันประหนึ่งรูปปั้นศิลา ดวงตาคมดุจเหยื่อที่เคยสะกดขวัญศัตรูนับแสนคั่งค้าง แววตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่าคล้ายคนยังดึงสติกลับคืนร่างไม่ได้ ลมหายใจของแม่ทัพหนุ่มสะดุดกึก ราวกับคำว่า ‘ตั้งครรภ์มังกร’ เป็นเวทมนตร์โบราณที่สาปให้ทุกสิ่งหยุดนิ่ง“เจ้า... เจ้าว่าอย่างไรนะ”สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามแผ่วเบา สั่นระริกจนแทบจับใจความไม่ได้ ไร้ซึ่งร่องรอยความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่เวินเสวียนลอบกลืนน้ำลายลงคอ หมอหนุ่มรู้ดีว่าเรื่องนี้คอขาดบาดตายยิ่งนัก หากวินิจฉัยผิดพลาด ศีรษะของเขาคงไม่อาจตั้งอยู่บนบ่าได้อีก ชายหนุ่มรีบปลดผ้าไหมสีขาวเนื้อละเอียดบางเบาออกจากอกเสื้อ พับเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดพอเหมาะ แล้วบรรจงวางทาบทับลงบนข้อมือขาวผ่องของเสิ่นอวี่เฉินตามหลักจารีตการตรวจรักษาสตรีและเกอชั้นสูง“ขอข้าน้อยตรวจดูอย่างละเอียดอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”เวินเสวียนหลับตาลง วางปลายนิ้วทั้งสามลงบนตำแหน่งชุ่น กวาน และฉื่อ เหนือผืนผ้าไหมขาว รวบรวมสมาธิทั้งหมดส่งผ่านปลายนิ้วลงสู่เส้นเล

ตอนที่ 19: สัมผัสรักยามดึกอันอ่อนหวาน [NC 20+++]สายลมดึกสงัดพัดพาไอเย็นลูบไล้ผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนเอก อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของชาดอกโบตั๋นผสมกลิ่นกำยานไม้กฤษณาบางเบา เตาสำริดสี่มุมห้องปล่อยไออุ่นสม่ำเสมอ แสงโคมไฟผ้าไหมสีส้มสลัวสาดส่องทาบทับลงบนเตียงนอนหลังกว้างที่บุด้วยฟูกหนานุ่มหลายชั้นบนเตียงกว้าง เสิ่นอวี่เฉินนอนพลิกกายไปมาด้วยความกระสับกระส่ายเมื่อย่างเข้าสู่เดือนที่สาม ร่างกายของเกอเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด หน้าท้องน้อยที่เคยแบนราบเรียบเนียน บัดนี้เริ่มมีส่วนโค้งนูนขึ้นมาเล็กน้อย ผิวเนื้อนุ่มหยุ่นอุ่นจัด เสื้อตัวในผ้าไหมสีขาวโปร่งบางที่สวมใส่เสียดสีกับยอดอกที่ขยายตัวขึ้นเล็กน้อยตามธรรมชาติ ทำให้รู้สึกเสียววาบและคันยุบยิบอย่างประหลาด ร่างกายไวต่อสัมผัสจนลมหายใจเริ่มร้อนผ่าว ผิวกายขาวผ่องซับสีชมพูระเรื่อ ความอบอุ่นใต้ผ้าห่มไม่อาจเติมเต็มความว่างเปล่าในอก... เขาต้องการไออุ่นและอ้อมกอดที่คุ้นเคยของสามีเสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ร่วงเซียวเจิ้งหานก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเพิ่งเสร็จสิ้นการตรวจตราหน่วยเวรยามแล