جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ตอนที่ 2: สินสอดหมื่นชั่งเคาะประตูพญายมเสียงล้อเกวียนบดทับแผ่นน้ำแข็งบนถนนสายหลักดังกึกก้อง แข่งกับเสียงหวีดหวิวของพายุเหมันต์ที่เริ่มทวีความรุนแรงขบวนมงคลสีแดงชาดยืดยาวดั่งมังกรเพลิงเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนฉางอัน มุ่งหน้าขึ้นสู่ถนนสายทิศเหนืออย่างไม่ลังเล ทิ้งความโกลาหลและเสียงก่นด่าของพ่อบ้านจวนเสนาบดีไว้เบื้องหลัง ยิ่งขบวนเคลื่อนลึกเข้าไปในเส้นทางสายนี้ บรรยากาศรอบด้านก็ยิ่งเงียบสงัดลงเรื่อยๆ บ้านเรือนและร้านค้าริมทางค่อยๆ เบาบางลงจนเหลือเพียงแนวกำแพงศิลาสีเทาเข้ม ไร้เงาผู้คนสัญจร มีเพียงเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมผืนดินจนขาวโพลนสุดปลายถนนสายนี้ มีเพียงสถานที่เดียวที่ตั้งตระหง่านอยู่จวนเจิ้นเป่ยอ๋องคฤหาสน์หินทมิฬหลังมหึมาสร้างขึ้นด้วยศิลาแลงสีดำสนิท ไร้การประดับประดาด้วยโคมไฟหรือแถบผ้าสีสันใดๆ ประตูใหญ่ทำจากเหล็กกล้าหล่อหนาหนัก สลักลวดลายพยัคฆ์คำรามอันน่าเกรงขาม ที่นี่คือเขตหวงห้ามที่ชาวเมืองหลวงต่างพากันหลีกเลี่ยง เพราะทุกคนรู้ดีว่าผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้คือกุมอำนาจทางทหารครึ่งแผ่นดิน บุรุษผู้ส่งกลิ่นอายคาวเลือดและไอสังหารอยู่เป็นนิจครืด...ขบวนเกวียนแปดสิบคันหยุดลงหน้าบันได

ตอนที่ 4: คืนเข้าหอใต้แสงเทียนมงคล [NC 20+++]เสียงดาลไม้เนื้อหนาเลื่อนลงขัดบานประตูดังกรึบ ตัดขาดเสียงเกล็ดหิมะและสายลมหวีดหวิวภายนอกให้เงียบสนิทภายในเรือนหอโอ่อ่าอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาสำริดสี่มุมห้อง กลิ่นกำยานไม้กฤษณาผสานกลิ่นขี้ผึ้งจากเปลวเทียนมังกรหงส์เล่มยักษ์ลอยกรุ่น แสงเทียนสีแดงส้มสาดจับผ้าม่านแพรไหมสีชาดที่ทิ้งตัวระย้าจากขื่อสูง เสิ่นอวี่เฉินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มือเรียวยังคงกุมป้ายหยกประจำตัวของเซียวเจิ้งหานไว้แนบอก ความเย็นเยียบของเนื้อหยกถูกไออุ่นจากฝ่ามือของเขาขับไล่จนเริ่มอุ่นวาบเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดลงด้านหลังลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนต้นคอขาวผ่อง เซียวเจิ้งหานยืนประชิดจนแผ่นอกกว้างแนบชิดแผ่นหลังของคนรัก ชายหนุ่มเอื้อมแขนโอบรอบเอวคอด รวบตัวเสิ่นอวี่เฉินเข้าสู่อ้อมกอดแนบแน่น ไร้ซึ่งคำทักทาย มีเพียงแรงกอดรัดที่สั่นเทาเล็กน้อย ราวกับต้องการยืนยันว่าสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนยามนี้คือเลือดเนื้อที่มีชีวิต หาใช่ภาพลวงตาที่หิมะปั้นแต่งขึ้น“ป้ายหยกนี้ เจ้าเก็บไว้ติดตัวเถิด” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยชิดริมใบหู “อำนาจของเปิ่นหวาง ทรัพย์สินของเปิ่นหวาง หรือแม้กระทั่งศีรษ

ตอนที่ 6: ดึงเส้นเลือดการค้า คืนสู่อ้อมอกตระกูลเสิ่นสายลมหนาวที่พัดพาเศษผ้าครามขาดวิ่นของเผยอวิ๋นเฟิงให้ปลิวหายไปตามถนนสายเหนือ เป็นดั่งสัญญาณประกาศศึกอย่างเป็นทางการเมื่อกลับเข้าสู่เรือนพักด้านใน เสิ่นอวี่เฉินมิได้นั่งทอดอารมณ์เสพสุขกับชัยชนะ ชายหนุ่มตรงไปยังห้องผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ปลดชุดคลุมสีแดงเลือดนกอันหรูหราออก แล้วเลือกหยิบชุดยาวผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขลิบดิ้นเงินเนื้อเรียบมาสวมใส่ รวบเรือนผมดำขลับขึ้นเป็นมวยรัดด้วยกวานหยกขาวเรียบง่าย ท่วงท่าแปรเปลี่ยนเป็นความทะมัดทะแมงของวาณิชผู้พร้อมลงสู่สนามต่อรองเซียวเจิ้งหานที่เดินตามเข้ามาในห้องหนังสือ มองดูคนรักด้วยแววตาคมดุที่เจือรอยกังวล มือหนาเอื้อมไปดึงสายรัดเอวของเสิ่นอวี่เฉินเข้ามาใกล้ รวบเอวคอดไว้หลวมๆ กลิ่นกายสะอาดผสมไออุ่นแผ่ซ่านออกมาจนบรรเทาความเมื่อยล้าทางกายของเสิ่นอวี่เฉินไปได้เปลาะหนึ่ง“ร่างกายเจ้ายังระบม ทั้งยังเพิ่งยืนตากลมหนาวปะทะคารมหน้าจวน เหตุใดจึงไม่นอนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมขมับเสิ่นอวี่เฉินเงยหน้าสบตาบุรุษตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะแผงอกกว้างเบาๆ “เผยอวิ๋นเฟิงอับอายขายหน้ากลับไปเช่นนี้ เผ

ตอนที่ 8: หลุมพรางสัญญาหนี้เลือดสายลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านยอดไม้แห้งกรังในสวนหลังจวนเสนาบดี เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันฟังดูประหนึ่งเสียงภูตผีร่ำไห้เผยอวิ๋นเฟิงยืนแอบอยู่หลังม่านไม้ไผ่หน้าห้องหนังสือของบิดา ใบหน้าซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน ร่างกายผ่ายผอมลงจนเสื้อคลุมบัณฑิตตัวยาวหลวมโพรก สภาพไม่ต่างจากซากศพเดินดินห้าวันที่ผ่านมานับแต่วันที่ถูกองค์ชายสามเหยียบย่ำและขีดเส้นตาย เขาตะเกียกตะกายหาเงินไปทั่วเมืองหลวง อ้อนวอนขอยืมเงินจากสหายร่วมสำนัก ขุนนางฝ่ายเดียวกัน หรือแม้กระทั่งญาติสนิท ทว่าทันทีที่เอ่ยปากขอยืมเงินก้อนโต ทุกคนต่างหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงและรีบปิดประตูใส่หน้า ซ้ำร้ายโรงแลกเงินและโรงรับจำนำทั่วเมืองหลวง หากไม่ปิดประตูหนี ก็ล้วนเป็นเครือข่ายของตระกูลเสิ่นที่ติดป้ายห้ามมิให้คนตระกูลเผยเหยียบย่างเข้าไปเด็ดขาดเส้นตายสิบห้าวันบีบกระชั้นเข้ามาทุกขณะจิต หากหาเงินหนึ่งแสนตำลึงทองไปจ่ายค่าม้าศึกไม่ได้ หัวของเขากับคนทั้งตระกูลจะต้องถูกลากไปตัดกลางลานประหารมือที่สั่นเทารูดกุญแจทองเหลืองออกจากสาบเสื้อ เป็นกุญแจที่เขาแอบปลดมาจากเอวของเสนาบดีเผยชิ่งหยวนยามที่บิดานอนซมด้

ตอนที่ 10: เปลวเพลิงปรารถนาในห้องหนังสือ [NC 20+++]สายลมดึกสงัดพัดพาเกล็ดหิมะซัดสาดบานหน้าต่างไม้แกะสลักจนเกิดเสียงหวีดหวิวเป็นระยะภายในห้องหนังสือส่วนตัวของเรือนเอก อบอุ่นด้วยไอถ่านไร้ควันจากเตาสำริดที่คุกรุ่นอย่างสม่ำเสมอ แสงโคมไฟผ้าไหมสีนวลสาดกระทบโต๊ะไม้จันทน์หอมตัวใหญ่ เสิ่นอวี่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้บุนวม ปลายนิ้วเรียวสวยคีบพู่กันจุ่มหมึกดำ ตรวจทานตัวเลขในสมุดบัญชีเรือสำเภาและบันทึกหนี้สินของหอการค้าจินหยวนอย่างจดจ่อเนื่องจากไออุ่นภายในห้องกำลังสบาย เสิ่นอวี่เฉินจึงสวมเพียงชุดคลุมผ้าไหมสีขาวเนื้อบางเบาตัวเดียว สาบเสื้อด้านหน้าคลายออกกว้างตามการขยับกาย เผยให้เห็นลำคอระหง ลาดไหล่ขาวผ่อง และรอยบุ๋มตรงไหปลาร้า ผิวเนื้อเนียนละเอียดดั่งหยกขาวสะท้อนแสงไฟสลัว ริมฝีปากสีชาดเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามใช้ความคิด เส้นผมดำขลับปล่อยสยายเคลียคลอแผ่นหลัง กลิ่นหอมสะอาดของดอกโบตั๋นลอยฟุ้งผสมผสานกับกลิ่นหมึกจีนเสียงสลักประตูไม้เปิดออกอย่างแผ่วเบาเซียวเจิ้งหานก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมเพียงชุดคลุมผ้าฝ้ายสีดำขลิบทองตัวยาว ไม่ได้ผูกสายรัดเอวแน่นหนานัก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งตึ