บททั้งหมดของ หวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 21: เสนาบดีเฒ่ายื่นฎีกาเลือดหมอกหนาปนเกล็ดหิมะบางเบาปกคลุมขั้นบันไดหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้นเบื้องหน้าตำหนักไท่เหอเตี้ยนเสียงย่ำระฆังทองสำริดดังกังวานเก้าครั้ง แหวกม่านหมอกยามเช้าตรู่เพื่อเรียกประชุมขุนนางใหญ่ประจำวัน ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊นับร้อยชีวิตในชุดขุนนางเต็มยศ สวมหมวกทรงสูง ถือแผ่นป้ายงาช้างไว้แนบอก เดินเรียงแถวตามลำดับขั้นเข้าสู่ท้องพระโรงอันโอ่อ่า เสาไม้ลงรักปิดทองต้นมหึมารองรับเพดานสลักลายมังกรเหิน กลิ่นควันกำยานไม้สนและไม้จันทน์หอมลอยอบอวลตัดกับไอเย็นเยือกของฤดูเหมันต์บนบัลลังก์มังกรทองคำ ฮ่องเต้เซียวจิ้งหลงประทับนั่งตระหง่าน พระพักตร์สงบนิ่งเปี่ยมด้วยพระบารมีทางปีกขวาหลังม่านมุกโปร่งแสง เซี่ยฮองเฮาประทับนั่งเป็นประธานฝ่ายใน และเคียงข้างพระนาง คือที่นั่งบุนวมหนานุ่มซึ่งได้รับพระบรมราชานุญาตเป็นกรณีพิเศษ เสิ่นอวี่เฉินสวมชุดคลุมยาวผ้าไหมสีครามเข้มบุขนจิ้งจอกขาว บนศีรษะประดับกวานหยกมรกตงดงาม นั่งจิบชาสมุนไพรบำรุงครรภ์อย่างสงบ มือเรียวข้างหนึ่งลูบหน้าท้องน้อยที่เริ่มนูนเด่นเบาๆ ดวงตาหงส์ทอดมองผ่านช่องว่างของม่านมุกลงไปยังลานท้องพระโรงเบื้องล่างที่แถวหน้าสุดของขุนนาง

ตอนที่ 23: ยึดทรัพย์ตระกูลเสนาบดีสายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมถนนสายหลักหน้าจวนเสนาบดีเผยประตูไม้สักทองบานยักษ์ที่เคยเปิดกว้างรับขบวนขุนนางผู้มาเยินยอ ปิดสนิทแน่นหนา แถบกระดาษสีขาวประทับตราศาลหลวงแปะไขว้ไว้กึ่งกลางหน้าประตู กองกำลังทหารหลวงยืนคุมเชิงอยู่รอบรั้วตามพระบรมราชโองการกักบริเวณ ภายในจวน บรรยากาศเงียบงันประหนึ่งสุสานร้างเสียงย่ำเท้าหนักแน่นของม้าศึกนับร้อยตัวดังกึกก้องสะท้อนผืนหิมะ แหวกความเงียบงันยามสายให้แตกกระจายขบวนทหารเกราะดำหนึ่งพันนายในชุดศึกทมิฬ ทวนเหล็กวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์ เคลื่อนขบวนเข้าปิดล้อมจวนเสนาบดีเผยทุกทิศทางอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของชาวบ้านนับพันที่พากันมามุงดูกึ่งกลางขบวนทหาร คือเกี้ยวแปดคนหามขนาดยักษ์ คานไม้แกะสลักรูปมังกรและหงส์ลงรักปิดทอง ตัวเกี้ยวบุด้วยผ้าแพรหนาสิบทบ ม่านหน้าต่างประดับด้วยขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์เพื่อป้องกันลมหนาวมิให้เล็ดลอดเข้าไปแม้แต่สายเดียวเซียวเจิ้งหานควบม้าศึกสีนิลตัวโตหยุดลงข้างเกี้ยว ชายหนุ่มก้าวลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม ก้าวขึ้นไปเปิดม่านเกี้ยวด้วยตนเอง ยื่นมือหนาเข้าไปประคองร่างของคนรัก

ตอนที่ 25: ของขวัญเตือนขวัญข้างหมอนกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นควันถ่านหินไหม้เกรียม ภายในคุกใต้ดินลึกสามชั้นของจวนเจิ้นเป่ยอ๋องผนังศิลาชื้นแฉะมีหยดน้ำซึมหยดลงสู่พื้นหินดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะเดียวกับเสียงโซ่ตรวนเหล็กเส้นเขื่องที่ถูกลากครูดไปตามพื้น แสงไฟจากคบเพลิงส่องกระทบเครื่องทรมานโบราณนับร้อยชิ้นที่แขวนเรียงรายอยู่ตามซอกหิน มีดแล่เนื้อ คีมดึงเล็บ แส้หนาม และเตาอั้งโล่ที่มีเหล็กประทับไฟแดงก่ำเฉินเจี้ยนถูกล่ามโซ่แขวนไว้กับเสาหินกลางห้อง สภาพร่างกายแทบไม่เหลือเค้าเดิมของยอดนักฆ่าไร้เงา เสื้อผ้าขาดวิ่นเปรอะเปื้อนเลือดแห้งกรัง ขาทั้งสองข้างห้อยต่องแต่งเนื่องจากเส้นเอ็นข้อพับถูกตัดสะบั้น ใบหน้าครึ่งหนึ่งบวมช้ำ ปากแตกยับเยิน ลมหายใจรวยรินเสียงฝีเท้าหนักแน่นเหยียบลงบนบันไดหินทีละขั้น ช้าเนิบ เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลเซียวเจิ้งหานก้าวเข้ามาในห้องทรมาน ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือเพียงชุดรัดกุมสีดำสนิท แขนเสื้อถูกพับร่นขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากคมดาบศึก ใบหน้าคมสันเรียบสนิทไร้ร่องรอยความรู้สึก ดวงตาคมดุจเหยื่อทอประกายด

ตอนที่ 27: อนุภรรยาแว้งกัดสายฝนต้นฤดูร้อนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ชะล้างฝุ่นควันบนหลังคากระเบื้องของเมืองหลวงให้ชุ่มฉ่ำในตรอกสลัมซอมซ่อทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ สายฝนกลับนำพามาเพียงกลิ่นเหม็นอับของโคลนตมและเศษขยะเน่าเสีย น้ำฝนรั่วซึมผ่านรอยแตกของหลังคามุงจาก หยดลงบนพื้นดินเหนียวภายในบ้านเช่าผุพังเสียงดังเปาะแปะเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดระคนหวาดผวาดังก้องออกมาจากห้องแคบๆเพียะ! เพียะ!ท่อนไม้ไผ่หนาฟาดกระหน่ำลงบนแผ่นหลังบอบบางอย่างบ้าคลั่ง หลิ่วหรูเยียนนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ สองมือยกขึ้นกุมศีรษะ ร่างกายสั่นเทิ้มประหนึ่งลูกนกต้องพายุ เสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบเลือดและรอยฟกช้ำดำเขียว ขาซ้ายของนางหักงอผิดรูปตั้งแต่เมื่อเดือนก่อนเนื่องจากถูกทุบตีด้วยท่อนเหล็ก ไร้เงินจ้างหมอมารักษาจนกระดูกเชื่อมต่อกันอย่างบิดเบี้ยว กลายเป็นคนพิการเดินกะเผลกผู้ที่กำลังเงื้อท่อนไม้ฟาดตีนาง คือเผยอวิ๋นเฟิงอดีตคุณชายใหญ่ผู้เคยสง่างามผึ่งผาย เวลานี้ดวงตาโปนลึกแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง มือขวาที่กระดูกแตกละเอียดถูกพันด้วยเศษผ้าหม่นหมองส่งกลิ่นเหม็นเน่า ชายหนุ่มใช้มือซ้ายข้างเดี

ตอนที่ 29: สายใยรักลึกซึ้งกลางม่านมุ้ง [NC 20+++]ม่านเตียงผ้าโปร่งสีครามทิ้งตัวลงปิดกั้นสายลมหนาวเหน็บภายนอกแสงโคมไฟดวงน้อยที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงหรี่แสงลงจนสลัวราง สาดประกายสีส้มอบอุ่นทาบทับลงบนฟูกนอนหนานุ่ม กลิ่นกำยานไม้กฤษณาและชาดอกโบตั๋นลอยอวลบางเบา ขับกล่อมให้บรรยากาศภายในม่านมุ้งเงียบสงัดและปลอดภัยประหนึ่งหลุดพ้นจากโลกภายนอกเสิ่นอวี่เฉินนอนตะแคงกายอยู่บนหมอนขนนก แผ่นหลังพิงแนบชิดกับแผงอกกว้างของสามี แม้หยาดน้ำตาจากฝันร้ายจะแห้งเหือดไปแล้ว ความเย็นเยียบที่เคยเกาะกุมอยู่ในก้นบึ้งหัวใจยังคงหลงเหลือตะกอนบางเบา ชายหนุ่มมิได้ต้องการเพียงคำสาบานด้วยวาจา... เขาต้องการสัมผัสอันหนักแน่น ร้อนผ่าว และมีตัวตนจริง เพื่อลบล้างภาพความตายอันหนาวเหน็บในอดีตชาติให้มลายสิ้นมือเรียวขยับเลื่อนขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับสาบเสื้อตัวในของเซียวเจิ้งหานเสิ่นอวี่เฉินออกแรงดึงคอเสื้อของแม่ทัพหนุ่มลงเบาๆ ร่างโปร่งค่อยๆ พลิกกายหันกลับมาประจันหน้า สบตากับดวงตาคมดุจเหยื่อที่กำลังจ้องมองตนอยู่ด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ แววตาหงส์ที่เคยเปียกชุ่มด้วยน้ำตา สั่นระริกด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หาและแรงปรารถนาอันลึก