บททั้งหมดของ หวนคืนแก้กลลวง สินสอดแก้เกมแค้น: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตอนที่ 31: ล่อเสือออกจากถ้ำ ซ้อนกลพยัคฆ์ซุ่มม่านฝุ่นดินสีเหลืองหม่นตลบอบอวลอยู่เหนือเส้นทางสัญจรหลวงทิศเหนือขบวนทหารม้าเกราะดำหลายหมื่นนายเคลื่อนพลเป็นแนวยาวเหยียด ธงศึกสีดำปักดิ้นทองรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆาโบกสะบัดต้านลมหนาว เสียงเกือกม้าศึกกระทบพื้นดินดังกึกก้องประหนึ่งคลื่นสมุทรซัดสาด ทหารม้าแนวหน้าถือทวนยาวตั้งตระหง่าน เสียงเกราะเหล็กกระทบกันสม่ำเสมอสร้างความหวั่นเกรงให้แก่สายตาของชาวบ้านและสายสืบที่แฝงตัวอยู่ตามโรงเตี๊ยมริมทางครั้นขบวนทัพใหญ่เคลื่อนพ้นแนวเทือกเขาเมฆาดำ ห่างจากกำแพงเมืองหลวงราวสิบลี้...แนวป่าสนทึบสองข้างทางที่ทอดตัวยาวตามแนวหุบเขา กลายเป็นจุดเปลี่ยนของแผนการศึกภายใต้ร่มเงาไม้หนาทึบ ขบวนรถเสบียงและกองกำลังส่วนหนึ่งเคลื่อนตัวชะลอลงอย่างเงียบเชียบ เซียวเจิ้งหานส่งสัญญาณมือสั้นกระชับ รองแม่ทัพคู่ใจที่สวมเกราะเหล็กเต็มยศและมีรูปร่างใกล้เคียงกัน ก้าวขึ้นมาควบม้าศึกสีนิลตัวสำรองแทนที่ พร้อมทั้งถือทวนศึกประจำตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ นำทัพหลวงสองหมื่นนายมุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไปอย่างเอิกเกริก ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หลงเชื่อว่าเจิ้นเป่ยอ๋องนำทัพออกจากเมืองหลวงแล้วจริงๆด้านหลังแนวผาหินส

ตอนที่ 33: พระชายาผู้บัญชาการศึกกำแพงเพลิงสีส้มแดงลุกโพลงเสียดฟ้า เปลวไฟโหมกระหน่ำตามแนวร่องคูน้ำมันดินรอบจวนอ๋องดั่งมังกรเพลิงตื่นจากจำศีลกลิ่นกำมะถันไหม้เกรียมคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเนื้อสดที่ถูกย่างสด ควันดำทะมึนลอยบดบังท้องฟ้ายามราตรีจนแสบตา เสียงระเบิดของดินประสิวและน้ำมันดินดังกึกก้องสลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของทหารกบฏระลอกแรกที่ตกลงไปในร่องเพลิง ร่างกายของพวกมันติดไฟลุกท่วม ดิ้นรนเกลือกกลิ้งไปกับพื้นหิมะละลายอย่างทรมานแสนสาหัสท่ามกลางม่านควันไฟและความโกลาหลเบื้องล่าง...เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวขึ้นสู่บันไดหินอ่อนทางขึ้นหอรบเหนือซุ้มประตูใหญ่เสิ่นอวี่เฉินก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแนวกำแพงจวน ร่างกายที่อุ้มชูทารกแฝดในวัยแปดเดือนนูนกลมเด่นชัดและหนักอึ้ง ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมยาวบุขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ทับชุดไหมสีแดงเลือดนก ชายเสื้อคลุมสะบัดไหวรุนแรงตามแรงลมหนาวที่พัดพาไอความร้อนขึ้นมาจากเบื้องล่าง เส้นผมดำขลับรวบตึงปักด้วยปิ่นหยกขาวรูปหงส์สยายปีก ใบหน้างดงามผุดผ่องไร้รอยแต่งแต้ม แววตาหงส์ทอดประกายเด็ดเดี่ยว เยือกเย็น และเปี่ยมล้นไปด้วยรังสีอำนาจดั่งจอมทัพผู้ผ่านศึกนับร้อยมือเรีย

ตอนที่ 35: พญายมเหยียบสมรภูมิเศษไม้สักทองและซากสลักเหล็กหักสะบั้นกระจัดกระจายเกลื่อนลานศิลาหน้าจวนอ๋องกลิ่นควันไฟจากร่องน้ำมันดินยังไม่ทันจางหาย ทหารกบฏนับพันนายที่นำโดยเผยอวิ๋นเฟิงก็พากันกู่ร้องคำราม กรูผ่านซากประตูใหญ่ที่พังทลายเข้ามาดั่งคลื่นหนอนตั๊กแตน ดาบโค้งและทวนยาวในมือชูขึ้นสะท้อนแสงไฟวับวาว ทุกสายตามุ่งตรงไปยังเรือนเอกชั้นในที่ปิดหน้าต่างมิดชิด กลิ่นอายคาวเลือดและเสียงโห่ร้องกระหายชัยชนะดังก้องกังวานเยี่ยโม่นำองครักษ์เงายี่สิบนายและทหารรักษาการณ์ตั้งค่ายกลโล่เหล็กขวางกั้นบันไดเรือนเอกไว้อย่างถวายชีวิต ดาบในมือฟาดฟันต้านทานข้าศึกอย่างสุดกำลัง เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมบันไดหินขั้นแล้วขั้นเล่า ทว่าจำนวนศัตรูที่มีมากกว่าหลายสิบเท่าเริ่มบีบกระหน่ำวงล้อมให้แคบลงทุกที“บุกเข้าไป! เสิ่นอวี่เฉินกำลังเจ็บท้องคลอดอยู่ในห้องนั้น!”เผยอวิ๋นเฟิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าสีเทาแสยะยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาโปนลึกแดงก่ำจ้องมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ของห้องคลอดชั้นในด้วยความอาฆาตมาดร้าย “ฟันพวกมันให้แหลก! ลากคอมารดาและลูกในท้องของมันออกมาสังเวยให้แก่ตระกูลเผย!”เสียงโห่ร้องของกบฏดังกระหึ่มขึ้นอีกระ

ตอนที่ 37: กำเนิดสองมังกร สะเทือนใต้หล้าเส้นเลือดบนลำคอระหงและขมับของเสิ่นอวี่เฉินปูดโปน ร่างโปร่งโก่งตัวขึ้นตามแรงผลักดันมหาศาลจากมดลูกสองมือเรียวที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ บีบกระชับท่อนแขนและมือหนาของเซียวเจิ้งหานแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด เลือดสดๆ จากรอยกัดบนแขนของสามียังคงอุ่นจัด กลิ่นคาวเลือดที่แตะปลายจมูกช่วยตรึงสติที่จวนเจียนจะหลุดลอยให้ยังคงยึดมั่นอยู่กับความเป็นจริงเซียวเจิ้งหานมิได้ขยับกายหนีแม้แต่ชั่วกระเบียดนิ้ว แผงอกกว้างกำยำแนบชิดแผ่นหลังชุ่มเหงื่อของภรรยา แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรัดเอวและประคองใต้ข้อพับขา ให้เสิ่นอวี่เฉินมีหลักยึดเหนี่ยวในการออกแรง ริมฝีปากหยักกดจูบขมับที่เปียกชื้น สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบนำจังหวะลมหายใจข้างใบหู“หายใจเข้าลึกๆ คนดี... ข้าโอบเจ้าอยู่ เบ่งออกมาพร้อมลมหายใจนี้!”“อื้อออ... อ๊า—!”เสิ่นอวี่เฉินก้มหน้า คางชิดอก ออกแรงเบ่งสุดกำลังอีกครั้งช่องทางรักด้านล่างที่ถูกเข็มเงินกระตุ้นขยายตัวเต็มที่ แรงดันมหาศาลขับเคลื่อนร่างทารกน้อยให้เคลื่อนผ่านกระดูกเชิงกราน เวินเสวียนที่คุกเข่าอยู่ปลายเตียงใช้สองมือที่สะอาดรองรับส่วนศีรษะของเด็กอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วหมอ

ตอนที่ 39: สะสางหนี้แค้นในคุกหลวงบันไดหินทอดตัวดิ่งลงสู่ความมืดมิดใต้ผืนธรณียิ่งก้าวลึกลงไป อากาศก็ยิ่งทวีความหนาวเหน็บและอับชื้น กลิ่นสนิมเหล็กผสมกลิ่นคาวเลือดแห้งกรังและกลิ่นเนื้อเน่าเปื่อยลอยอบอวลเสียดแทงโพรงจมูก คุกหลวงชั้นลึกสุดของศาลยุติธรรม เป็นสถานที่ซึ่งแสงตะวันไม่เคยส่องลงมาถึง ประดุจประตูนรกที่ปิดขังวิญญาณคนบาปไว้ตลอดกาลเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเนิบช้าดังกระทบพื้นหินที่เปียกชื้นเสิ่นอวี่เฉินก้าวเดินลงมาตามทางเดินศิลาอย่างสง่างาม ชายหนุ่มสวมชุดยาวผ้าไหมจีบซ้อนชั้นสีม่วงเข้มปักดิ้นทองคำลายหงส์เหิน คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ ชายเสื้อสะบัดไหวเบาๆ ตามจังหวะก้าวเดิน ใบหน้างดงามที่ผ่านการพักฟื้นหลังคลอดบุตรเปล่งปลั่งผุดผ่องดั่งหยกเนื้อดี เส้นผมดำขลับรวบเกล้าประดับด้วยปิ่นทองคำฝังทับทิมน้ำเอก ท่วงท่าสงบเยือกเย็นเปี่ยมบารมีแห่งพระชายาเอกขั้นหนึ่งผู้กุมอำนาจล้นแผ่นดินด้านหลังของเขา อาเถาและผู้คุมคุกก้มหน้าถือโคมไฟส่องทางให้อย่างนอบน้อม ไร้เสียงผู้ใดกล้าเอ่ยปากรบกวนที่ปลายทางเดินมืดสลัว บานประตูกรงเหล็กหนาหนักถูกไขเปิดออกเสียงดัง เอี๊ยดอ๊าดภายในห้องขังแคบๆ ที