All Chapters of รพีเร้นรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ในที่สุดเพียงขวัญก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าเธอตั้งครรภ์ และครอบครัวของเธอรับทราบกันหมดทุกคนแล้ว บัวระวงมองลูกสาวคนเดียวอย่างผิดหวัง ยกเว้นน้องชายทั้งสองของเธอที่พอจะเข้าใจสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ เรื่องดังกล่าวยังคงเป็นความลับสำหรับยายลออ เพราะตอนนี้ยายลออมีอาการไม่ใคร่ดีเท่าไหร่นัก ทุกคนนั่งประชุมกันอยู่ในห้องรับแขก บัวระวงไม่พูดอะไร มีเพียงสายตาผิดหวังเท่านั้นที่ปราดมองมายังเพียงขวัญ“ไหนๆ เรื่องทั้งหมดก็เกิดขึ้นแล้ว ดิฉันเลยมาสู่ขอเพียงขวัญให้เป็นเรื่องเป็นราว งานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้านี้อย่างยิ่งใหญ่ ให้สมศักดิ์ศรีของเพียงขวัญ” นภัสวรรณพูดขึ้น รพียิ้มกว้าง“สมศักดิ์ศรีอย่างนั้นหรือ คุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ตอนนี้เพียงขวัญไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรแล้ว มีแต่ความเน่าเละไร้ค่าไร้ศักดิ์ศรี แค่ยอมพลีกายให้ผู้ชายก่อนแต่งงานก็เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังท้องก่อนแต่งอีก” บัวระวงหลุดคำพูดทำร้ายจิตใจลูกสาวออกมา เพียงขวัญสะอื้นไห้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุดหย่อน เธอนั่งร้องไห้เบาๆ“ความดีที่หนูเคยทำกับครอบครัว หน้าที่ความรับผิดชอบที่หนูมีต่อครอบครัว ไม่เพียงพอ

“เพียงขวัญ อย่างี่เง่าน่า... ดึกขนาดนี้แล้วจะไปนอนที่ไหน แล้วที่สำคัญ... คืนนี้มันคืนเข้าห้องหอ เขาถือไม่ให้ออกจากห้องในคืนนี้” รพีแย้ง แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกว่าข้อนี้เป็นเรื่องไร้สาระ แต่ในสถานการณ์นี้ยกข้ออ้างดังกล่าวขึ้นมานั้นดีที่สุด“ช่างมันสิคะ!”“อย่าดื้อนักเลยน่า นอนเถอะ ฉันง่วงแล้ว”“ไม่ค่ะ หนูจะไม่นอนเตียงเดียวกับพี่!” เพียงขวัญยืนกราน รพีเริ่มเห็นเค้าลางแห่งความยุ่งยากเข้ามาแล้ว“ถ้าไม่นอนเตียงเดียวกับฉันแล้วจะไปนอนที่ไหน”“หนูจะนอนพื้น” ไม่พูดเปล่าเธอยังฉวยหมอนกับผ้าห่มเดินลงจากเตียงเตรียมนอนที่พื้น รพียกมือขึ้นยอมแพ้“ไม่ต้องๆ ฉันยอมแล้ว ฉันจะไม่มีวันให้เมียที่กำลังท้องอ่อนๆ ไปนอนที่พื้นแน่นอน ขึ้นมานอนบนเตียงนี่ เดี๋ยวฉันจะไปนอนที่พื้นเอง” รพีเป็นฝ่ายลงไปนอนกับพื้นแทน เพียงขวัญจึงยอมขึ้นมานอนเตียง เธอขยะแขยงเขา รังเกียจที่เขาทำตัวนิสัยไม่ดีใส่เพราะความเหนื่อยล้าทำให้เพียงขวัญหงุดหงิดใจได้ไม่นาน เสียงลมหายใจดังสม่ำเสมอเป็นสัญญาณที่บ่งบอกได้ดีว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์เป็นที่เรียบร้อย รพีเอาแขนก่ายหน้าผากตัวเอง เขารู้ดีว่าการจะทำให้ใครสักคนไว้ใจเชื่อใจนั้นเป็นเรื่องยาก โ

งานศพของยายลออผ่านไปได้ด้วยดี เพียงขวัญกลับไปทำงานตามเดิม ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างขัดใจรพียิ่งนัก ตื่นเช้ามาเขาต้องเห็นเธอแต่งกายเป็นนางพยาบาลเดินไปทำงานที่โรงพยาบาลส่วนตำบล ไปยืน ไปเดิน ไปหาผู้ป่วย เสี่ยงกับเชื้อโรคที่มองไม่เห็น ลำพังตัวเธอเองก็สุขภาพร่างกายไม่ค่อยดี มีอาการแพ้ท้อง กินข้าวกินอะไรไม่ได้เลย กินได้แต่ผลไม้เท่านั้น หลายครั้งที่เขาโทรไปปรึกษาปภาวรินทร์ ทำให้ได้คำตอบมาว่าเขาควรจะต้องปฏิบัติตัวยามเธอท้องอย่างไรเย็นวันนั้นรพีถือโอกาสพาเพียงขวัญไปกินมื้อเย็นที่ร้านอาหารในตัวเมือง กว่าจะลากเธอไปได้ช่างยากลำบากเพราะเธอเคยชินกับการกินข้าวที่บ้านมากกว่า แถมยังบ่นเขาอีกว่าชอบทำอะไรสิ้นเปลือง เธอไม่อยากเปลืองเงินกับอาหารนอกบ้านเท่าไหร่นัก“ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ ฉันพาเธอออกมาผ่อนคลายนะ ไม่ใช่พาทรมาน” รพีพูดขณะเปิดเมนูอาหาร วันนี้เขาเลือกที่จะดื่มเบียร์เย็นๆ พร้อมกับแกล้มนิดหน่อยเป็นออเดิร์ฟ“หนูบอกพี่รพีแล้วไงคะว่ามันสิ้นเปลือง จะพาออกมาทำไม หนูกินข้าวที่บ้านก็ได้”“ฉันอยากให้เธอผ่อนคลายบ้าง”“กินข้าวเสร็จหนูก็นอน พอนอนหนูก็ผ่อนคลายแล้วค่ะ” เธอเถียง รพีมองหญิงสาวที่เถียงคอเป็นเอ

เพียงขวัญตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าของอีกวัน เธอรีบลงมาอาบน้ำ แต่งตัว ก่อนจะลงไปช่วยแม่เตรียมอาหารเช้าให้น้องๆ พอเข้ามาในครัว บัวระวงก็หันมาหาเพียงขวัญอย่างสนใจ“ตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ”“เมื่อคืนทะเลาะอะไรกับคุณรพีล่ะ”“แม่รู้?”“อืม”“เขาบอกแม่เหรอคะ” เพียงขวัญถามอีก แม้จะยังไม่ทราบคำตอบแต่ก็พาลตำหนิชายหนุ่มในใจเสียแล้ว“ก็ไม่เชิง”“คงฟ้องแม่สินะคะ” เธอล้างผักอย่างแรงจนใบผักขาดสะบั้น บัวระวงส่ายหน้าระอา“เพียงขวัญ แต่งงานกับพี่เขาแล้วก็อย่างี่เง่านักเลย อะไรนิดๆ หน่อยๆ ยอมได้ก็ยอมกันไป ไหนๆ ก็ได้เสียเป็นเมียผัวกันแล้ว หน้าที่เมียต้องคอยดูแลผัวอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” บัวระวงเริ่มสอนลูกสาว เพียงขวัญหน้าตึง ไม่พอใจสิ่งที่ได้ยินเท่าไหร่นัก“ดูแล? ทุกวันนี้ยังต้องดูแลอะไรกันอีกคะ เขาเองโตแล้ว เป็นผู้ใหญ่แล้ว น่าจะดูแลตัวเองได้” เพียงขวัญเถียง บัวระวงไม่เคยเห็นลูกสาวขึ้นเสียงใส่แบบนี้มาก่อน หล่อนมองลูกสาวด้วยสายตาตำหนิ“มันไม่เกี่ยวว่าโตหรือไม่โต แต่มันเกี่ยวที่ว่าเขาเป็นผัวลูก”“แล้วถ้าเขาไปมีผู้หญิงคนอื่นนอกจากหนูล่ะคะ” เพียงขวัญถาม บัวระวงชะงักไป หล่อนเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น“เรื่องบางเรื่องมันก็ต้อง

จัดการเอง... เขาไม่น่าพูดคำนี้ออกมาเลย สายตาคมจับจ้องตู้เสื้อผ้าที่ของหายไปครึ่งตู้พร้อมกระเป๋าเดินทาง!“พี่เพียงขวัญหนีไปแล้ว หนีไปเมื่อคืนนี้!” พริษฐ์วิ่งหน้าตาตื่นลงมาชั้นล่างในช่วงเช้าที่ผ่านมา เมื่อคืนนี้รพีไม่ได้นอนห้องเดียวกับเพียงขวัญ เพราะเธอเล่นล็อกห้อง ไม่เปิดประตูให้ใครเลย พอเช้ามาพริษฐ์ตัดสินใจแงะประตู ยังไม่ทันจะแงะก็เปิดได้เสียก่อน เพียงขวัญหนีหายไป ไม่หลงเหลือแม้แต่ถ้อยคำบอกลาเลย“บ้า! บ้าไปแล้วแน่ๆ” รพีพึมพำกับตัวเอง อุตส่าห์บอกกับคนอื่นไว้แล้วว่าจะจัดการเรื่องของเพียงขวัญด้วยตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะจัดการเธอก็หนีหายไปแล้ว“ไอ้สัตว์สิทธิ์ มึงว่างหรือเปล่าวะ” รพียกหูโทรหาเพื่อนที่เป็นตำรวจ“มีอะไรให้กูช่วยอีกล่ะ” ศักดิ์สิทธิ์ถามอย่างรู้ทัน“เมียกูหาย ช่วยตามหาให้ที เจอตัวเมื่อไหร่จะเลี้ยงเหล้ามึงปีนึง” รพีบอก ทำให้คนเป็นเพื่อนตาวาว“ได้สิ กูจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เพื่อสุขภาพตับที่ดี”รพีวางสายจากศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว เขาเดินไปเดินมาอย่างอยู่ไม่สุข ทางด้านบัวระวงเอาแต่ร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงลูกสาว ไม่รู้ว่าตอนนี้เพียงขวัญจะไปอยู่ไหน ไม่เคยเลยที่ลูกสาวหล่อนจะดื้อรั้นขนาดหนีออกจาก