جميع فصول : الفصل -الفصل 10

งานวิวาห์ใหญ่อลังการภายในโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองหลวงทำให้ชายหนุ่มเมืองเหนือต้องลอบถอนหายใจ กวาดสายตามองไปรอบๆ งานอย่างใช้ความคิด ภายในงานตกแต่งด้วยดอกไม้สดสีขาวแซมชมพู ที่พอผ่านค่ำคืนนี้ไปก็เหี่ยวเฉากลายเป็นขยะที่เจ้าของงานไม่ใคร่สนใจชื่นชมอีกต่อไป มองไปด้านหน้างานมีน้ำแข็งแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้ พลางคิดได้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงมันก็คงละลายกลายเป็นน้ำ มองไปอีกฝั่งเห็นแขกเหรื่อในงานกำลังนั่งรับประทานอาหารแบบโต๊ะจีนอย่างเอร็ดอร่อยแน่นอนว่าแม้จะอร่อยสักเพียงใดแต่คนเรามีขอบเขตของกระเพาะอาหาร กินได้อีกสักระยะก็คงจะอิ่มและเหลือเศษอาหารทิ้งขว้างเน่าเสียอีกตามเคย เขาเคยเห็นอาหารเหลือทิ้งจากงานเลี้ยงหลายงาน เห็นแล้วก็นึกเสียดาย พลางคิดไปถึงคนด้อยโอกาสที่ไม่เคยลิ้มรสชาติอันแสนโอชาของอาหารฝีมือพ่อครัวคนเก่ง คิดถึงคนที่ไม่เคยได้กินอิ่มท้องยังอีกฟากหนึ่งของโลก คนที่ขาดแคลนอาหารและน้ำดื่มนึกแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ งานยิ่งใหญ่ขนาดนี้คงใช้เงินไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาท เงินมากมายขนาดนั้นเขากินใช้ไปได้อีกหลายปี สามารถนำเงินไปเที่ยวต่างประเทศได้หลายๆ ที่ แต่อย่างว่า... งานใหญ่ขนาดนี้ มีแต่คนรวย คนมีระดับ ไฮ

“เอ่อ... คือ...”“ถ้าไม่อยากตายก็อย่ามีข้อแม้!” ไม่พูดเปล่า รพียังเอามือขึ้นบีบคอหญิงสาวด้วย เธอหายใจติดขัด แม้ว่าเขาจะบีบไม่แรงแต่ก็พอรู้ว่าถ้าเธอปฏิเสธ คอเล็กๆ ของเธอคงแหลกละเอียดคามือเขาเป็นแน่“มะ... ไม่... ไม่มีค่ะ”“ดี! ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าเธอต้องมาที่นี่ มาดูแลแม่ฉัน แล้วอย่าคิดเผ่นล่ะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็...” เขาพูดค้างไว้แค่นั้น เธอยกมือไหว้ผงกๆ ทำตัวน่าสงสาร แต่ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ใจอ่อนเลยสักนิด“ไม่หนีค่ะ ไม่หนีแน่นอน หนูขอตัวก่อนนะคะ” พอเธอสะบัดตัวออกจากการจับกุมของชายหนุ่ม เธอก็วิ่งหนีออกไปทันที แม้ปากจะบอกว่าไม่หนี แต่สองขาวิ่งไม่หยุด ตอนนี้เขายังอารมณ์ไม่ดี ยังคงโกรธเธออยู่ เธอเองก็ไม่พร้อมที่จะรองรับมือเท้าเขาด้วยโธ่... เป็นใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา ขับรถไปชนแม่เขาทั้งคน แถมยังชนรถเขาด้วย ประเด็นคือนอกจากจะชนแล้วประกันยังไม่รับผิดชอบค่าเสียหายที่นอกเหนือจากค่ารักษาพยาบาลอีกด้วย เพราะเธอยังไม่มีใบขับขี่ ประกันเลยเซย์กู๊ดบายไปทันที ทั้งค่าเสียหายแผงขายของขายผักในตลาดเธอก็ต้องจ่ายเอง รวมทั้งค่าซ่อมรถของตัวเองและของรพีอีกเพียงแค่คิดน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุดไม่

รพีออกจากห้องพักผู้ป่วยไปแล้ว เพียงขวัญถอนหายใจโล่งอกเพราะไม่อยากอยู่ในสายตาเขา ที่สำคัญคือเขามักจะยียวนกวนประสาทเธอสุดๆ เหมือนมารผจญคนที่กำลังบำเพ็ญเพียรให้ตบะแตกก็ไม่ปาน นภัสวรรณเห็นสีหน้าที่ผ่อนคลายลงของเพียงขวัญก็อมยิ้ม“รพีเขาก็เป็นคนกวนประสาทอย่างนั้นแหละ จริงๆ เขาไม่ได้มีอะไรหรอก” นภัสวรรณบอกกับเพียงขวัญ เธอพยักหน้ารับเล็กน้อย คลี่เรียวปากบางแย้มรอยยิ้ม ในช่วงเวลานั้นนภัสวรรณรู้สึกได้ทันทีเลยว่าเด็กสาวคนนี้มีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มดีนัก"ค่ะ""เพียงขวัญเหนื่อยหรือเปล่า ถ้าเหนื่อยก็นอนพักก่อนก็ได้นะ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่เหนื่อยเลย วันนี้งานไม่ค่อยเยอะด้วย" เธอโป้ปดไปคำโตด้วยไม่อยากให้หญิงวัยกลางคนเป็นห่วง เธออยากรับหน้าที่ดูแลหล่อนให้ดีที่สุด เพราะเธอเองก็ไม่มีเงินจ่ายค่าซ่อมรถ"เช่าหอพักแบบนี้คงลำบากน่าดู ต้องห่างพ่อห่างแม่แล้วยังต้องรับผิดชอบค่าเช่าหออีก" นภัสวรรณเปรยด้วยความเป็นห่วงหญิงสาว แต่มันเหมือนกับเป็นมีดที่กรีดแทงจิ้มใจดำเธอเสียเหลือเกิน เพียงขวัญกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ฝืนยิ้มออกมา"ค่ะ""เดือนนี้แม่จะออกค่าเช่าหอให้นะ แล้วพอหมดเดือนนี้ก็ไปอยู่บ้านเดียวกับแม่ ระหว่างที่ดูแลแ

เพียงขวัญจามจนจมูกแดง รพีจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าตัวเองยื่นให้หญิงสาว เธอลังเลที่จะรับไว้ แต่เขาเล่นเอามาเช็ดน้ำมูกที่จมูกเธอแล้ว"ไม่ต้องทำหน้ารังเกียจขนาดนั้น ผ้าเช็ดหน้านี่พกใส่กระเป๋าไว้เฉยๆ ไม่เคยควักออกมาใช้ แต่แม่ชอบรีดผ้าเช็ดหน้าแล้วพับใส่กระเป๋ากางเกงไว้ให้ คงจะคิดว่าฉันเป็นเด็กประถมขี้มูกกรังนั่นแหละ ทำจนชินจนลืมไปว่าฉันจะอายุ 30 แล้ว" เขาบ่นคนเป็นแม่ แต่ในแววตานั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและความเปี่ยมสุขอย่างที่เจ้าตัวคงไม่รู้ เพียงขวัญแย้มรอยยิ้มเมื่อได้ยินเรื่องราวที่น่ารักของสองแม่ลูกคู่นี้"หนูเป็นคนแพ้กลิ่นบุหรี่ค่ะ ได้กลิ่นนิดหน่อยก็จามแล้ว" เธอบอก รพีจึงถึงบางอ้อขึ้นมาทันที"แล้วทำยังไงถึงจะหายแพ้กลิ่นบุหรี่""อาการแบบนี้ไม่มีทางหายค่ะ นอกจากอยู่ให้ห่างคนที่สูบบุหรี่" เธอบอก ทำให้รพีนึกหงุดหงิดในใจ"โรคสำออยน่ะสิ่ไม่ว่า" เขาบ่น และอยากจะลองเชิงอีกรอบ จึงดันตัวเธอติดกับผนังระเบียงแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ เพียงขวัญตัวแข็งทื่อ ก่อนจะ...ฮัดชิ่ว!เธอจามสวนออกมาทันที ละอองน้ำลายกระเด็นใส่รพีอย่างช่วยไม่ได้เพราะเธอปิดจมูกตัวเองไม่ทัน รพีเอามือลูบหน้าลูบตาเช็ดเสื้อตัวเอง แต่ไม่ได้มีท่าท

รพีมองเพียงขวัญยืนคุยอยู่ที่ระเบียง เขาจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ หวังอาบน้ำให้ชื่นใจสักหน่อย พอเคลียร์งานเสร็จก็เก็บเสื้อผ้ารีบบึ่งมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะเป็นห่วงแม่ กลัวว่าเพียงขวัญจะเพลียจากงานจนผล็อยหลับลึกแล้วไม่มีใครดูแลแม่ยามดึกต่างหาก“แม่คะ ยังไงหนูก็ยืนยันนะคะว่าหนูจะไม่แต่งงานกับพี่วีร์” เสียงเพียงขวัญดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องน้ำ รพีชะงักมือที่กำลังฟอกสบู่“ต่อให้เขาเอาสินสอดมากองไว้สักห้าล้านหนูก็ยังไม่แต่งค่ะ ไม่ใช่ว่าหนูรังเกียจพี่เขานะคะ แต่หนูเพิ่งคุยกับเขาได้ไม่นาน เพิ่งคุยได้ไม่ถึงเดือนเลย หนูยังไม่รู้จักนิสัยใจคอเขา ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่ หนูเลยอยากจะใช้เวลาศึกษาดูใจเขาอีกสักระยะ เพราะหนูเองก็ได้ยินมาว่าพี่เขาคุยกับผู้หญิงหลายคนอยู่ด้วย” เพียงขวัญบอกแม่ด้วยเสียงหงุดหงิด“ค่ะๆ เอาเป็นว่าถ้าพี่วีร์ไปหาแม่ที่บ้านแล้วคุยเรื่องแต่งงานอีก แม่บอกกับพี่วีร์ไปเลยนะคะว่าหนูยังไม่พร้อมแต่ง ให้พี่วีร์มาคุยกับหนูก่อน แค่นี้นะคะแม่”เพียงขวัญวางสายโทรศัพท์ไปแล้ว เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ไปหลายครั้งจนจิตใจสงบลง จึงหันหลังจะเข้ามาดูแลนภัสวรรณต่อ แต่ดันเจอรพีเข้าให