บททั้งหมดของ รพีเร้นรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

เพียงขวัญอยู่เฝ้าพริษฐ์ตลอดเวลาที่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล บางวันที่รพีว่าง ไม่มีสอนหนังสือ เขาจะขับรถไปรับแม่มาเยี่ยมพริษฐ์ หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บจากการถูกทำร้ายและรักษาอาการลงแดงจากการขาดยาเสพติดจนหายดี หมอก็อนุญาตให้พริษฐ์กลับไปรักษาตัวที่บ้านได้รพีถอนหายใจขณะที่กำลังนั่งตรวจข้อสอบนักศึกษาอยู่ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นเป็นต้นมา เพียงขวัญก็ขอย้ายกลับไปอยู่บ้านอย่างถาวรเพื่อที่จะดูแลแม่ ดูแลยาย รวมทั้งน้องๆ ที่เหลืออยู่ แม้ว่าเธอจะตัวเล็กนิดเดียวแต่ใจใหญ่ มีความรับผิดชอบสูงมาก พอนับวันนับเดือนแล้วเพียงขวัญกลับไปอยู่บ้านตัวเองได้ร่วม 3 สัปดาห์มาแล้ว“เป็นอะไร ถอนหายใจอยู่นั่นแหละ” นภัสวรรณเดินเข้ามาหาลูกชายพร้อมกับนมร้อนๆ แก้วใหญ่“แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบกินนมก่อนนอน ผมชอบกินเหล้ากับเบียร์มากกว่า” รพีพูดขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษ“แต่ตอนที่ลูกยังเด็กๆ ลูกชอบกินนมก่อนนอน” นภัสวรรณแย้ง ทำให้บุตรชายนั่งอมยิ้มแก้มตุ่ย“แม่นี่น้า...”“คิดถึงหนูเพียงขวัญหรือไง” คนมากประสบการณ์ถามไปตรงๆ รพีวางปากกาแล้วยกแขนขึ้นบิดไปมาด้วยความเมื่อยขบ“คนเป็นผัวเป็นเมียกัน อยู่ห่างกันก็ต้องคิดถึงกันเป

ตัวเล็กๆ ของเธอสั่นสะท้าน รพีกระชากชุดของเธอออกเหลือเพียงชุดชั้นใน ถลกเสื้อชั้นในลงดูดหัวนมดังจ๊วบ เพียงขวัญแอ่นหน้าอกให้เขาดูดดึงยอดอกเล่นทั้งสองข้าง วงแขนเรียวเล็กโอบรัดรอบคอเอามือขยุ้มกลุ่มผมดกดำของรพีไว้แน่น ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอเองก็ต้องการเขามากเหมือนกัน ช่วงที่ผ่านมาเธอเข้าใจคำว่า ‘ของขาด’ ก็คราวนี้“กลับไปอยู่บ้านแอบช่วยตัวเองบ้างหรือเปล่าเนี่ย” รพีเงยหน้าขึ้นถาม เป็นคำถามที่ทำให้เธอหน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม“พี่รพี! ถามอะไรอย่างนั้นคะ”“ก็อยากรู้ ตอบมาก่อนสิว่าใช้นิ้วไหม”ความห่ามของรพีไม่เคยปราณีใคร แม้แต่เมียอย่างเธอ เพียงขวัญก้มหน้าหลบสายตาเอียงอายก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ รพีครางโหยในลำคอ เมื่อรู้ถึงความลับที่เธอปิดบังเขาไว้“วันนี้ช่วยตัวเองให้ฉันดูหน่อย ฉันอยากเห็น” คำขอร้องของเขานั้นช่างน่า... เหลือเกิน เพียงขวัญส่ายหน้าดิก“เรื่องอะไร!”“อยากเห็นจริงๆ ช่วยตัวเองให้ดูหน่อยนะ” ไม่พูดเปล่ายังเอามือเล็กๆ ของเธอไปวางที่ของสงวน เพียงขวัญหายใจติดขัด เขาอำนวยความสะดวกโดยการเอามือของเธอสอดเข้าไปในกระโปรงสั้นๆ“อืม... ไม่เอาค่ะ จะทำในรถเลยเหรอคะ”“สักหน่อยไหมล่ะ”“ไม่เอาค่ะ กลางวันแสกๆ เด

รพีโทรไปหาเพียงขวัญหลังจัดแจงทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อย น้ำเสียงหวานๆ ทำให้คิดถึงใบหน้าอันอ่อนช้อยงดงามละมุนละไมและน่ารังแกของเธอไม่น้อย รพีนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์“พรุ่งนี้ว่างไหม” รพีถาม ปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง“ไม่ว่างค่ะ พรุ่งนี้หนูกลับไปทำงานแล้ว”“อืม... พรุ่งนี้มาค้างบ้านฉันนะ”“คงไม่เหมาะมั้งคะ ถ้าแม่หนูรู้เข้าคงไม่พอใจแน่ๆ” เพียงขวัญปฏิเสธ รพีทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจ“ก็อย่าบอกให้รู้เซ่! เรื่องง่ายๆ แค่นี้ไม่น่าโง่เลย” ชายหนุ่มอดต่อว่าหญิงสาวไม่ได้ ไม่รู้เป็นอะไร เขาอยากจะรังแกเธอทั้งร่างกายและจิตใจ ความรู้สึกทั้งรักและหมั่นไส้มันเป็นอย่างนี้นี่เอง“พี่รพี”“อ่ะ... เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เธอเตรียมชุดทำงานมาเผื่อด้วยแล้วกัน ทำงานเสร็จแล้วฉันจะไปรับ จอดรถทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลนั่นแหละ อ้อ... แล้วก็บอกแม่ไปว่าเธอเข้าเวรดึก ก็แค่นั้น” รพีหาเรื่องโกหกให้เธอเสร็จสรรพ เพียงขวัญอยากจะกรีดร้องใส่โทรศัพท์นัก เขาเป็นคนที่เผด็จการมากที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา“ทำไมหนูต้องทำตามที่พี่บอกด้วยคะ”“เอ้า! ถามโง่ๆ อีกแล้ว ก็เธอเป็นเมียฉัน ก็ต้องทำตามที่ฉันบอกสิ”“แต่...”“ไม่มีตงไม่มีแต่อะ

หลังจากนั้นทุกคนก็แหกปากร้องเพลง ร้องคาราโอเกะ แล้วก็กินเหล้ากินเบียร์กัน เพียงขวัญทำได้แต่นั่งยิ้มเจือๆ เพราะไม่รู้จะเข้าร่วมกับใครตรงไหน มันไม่ใช่ทางของเธอเลยแม้แต่น้อย“ลองสักหน่อยไหม” แพรวายื่นแก้วเบียร์ให้เพียงขวัญ เธอส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”“เฮ้ยๆ ยายแพรว แกอย่ามามอมเมาเมียฉันนะโว้ย!” รพีแหกปากตะโกนลั่น เป็นครั้งแรกที่เพียงขวัญนึกสงสัยว่าเด็กน้อยมะปรางนอนหลับได้ยังไงกัน“ก็อยากให้ได้ลองชิมเฉยๆ ไม่ได้อะไรสักหน่อย แกไม่อยากเห็นเมียแกเมาหรือไง”“เออสิวะ!” รพีรีบเข้าไปแย่งแก้วเบียร์จากมือแพรวาแล้วมากระดกเข้าปากเสียเอง ทำให้ทุกคนต่างอมยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้สึกว่ารพีน่ารักก็วันนี้นี่แหละ เพียงขวัญจึงนั่งเงียบๆ คอยชงเหล้ารินเบียร์ให้เพื่อนๆ รพี จนกระทั่งเวลาผ่านไปเริ่มดึก เข้าสู่เวลาตี 1 แต่ละคนมีสภาพไม่สู้ดีกันนักรพีหน้าแดงจัด พูดเสียงอ้อแอ้ ส่วนคนอื่นๆ ต่างพากันเข้านอน เหลือเพียงขวัญ รพี และสายชลที่ยังนั่งอยู่ รพีเริ่มซุกหน้าเข้าหาเพียงขวัญ“อย่าค่ะ!” เธอรีบห้าม ที่ตัวรพีมีแต่กลิ่นเหล้า ยังดีที่ไม่มีกลิ่นบุหรี่ร่วมด้วย“กอดหน่อยสิ” เขาเริ่มอ้อน เพียงขวัญไม่เคยเห็นรพีอ

เพียงขวัญลงมาล้างจานในครัว เห็นทุกอย่าง เห็นทุกการกระทำ แล้วก็ได้ยินทุกคำพูด เพราะหน้าต่างเปิดแง้มอยู่ ความสัมพันธ์ทั้งคู่นั้นใครเห็นก็พอจะดูออก แค่เห็นสายตาที่รพีมองเปรมนีย์ก็รู้แล้วว่ามีความเป็นห่วงเป็นใยมากกว่าใครเพื่อนสายตากับการกระทำที่อ่อนโยนแบบนั้นเธอไม่เคยได้เห็น ไม่เคยได้สัมผัสจากรพีเลยแม้แต่น้อย มือเล็กกำฟองน้ำล้างจานไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ คลายออกเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกโกรธและอิจฉาที่ก่อเกิดขึ้นในใจ เธอก้มหน้าปาดน้ำตาลงกับแขนเสื้อแล้วล้างจานต่อไปเรื่อยๆ“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมจ๊ะ” ปภาวรินทร์เดินเข้ามาในห้องครัว เห็นเพียงขวัญกำลังล้างจานคนเดียวเลยเข้ามาช่วย เพียงขวัญก้มหน้าปาดน้ำตาป้อยๆ จนมีเหลือแค่ตาแดงๆ เท่านั้น“มะ... ไม่มีค่ะ พี่ปรายไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจัดการเอง”“ไม่เป็นไรๆ ช่วยกันนั่นแหละดีแล้วจะได้เสร็จไวๆ” ปภาวรินทร์เข้ามาช่วยล้างช่วยหยิบจับอย่างไม่รังเกียจรังงอน พลันได้เห็นคราบน้ำตาและเสียงหายใจปนสะอื้นทำให้ชะงักก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง เห็นรพีกับเปรมนีย์คุยกันจึงเข้าใจอะไรรางๆ“รพีกับเปรมสนิทกันมาก เพราะเปรมเป็นน้องสาวพี่ แต่สบายใจได้เพราะสองคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันนอก