Todos os capítulos de รพีเร้นรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

ใช่... อยู่ที่ไหนและทำงานอะไร เขารู้จากการตามสืบของพรรคพวกที่เป็นตำรวจ ไม่ใช่จากการที่เบญจามินทร์และปภาวรินทร์บอก การสืบหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อย เขาเลยเฝ้าดูละครที่เจ้าพวกตัวแสบเล่นเพื่อตบตาเขา ลึกๆ แล้วยังพอขบขันอยู่บ้าง ตรงที่พวกนั้นต้องการจะสั่งสอนให้เขารู้สำนึก ซึ่งรพีเข้าใจพวกนั้นดี ที่ผ่านมาเขาเองที่เป็นฝ่ายผิด ทำเรื่องแย่ๆ ไว้มากมายจนไม่น่าให้อภัย คงจะต้องใช้เวลาในการดัดนิสัยให้รู้สำนึก ซึ่งเขาอยากจะบอกพวกมันว่าไม่ต้องสั่งสอนเขาหรอก แค่นี้เขาก็แทบบ้าตายอยู่แล้วรพีเล่นละครตามบทที่ยายเพื่อนตัวแสบเขียน ระหว่างที่เล่นละครนี้เขาแทบจะกลายเป็นบ้า พยายามสงบปากสงบคำแล้ว แต่จิตใจยังว้าวุ่นเป็นห่วงเพียงขวัญ รู้อยู่หรอกว่าปภาวรินทร์ไม่มีทางปล่อยให้เพียงขวัญได้รับอันตราย แต่มันก็อดห่วงไม่ได้ อยากนอนกอด อยากหอมแก้ม อยากปลอบโยนให้เธอคลายความกังวลใจ อยากทำให้เธอไว้ใจและรักเขามากกว่านี้เขาขับรถมาเรื่อยๆ โดยใช้ความเร็วไม่มากนัก ขับรถแบบไม่บ้าระห่ำเหมือนเคย เพราะตัวเองได้กลายเป็นพ่อคนแล้ว ต้องรักและดูแลความปลอดภัยตัวเองให้มากๆ จะไปต่อยตีกับใครคงไม่สะดวก หากเป็นอะไรไปขึ้นมาลูกเมียจ

“ขอทีเถอะคำว่าไม่ๆๆๆๆ เนี่ย อย่าพูดได้ไหม ช่วยเปลี่ยนเป็นคำว่า ได้ค่ะ โอเคค่ะ บ้างได้ไหม” รพีถามอย่างหัวเสีย เพียงขวัญเชิดหน้าขึ้นไม่พูดไม่จา จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ รพีตักอาหารให้เพียงขวัญหลายอย่าง เธอกินเงียบๆ แต่เป็นการกินที่ต่อเนื่องเรื่อยๆ กินจนหมด รพีจึงสั่งอาหารมาให้เธอเพิ่มเติม เพียงขวัญกินจนอิ่มจึงวางช้อนส้อมลง รพีมองหญิงสาวด้วยความเอ็นดู“ขนมหรือผลไม้ดี” เขาถาม เพียงขวัญหน้าขึ้นสีเรื่อ“ผลไม้ดีกว่าค่ะ” เธอตอบ รพียิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับภรรยา เขาหันไปสั่งผลไม้มาสองสามอย่าง พอเธอกินหมดรพีก็จ่ายเงินแล้วพาเธอกลับอพาร์ทเม้นท์“คืนนี้นอนด้วยนะ” รพีกระซิบบอกหลังจอดรถสนิท เพียงขวัญดันหน้าอกของเขาออก“ไม่ค่ะ พี่รพีไปนอนที่อื่นเถอะ”“ไม่เอา อยากนอนกอดเมีย ไม่ได้นอนกอดกันมาตั้งหลายวันแล้ว ไม่คิดถึงบ้างหรือไง”“ไม่เลยค่ะ ไม่เลยสักนิด” หญิงสาวบอก รพีไม่ถือสารวบกายหญิงสาวไว้แน่น แววตาตระหนกของเธอทำให้เขาอยากแกล้ง“พี่รพี! จะทำอะไรอีก” สองมือดันหน้าอกออก รพียิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม“ให้ทาย...”“อย่าทำอะไรสิ้นคิดนะคะ ที่นี่กรุงเทพไม่ใช่เชียงใหม่!” เธอดักคอเขาไว้ก่อน ยิ่งเห็นสายตาวิบวับของเขาด้วยแ

เพียงขวัญทำงานที่โรงพยาบาลของเบญจามินทร์ได้เดือนกว่าแล้ว ระหว่างนี้รพีดูแลเธอเป็นอย่างดี แถมยังอ่อนโยนกับเธอมากด้วย เป็นรพีอีกคนหนึ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่เธอคิดว่าเปรมนีย์คงได้สัมผัสรพีในมุมนี้มากพอดู ช่วงหลังมานี้เขาพาเธอไปบ้านหมอเบญจามินทร์บ่อยมากขึ้น ทำให้เธอได้พูดคุยกับปภาวรินทร์ เปรมนีย์ และเพื่อนๆ ของรพีมากขึ้น ระหว่างที่อยู่ร่วมกัน รพีแสดงให้เธอเห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับเปรมนีย์แล้ว และเปรมนีย์เองก็ไม่มีทางคิดอะไรกับเขาด้วยเช่นกัน เปรมนีย์กับวศินรักกันดี รักกันมาก และน้องมะปรางก็น่ารักมากด้วยเช่นกันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ เพียงขวัญหยิบมาดู เห็นรพีโทรมาจึงตัดสายทิ้ง แต่แล้วเขาก็โทรมาอีกหลายสายจนเธอต้องรับโทรศัพท์“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่รพี หนูกำลังทำงานอยู่”“มี”“อะไรคะ”“ตอนนี้แม่บัวอยู่โรงพยาบาล เป็นลม พริษฐ์กับพิรัฐพาแม่บัวไปส่งโรงพยาบาล ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน” รพีบอก เพียงขวัญได้ยินแล้วเครียดขึงขึ้นมาทันที เธอสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่บริเวณขมับ“แม่เป็นอะไรมากไหมคะ หมอออกมาหรือยัง”“ยังเลย”“ถ้างั้นแค่นี้ก่อนนะคะ หนูจะโทรไปหา

“ไม่มีทาง ฉันไม่มีทางเบื่อเธอเป็นอันขาด” รพียืนยัน จับข้อมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นแล้วถลกกระโปรงชุดนอนออกจากร่าง เธอนอนเปล่าเปลือยตรงหน้าชายหนุ่ม รพีไล่สายตามองด้วยความปรารถนา ท้องนูนเด่นทำให้เขาต้องก้มลงไปจูบปลอบใจเจ้าลูกชายที่อยู่ในท้องให้ไม่ตื่นตระหนกเวลาที่เขากับเธอร่วมรักและส่งเสียงร้องครวญครางกันอย่างดัง รพีจูบหน้าท้องแล้วไล่เรื่อยลงมายังกลีบกายสาว“อะ... อื้อ...”เพียงขวัญขยุ้มกลุ่มผมดกดำของรพี เธอบิดกายกระเส่า ท้องน้อยเสียวมวนไปหมด รพีเร่งปลายลิ้นฉกาจฉกเจ้าดอกไม้งามที่เต็มตื้นไปด้วยน้ำหวานหอมกรุ่นเรื่อยๆ แถมยังสอดนิ้วเข้าหาอีกต่างหาก เพียงขวัญครางไม่หยุดหย่อนจนกระทั่งเสร็จไปหลายรอบ แต่เขายังไม่หยุดเลีย จนเธอต้องกระเถิบกายหนี แต่เขารั้งสะโพกเอาไว้แน่น เรียวขาทั้งสองข้างบีบรัดศีรษะชายหนุ่มเอาไว้ เด้งกายขึ้นจนตัวลอยแผ่นหลังไม่ติดที่นอน“อ่าส์...”เสียงครางผะแผ่วเป็นสัญญาณบอกได้ว่าเธอได้เสร็จอีกครั้งแล้ว รพีผละใบหน้าออก เขาลุกขึ้นเปลื้องผ้าตัวเองแล้วเอาความเป็นชายไปจ่อยังริมฝีปากของหญิงสาว เพียงขวัญกลืนกินตัวตนอันใหญ่โตเข้าไปในปาก ดูดเลียจนต้นขาสั่นสะท้าน รพีเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจ

เพียงขวัญนั่งดูคลิปวีดิโอผ่านเฟซบุ๊กแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ ดีใจเหลือเกิน ในที่สุดเตชินท์กับวิมลรัตน์ก็คืนดีกันได้เสียที แต่เป็นการคืนดีที่มีฟางเส้นสุดท้ายเป็นเดิมพัน หลังจากนี้คงต้องแล้วแต่การกระทำของเตชินท์เท่านั้น หากก้าวพลาดไปสักก้าวเดียว เตชินท์คงหมดโอกาสที่จะดูแลลูกเมีย และคงต้องขึ้นโรงขึ้นศาลกันอีกเป็นแน่แท้“ดูอะไรอยู่” รพีเดินเข้ามาหาเมียสาว เธอหันมายิ้มให้กับเขา“นั่งดูผลงานของนักการทูตจำเป็นไงคะ พี่รพีทำได้ดีมาก ในที่สุดพี่หมอก็ได้คืนดีกับภรรยา” เธอเอ่ยปากชม รพียิ้มกว้าง หยิกแก้มของเพียงขวัญเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว“ไม่ใช่เพราะพี่คนเดียวหรอก สองคนนั้นเขารักกันมาก ทั้งรักและผูกพันมาตั้งแต่ต้น เลยทำให้อะไรๆ ง่ายดายขึ้น ว่าแต่เราเถอะ กินข้าวหรือยัง”“ยังค่ะ รอพี่รพีอยู่”“จะรอทำไม ก็รู้อยู่ว่าพี่กลับค่ำ ไม่หิวหรือไง” รพีมองระอา เธอส่ายหน้าเล็กน้อย“ไม่ค่ะ รู้สึกอิ่มด้วยซ้ำ วันนี้กินผลไม้ไปเยอะมาก”“เธอจะกินแต่ผลไม้อย่างเดียวไม่ต้อง ต้องกินอาหารให้ครบ 5 หมู่ ลูกเราจะได้แข็งแรง” เขาบ่น เพียงขวัญพยักหน้ารับ“รู้แล้วค่ะ พี่รพีอย่างลืมสิคะว่าหนูเป็นพยาบาลนะ”“ไม่ได้ลืม แต่เธอนั่นแหละชอบลืมท