All Chapters of ทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส: Chapter 21 - Chapter 30

จิรัฎฐ์ยืนรอลิฟต์พลางเหล่สายตามองหญิงสาวที่วิ่งตามเขาด้วยท่าทางหื่นหอบ เขายิ้มที่มุมปากก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิดออก พาขวัญได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับก้าวตามเจ้านายหนุ่มเข้าไป หญิงสาวขมุบขมิบปากพูดเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำลงไม่สบตามองชายหนุ่ม จิรัฎฐ์มองหญิงสาวที่ก้มหน้าต่ำลงความรู้สึกมากมายที่เขาสับสนตัวเอง สำหรับเขาเร็วเกินไปเร็วจนคิดว่าเดี๋ยวอีกสักพักความรู้สึกแบบนี้ก็หายไปเอง ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มก้าวไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ปล่อยให้พาขวัญค้อนมองเขาทางสายตาด้วยความไม่ชอบใจ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้าย จะเย็นชาก็เย็นชา ปรับตัวแทบไม่ทันจริงๆทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกชายหนุ่มก้าวไปโดยไม่สนใจหญิงสาว ปล่อยให้พาขวัญค้อนมองเขาทางสายตาด้วยความไม่ชอบใจ เธอเดาอารมณ์เขาไม่ถูกจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้าย จะเย็นชาก็เย็นชา ปรับตัวแทบไม่ทันจริงๆพาขวัญเดินตามชายหนุ่มออกจากบริษัทไปทั้งที่ในมือของเธอนั้นยังถือแฟ้มเอกสารเอากลับไปทำต่อให้เสร็จ ทำยิ่งกว่าเธอเพิ่งเป็นเด็กอนุบาลเข้าเรียนใหม่ๆ อย่างงั้นเลยจิรัฎฐ์เปิดประตูรถพร้อมกับเงยหน้ามองหญิงสา

โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยของชอบของรมณทั้งสิ้น ทุกคนต่างเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะซึ่งวลัยวรรณได้จับจองนั่งข้างๆ จิรัฎฐ์ไว้อย่างรวดเร็ว พาขวัญมองทุกคนที่นั่งครบแล้ว เธอจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆ ตีรณาซึ่งไม่มีทางเลือกอื่นเพราะอีกข้างหนึ่งเธอก็ต้องนั่งกับวลัยวรรณ“ไปนั่งที่อื่นสิยะ จะมานั่งข้างฉันทำไม!”น้ำเสียงดูแคลนเอ่ยออกมาพลางทำท่าขยะแขยงไม่ให้นั่งใกล้“ไปนั่งในครัวคนใช้สิ จะมานั่งร่วมโต๊ะด้วยทำไม ไม่รู้จักเจียม!”เสียงแหลมของวลัยวรรณเอ่ยขึ้น แต่คนที่ไม่พอใจกลับเป็นจิรัฎฐ์ เขามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวด้วยสายตาขุ่นเคือง“ดาว ให้เกียรติพาขวัญด้วย” จิรัฎฐ์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เขาแทบจะไม่มองหญิงสาวข้างตัวเลยด้วยซ้ำ สายตาเขามองแต่หญิงสาวตรงหน้าที่เยื้องเขาไปนิดหนึ่งด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความเป็นห่วงลึกๆ“พี่เพลิง!”วลัยวรรณมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจที่เข้าข้างผู้หญิงตรงหน้า“ตักข้าวเลยสายแก้ว”หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์หันไปสั่งสายแก้วที่ยืนรออยู่สายแก้วพยักหน้ารับคำสั่งพร้อมเดินไปหยิบหม้อข้าวสีขาวปลายฝั่งมุมโต๊ะอีกด้านขึ้นมา ตักให้ผู้เป็นเจ้านายคนแรกก่อนจะเรียงไล่ไปจนถึงพาขวัญเป็นคนสุดท้ายม

จิรัฎฐ์นอนก่ายหน้าผากพลางพลิกตัวไปมาเพราะว่าเขานอนไม่หลับ นานกว่าสามชั่วโมงแล้วที่เขายังคงวุ่นคิดแต่เรื่องของพาขวัญ ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมถอนหายใจอย่างหนัก“เป็นอะไรไปอีกวะเนี่ย!”เขาสบถออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นขยี้เส้นผมของตัวเอง แอร์เย็นๆ ภายในห้องเขาไม่ได้ช่วยทำให้จิตใจที่ร้อนรุ่มลดลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มขยับตัวลงจากเตียงเดินตรงออกจากห้องไปดังใจหมาย เขาอยากไปกอดร่างนิ่มของหญิงสาวนอนด้วยทั้งคืนสุดท้ายแล้วต้องยอมรับว่าเขาติดใจพาขวัญจริงๆสองเท้าก้าวยาวตรงไปยังห้องริมสุดทางขวา มือแกร่งเอื้อมไปบิดกลอนประตูให้เปิดออก แต่เขากับพบว่าประตูนั้นถูกล็อกอยู่ จิรัฎฐ์แทบอยากจะพังเข้าไปเลยด้วยซ้ำ“พาขวัญ เธอ...” ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดที่หญิงสาวรู้ทันถึงกับล็อกประตูห้อง รอดมือเขาได้แค่วันนี้วันเดียวนั่นแหละ!พรุ่งนี้เขาต้องไปปั๊มกุญแจสำรองมา!จิรัฎฐ์หมุนตัวเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง แต่ทว่าเขายังนอนไม่หลับชายหนุ่มเดินไปเปิดระเบียงก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาสะดุ้งจากภวังค์เพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งจนจิรัฎฐ์รำคาญต้องเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับ

“ไม่มี” ตอบสั้นๆ ทำคนฟังหัวใจเหี่ยวขึ้นมาทันที พาขวัญยิ้มเจื่อนๆ ให้ชายหนุ่มทั้งพยายามเตือนตัวเองอยู่ในใจว่าเขาไม่เคยคิดอะไรเกินเลยกับเธอ...นี่เขาลืมเรื่องเมื่อคืนนั้นแล้วอย่างงั้นเหรอ...“ผมแค่จะมาบอกคุณว่าจะเที่ยงแล้ว ออกไปทานข้าวแล้วต้องไปดูที่ดินอีก ผมกลัวผิดนัด”“ค่ะ” ตอบรับสั้นๆ พร้อมกับรวบแฟ้มเอกสารที่วางกระจายบนโต๊ะเก็บไว้ตั้งเป็นกอง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาจิรัฎฐ์เดินนำไปโดยไม่รอหญิงสาวเหมือนทุกครั้ง สายตาคู่สวยของเธอมองแผ่นหลังชายหนุ่มที่เดินห่างออกไปพร้อมกับก้าวเร็วมากขึ้นเพื่อตามเขาให้ทัน พาขวัญเดินตามเขาจนมาถึงลานจอดรถต้องเรียกว่าวิ่งเสียมากกว่า เมื่อเขาพยายามที่จะเดินออกห่างจากเธอภายในรถที่มีแต่ความเงียบสนิทตั้งแต่ขึ้นมานั่ง จิรัฎฐ์เอื้อมมือไปกดเปิดเพลงเพื่อทำลายความเงียบ ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของบิดาที่ต้องพาเธอไปด้วยซ้ำ...รถยนต์แล่นไปตามท้องถนนด้วยความเร็วที่คงที่ ความเงียบถูกเสียงเพลงกลบจนหมด ชายหนุ่มเหล่สายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ใจเขาอยากจะชวนคุยแต่ทำไมปากดันพูดไม่ออกเวลาผ่านไปพาขวัญที่นั่งอยู่เริ่มขยับตัวพลางหยิบโทรศัพท

หญิงสาวได้แต่มองเขาด้วยความงุนงงว่าเธอนั้นทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกถึงได้แสดงท่าทีกับเธอแบบนี้ เธอเดินไปเปิดประตูขึ้นรถพลางหันไปมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ“ทีหลังคุณอยู่ที่บริษัท ผมจะไม่ให้คุณมาแล้ว” ความอดกลั้นเหมือนจะหมดลงเพราะว่าอารมณ์หวงขึ้นมาแทนที่ ปิดบังความเยือกเย็นที่เขาแสร้งทำตลอดไปหมดสิ้น“ทำไมคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แล้วคุณ...”“ผิด” จิรัฎฐ์พูดแทรกขึ้น พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาหาหญิงสาวใกล้ๆ “ผู้ชายที่คุณจะคุยด้วยคือผมคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามคุย เข้าใจไหม?”“ทำไมคะ?” ดวงตากลมกะพริบมองชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ ทั้งที่ใจแอบลุ้นว่าเขานั้นจะรู้สึกหึงเธอบาง“ไม่ต้องถาม แค่ทำตามที่ผมบอกก็พอ”จิรัฎฐ์พูดเป็นนัย ก่อนที่จะขยับตัวมาพร้อมสตาร์ทรถขับออกไปทีแรกว่าจะกลับไปที่บริษัทอีกครั้งหนึ่งก่อนเพราะยังมีงานค้างที่เขายังทำไม่เสร็จ แต่พอเข้ากรุงเทพฯ ก็เกือบจะหกโมงเย็นอยู่แล้ว จิรัฎฐ์เลยตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เขาค่อยไปทำงานต่อ อีกอย่างวันนี้ก็ขับรถมาเหนื่อยแล้วรถยนต์คันหรูของจิรัฎฐ์หยุดจอดที่ใต้ชายคาบ้าน ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถในขณะที่พาขวัญก็เปิดประตูลงเช่นกัน เธอมองเขาเดินขึ้น