เพิ่งพ้นยามอู่ของวันรุ่งขึ้นได้ไม่นาน รถม้าคันหนึ่งที่ปราศจากตราสัญลักษณ์ใดๆ ก็แล่นฝ่าม่านฝนมาจากสุดถนนสายยาวรถม้าหยุดลงหน้าปั้นเซี่ยถัง เยี่ยนสวินก้าวลงมาจากรถเสื้อคลุมยาวสีขาวอมฟ้าอ่อนที่เขาสวมอยู่ยับเล็กน้อย บนข้อมือมีรอยแดงสองรอยจากการถูกตรวนเหล็กกล้ารัด ทว่าจังหวะย่างก้าวของเขายังคงสงบนิ่งไม่เร่งร้อนเช่นเดิมส่วนที่ปลายถนนอีกด้านหนึ่ง ขบวนรถม้าขนาดใหญ่ซึ่งมีเหล่าองครักษ์เกราะดำคอยคุ้มกัน กำลังค่อยๆ หันหัวม้ากลับ แล้วเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปทางเมืองหลวงรถม้าไม้จื่อถานคันใหญ่ที่อยู่ตรงกลางขบวน มีม่านรถปิดสนิท แต่ข้ารู้ว่าเผยเหยี่ยนกำลังนั่งอยู่ภายในรถคันนั้นสุดท้ายเขาก็ยังรักตัวกลัวตาย และยิ่งหวงแหนหน้าตาและศักดิ์ศรีในฐานะอู่อันโหว หลังจากข้าใช้ “บุญคุณช่วยชีวิต” ขีดเส้นแบ่งระหว่างเราจนขาดสะบั้น เขาก็ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะกลับมาพบหน้าข้าอีกสักครั้ง จึงหอบเอาศักดิ์ศรีและความยึดติดที่แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี ซมซานกลับไปยังโลกแห่งลาภยศชื่อเสียงของเขาเมื่อเสียงกีบม้าทึบหนักค่อยๆ ห่างไกลออกไป ก้อนหินมหึมาที่กดทับหัวใจข้ามาตลอด ในที่สุดก็ถูกบดจนแหลกสลายสิ้น“ข้ากลับมาแล้ว”เยี่
続きを読む
ログイン
