ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

มุมมองของมีอาสิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้คือเนื้อผ้าฝ้ายนุ่ม ๆ ที่แนบอยู่กับแก้ม ซึ่งยังชื้นไปด้วยคราบน้ำตา ฉันหลับตาอยู่อย่างนั้นอีกครู่หนึ่ง ปล่อยให้แสงแดดยามเช้าส่องไออุ่นลงบนใบหน้า แม้ร่างกายจะยังปวดเมื่อยและหนักอึ้งด้วยความเหนื่อยล้า แต่ความคิดกลับปลอดโปร่งขึ้นอย่างประหลาด ชัดเจนกว่าเมื่อวานมากทีเดียวแม่ยังต้องการฉัน ท่านกำลังต่อสู้เพื่อชีวิตอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ท่ามกลางเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะและผนังห้องอันเย็นชา ฉันจะปล่อยให้ตัวเองพังทลายลงไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ในเวลาที่แม่ต้องการให้ฉันเข้มแข็งฉันค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างช้า ๆ พลางนิ่วหน้าจากอาการตึงปวดตามกล้ามเนื้อ เมื่อมองกระจกในห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องนอน ภาพสะท้อนตรงหน้าก็เป็นอย่างที่คาดไว้ไม่มีผิด ทั้งใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำพร้อมรอยคล้ำใต้ตา และเส้นผมยุ่งเหยิงจากการนอนหลับอย่างกระสับกระส่าย ฉันดูราวกับเป็นตัวแทนของความโศกเศร้า แต่ฉันจะปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว หากยังอยากช่วยแม่ให้ได้การอาบน้ำอุ่นช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง สายน้ำชะล้างคราบน้ำตาที่แห้งกรังออกไป ฉันปล่อยให้น้ำไหลก

มุมมองของมีอาคำพูดของไคล์ทำลายความเงียบงันภายในห้องลงทันที ใบหน้าของพ่อซีดเผือดขณะจ้องมองมือของไคล์ที่กำข้อมือเขาเอาไว้ ก่อนที่แววตาคู่นั้นจะค่อย ๆ ฉายชัดถึงการตระหนักรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร“ไคล์... ไคล์ แบรนสันงั้นเหรอ” เสียงของพ่อสั่นพร่า อำนาจที่เคยแสดงออกมาเมื่อครู่พังทลายลงจนหมดสิ้น ชื่อนี้มีอิทธิพลอย่างมหาศาล ใคร ๆ ในแวดวงธุรกิจต่างก็รู้ดีว่าการตั้งตัวเป็นศัตรูกับคนตระกูลแบรนสันจะนำมาซึ่งผลลัพธ์แบบไหน“คุณฮอว์ธอร์น” น้ำเสียงของไคล์ยังคงราบเรียบและควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “ผมแนะนำให้คุณลดมือลงเดี๋ยวนี้”พ่อรีบชักมือกลับราวกับถูกของร้อนลวก สายตาเหลือบมองสลับไปมาระหว่างไคล์กับฉัน “คุณมาทำอะไรที่นี่ นี่มันเรื่องภายในครอบครัว...”“มีอาเป็นภรรยาของผม”ถ้อยคำนั้นราวกับระเบิดที่ถูกโยนลงกลางห้องนั่งเล่นอันหรูหรา ฉันเฝ้ามองปฏิกิริยาที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแต่ละคน พ่ออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม่เลี้ยงที่เคยรักษาสีหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบกลับแข็งทื่อด้วยความตกใจ ส่วนเทย์เลอร์ก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก“ภรรยางั้นเหรอ” พ่อเค้นเสียงอ

มุมมองของมีอาความเงียบสงบในยามบ่ายถูกทำลายลงด้วยเสียงประตูหน้าบ้านที่ถูกผลักเปิดอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงแบรนด์หรูกระทบพื้นหินอ่อนดังฉับ ๆ จากด้านนอก ฉันได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถเบนท์ลีย์ค่อย ๆ ห่างออกไป แคทเธอรีนไม่เคยขับรถเองเวลาที่กำลังโกรธ“แม่บ้านเฉิน!” เสียงอันทรงอำนาจดังก้องไปทั่วโถงทางเข้า “ลูกชายฉันอยู่ที่ไหน”ฉันเงยหน้าขึ้นจากแบบร่างที่กำลังทำอยู่ ภาพจำลองรายละเอียดของปีกอาคารฝั่งตะวันออกในโครงการเฮเวอร์สถูกลืมไปชั่วขณะ เมื่อเสียงของแคทเธอรีนดังขึ้นมาถึงชั้นบน ผ่านประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้ ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบของแม่บ้านเฉินบนบันไดใหญ่“คุณนายคะ” น้ำเสียงของแม่บ้านเฉินที่ปกติมักสุขุมเยือกเย็นกลับเจือความกังวล “คุณแบรนสันอยู่ที่บริษัทค่ะ...”“อยู่ที่บริษัทอย่างนั้นเหรอ” น้ำเสียงของแคทเธอรีนเต็มไปด้วยความประชดประชัน “โทรตามเขามา” เธอสั่ง “บอกให้เขากลับบ้านเดี๋ยวนี้ แล้วฉันหมายถึงเดี๋ยวนี้จริง ๆ ไม่ใช่รอให้เสร็จจาก ‘การประชุม’ อะไรสักอย่างที่เขาชอบอ้าง”ฉันวางงานลงก่อนจะลูบชุดเดรสไหมพรมสีเทาเรียบ ๆ ให้เข้าที่ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง แคทเธอรีนยืนอยู่กลางโถงพื

มุมมองของมีอาโลกทั้งใบดูเหมือนจะเหลือเพียงความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ทั้งจูบของไคล์ มือของเขาที่สัมผัสเส้นผมฉัน และความร้อนจากฤทธิ์สมุนไพรของแคทเธอรีนที่ยังแผ่ซ่านอยู่ในร่างกายของเรา ทุกสัมผัสชัดเจนกว่าปกติ ราวกับสมุนไพรเหล่านั้นทำให้ประสาทสัมผัสของฉันตื่นตัวขึ้นทั้งหมดแสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างห้องนอน ทอดเงาสีเงินลงบนใบหน้าของไคล์ขณะที่เขาผละออกไปเล็กน้อย ลมหายใจของเขาหอบถี่ ดวงตาสีเทาหม่นราวกับท้องฟ้ายามพายุเข้มขึ้นจนเกือบดำสนิท รูม่านตาขยายกว้างด้วยความปรารถนาที่พลุ่งพล่าน“มีอา” เขากระซิบ ชื่อของฉันที่หลุดจากริมฝีปากเขาฟังดูราวกับเป็นทั้งคำอธิษฐานและคำสาป นิ้วมือของเขาแตะผ่านแก้มลงมาถึงลำคอ ทิ้งความรู้สึกร้อนผ่าวเอาไว้ “บอกฉันมาสิ”ฉันตอบอะไรไม่ได้ ไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะควบคุมน้ำเสียงตัวเองได้ ในเมื่อสัมผัสของเขากำลังทำให้กำแพงที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากค่อย ๆ พังทลายลง แทนที่จะตอบ ฉันกลับดึงเขาเข้ามาใกล้อีกครั้ง ปล่อยให้ความคิดจมหายไปกับรสชาติของสมุนไพรจาง ๆ และความมืดมิดบนลิ้นของเขาเราขยับตัวราวกับกำลังเต้นรำอยู่ในความฝัน ทุกย่างก้าวพาเราเข้าใกล้เตียงนอนมากขึ้น เนกไทข

มุมมองของไคล์ห้องรอตรวจของศูนย์การแพทย์แห่งนี้ให้ความรู้สึกคับแคบและเย็นชาจนเกินไป ผมเฝ้ามองมีอาผ่านผนังกั้นกระจก ขณะที่พยาบาลตรวจวัดสัญญาณชีพ เจาะเลือด และพาเธอเข้ารับการตรวจครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างของเธอดูเล็กนิดเดียวบนเก้าอี้โรงพยาบาลที่ใหญ่เกินตัว ใบหน้าซีดเซียวตัดกับผนังสีขาวโพลนโดยรอบ“คุณแบรนสันครับ” เสียงของจอห์นดึงความสนใจของผมกลับมา แพทย์ประจำครอบครัวที่ดูแลพวกเรามานานยี่สิบปียืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะพิจารณาผลตรวจเบื้องต้น “เราไปคุยกันในห้องทำงานของผมดีไหมครับ”ผมเดินตามเขาไปตามทางเดินอันเงียบสงัด เสียงฝีเท้าของตัวเองดังก้องสะท้อนบนพื้นขัดมันวาว“อาการทางร่างกายของเธอน่าเป็นห่วงครับ” จอห์นเริ่มพูดพลางคลี่เอกสารผลตรวจวางลงบนโต๊ะ “ทั้งน้ำหนักตัวที่ลดลงมาก รูปแบบการนอนหลับที่ผิดปกติ และระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลที่สูงขึ้น แต่สิ่งที่ผมกังวลมากกว่านั้นคือสภาพจิตใจของเธอ”ผมโน้มตัวไปข้างหน้า “อธิบายให้ผมฟังหน่อยครับ”“เธอมีอาการหลายอย่างที่เข้าข่ายโรคซึมเศร้าอย่างชัดเจนครับ” จอห์นถอดแว่นตาออก ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดเลนส์ด้วยท่วงท่าเป็นจังหวะที่ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก นั่นเป็