ภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

มุมมองของมีอาโลกทั้งใบหมุนคว้างขณะที่ฉันนอนอยู่ตรงเชิงบันได ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างเป็นระลอกอย่างไม่ปรานี และการแสดงของเทย์เลอร์ก็เริ่มต้นขึ้นด้วยหยาดน้ำตาเพียงหยดเดียวที่ไหลรินลงมาในจังหวะอันพอเหมาะพอดี“ไคล์!” เทย์เลอร์ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเจือความสิ้นหวังที่จงใจแสร้งขึ้นมา “คุณมาแล้ว!” มือทั้งสองข้างของเธอสั่นเทาขณะยกขึ้นกอดตัวเอง ดูเปราะบางและน่าสงสารเหลือเกินสายตาของไคล์กวาดมองเราสองคนสลับกัน ก่อนจะมองภาพตรงหน้า ทั้งฉันที่นอนอยู่บนพื้นและเทย์เลอร์ที่ดูทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขากระตุกเกร็ง เป็นสัญญาณชัดเจนว่าความโกรธกำลังก่อตัวขึ้นริมฝีปากล่างของเทย์เลอร์สั่นระริก “ฉัน... ฉันแค่อยากคุยกับเธอเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของเธอสะดุดลงอย่างแนบเนียน “หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันคิดว่าบางที... บางทีเราอาจจะปรับความเข้าใจกันได้ ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนี่นา” เธอยกมือที่ตกแต่งเล็บไว้อย่างประณีตขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น “แต่เธอโกรธมากเลยนะไคล์”“ไม่จริงนะ” ฉันเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “เธอโกหก...”“ฉันบอกเรื่องของเราให้เธอฟัง” เทย์

มุมมองของมีอาห้องพักในโรงพยาบาลเงียบเกินไป ขาวโพลนเกินไป และว่างเปล่าเกินไปไม่ต่างจากตัวฉันในตอนนี้เลยแสงยามเช้าส่องเข้ามาจนแสบตา ฉันวางมือไว้บนหน้าท้อง ไม่มีอะไรเหลืออยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ไม่มีการเคลื่อนไหว ไม่มีชีวิต มีเพียงความว่างเปล่าทันทีที่ประตูเปิดออก ฉันก็รู้ว่าเป็นไคล์ ฉันรู้ได้เสมอว่าเป็นเขา แม้แต่ตอนนี้ หัวใจของฉันก็ยังเต้นแรงเมื่อเขาปรากฏตัว และฉันก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ยังเป็นแบบนั้น“เธอควรพักผ่อนนะ” เขาพูด ฝีเท้าของเขามั่นคงและเป็นจังหวะ ทุกอย่างเกี่ยวกับไคล์ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเสมอฉันค่อย ๆ หันหน้าไปมอง เขายังคงดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ไม่มีเส้นผมแม้สักเส้นที่ไม่เข้าที่เข้าทาง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าลูกของเราไม่ได้จากไปแล้ว“เทย์เลอร์เป็นยังไงบ้าง” ฉันถามออกไปอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ฉันอยากรู้ว่าเมื่อคืนเขาอยู่กับเธอหรือเปล่า ในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเราไปไคล์ขบกรามแน่น “เธอไม่เป็นไร แค่มีรอยฟกช้ำนิดหน่อย”ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว เทย์เลอร์เอาตัวรอดได้เสมอ ในขณะที่ฉันกลับต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง“หมอบอกว่าเธอต้องพักผ่อน” เขาพูดต่อพ

มุมมองของมีอาฝ่ามือของฉันยังคงแสบจากแรงตบ แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกปั่นป่วนภายในใจ สัมผัสจากจูบของไคล์ยังคงร้อนผ่าวอยู่บนริมฝีปาก เป็นเพียงร่องรอยของความเร่าร้อนที่ไร้ความหมาย และมันก็ไม่เคยมีความหมายอะไรเลยตั้งแต่แรก รสสกอตช์วิสกี้ราคาแพงยังคงติดอยู่บนปลายลิ้น ขมปร่าไม่ต่างจากความทรงจำที่เราเคยมีร่วมกัน“อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก” น้ำเสียงของฉันมั่นคงกว่าความรู้สึกภายใน ทุกถ้อยคำเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่าลึกลงไป หัวใจเจ้ากรรมกลับยังคงเต้นรัวเพียงเพราะได้อยู่ใกล้เขา ได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย และสัมผัสถึงร่างกายของเขาที่แนบชิดอยู่กับฉัน ดูเหมือนความเคยชินเก่า ๆ จะเลิกได้ยากจริง ๆ “ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณอีกต่อไปแล้วนะไคล์”เขายกนิ้วขึ้นแตะแก้มที่แดงก่ำ ดวงตาสีเทาคู่นั้นที่ฉันเคยหลงใหลบัดนี้มืดครึ้มราวกับพายุกำลังก่อตัว กล้ามเนื้อบริเวณกรามที่กระตุกเกร็งเล็กน้อยเผยให้เห็นถึงความโกรธของเขา ตอนนี้ฉันรู้จักทุกท่าทีของเขาดีแล้ว แม้แต่การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าเพียงเล็กน้อยที่เผยให้เห็นอารมณ์ซึ่งเขาพยายามปกปิดเอาไว้“เธอกำลังทำตัวไร้สาระ” เขาพูดเสียงต่ำอย่างเกรี้ยวกราดพลางก้

มุมมองของมีอามือของฉันสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบกระเป๋า ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่ข้างใน เอกสารหย่าเหล่านั้นให้ความรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ใช่เพียงเพราะข้อกำหนดและเงื่อนไขทางกฎหมายที่ระบุไว้ แต่มันคือตัวแทนของอิสรภาพ หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นเช่นนั้น“ฉันตัดสินใจแล้ว” ฉันพูดเบา ๆ พลางหยิบซองเอกสารออกมา ห้องพักผู้ป่วยราวกับคับแคบลงอย่างประหลาด ขณะที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดและตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆไคล์จ้องเขม็งไปที่ซองเอกสาร ก่อนจะขบกรามแน่น “นั่นอะไร”“คุณก็รู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร” ฉันยื่นเอกสารไปตรงหน้า น้ำเสียงมั่นคงกว่าความรู้สึกภายในใจ “ฉันเซ็นชื่อเรียบร้อยแล้ว”เขาหัวเราะออกมาอย่างกระด้าง เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องพักผู้ป่วยที่ปลอดเชื้อ “เธอคงไม่ได้เอาจริงหรอกนะ”“ฉันไม่เคยจริงจังกับอะไรเท่านี้มาก่อนเลย” ฉันก้าวเข้าไปใกล้ บังคับให้เขารับซองเอกสารนั้นไป “มันจบแล้วไคล์ ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราจะเป็นอะไร ทั้งสัญญา ทั้งการแสร้งทำเป็นสามีภรรยากัน ทุกอย่างจบลงแล้ว”ไคล์รับซองเอกสารเอาไว้ แต่แทนที่จะเปิดดู เขากลับเดินไปที่หน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบใบห

มุมมองของไคล์ผมผลักมีอาออกไป แต่ความรู้สึกจากร่างกายที่สั่นเทาของเธอใต้ฝ่ามือยังคงติดอยู่ในความรู้สึก ราวกับกำลังกล่าวโทษผม แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องพักผู้ป่วยทอดเงาเข้มลงบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาและแก้มที่ตอบลงจากการอดหลับอดนอนมาหลายคืน ภาพของผู้หญิงที่เคยเผชิญหน้ากับผมด้วยความเข้มแข็งอย่างเงียบ ๆ บัดนี้กลับต้องลดตัวลงมาอ้อนวอนต่อรองด้วยความสิ้นหวัง ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดบางอย่างขึ้นมาในอกร่างของเธอโงนเงนเล็กน้อยเมื่อผมปล่อยมือ ความเปราะบางของเธอทำให้ผมรู้สึกจุกแน่นในลำคอ ประกายดื้อรั้นที่เคยลุกโชนอยู่ในดวงตาสีเขียวคู่นั้นยามโต้เถียงกับผมหายไปไหนแล้ว แล้วท่าทีเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้เวลาที่เธอไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของผมล่ะ นี่ไม่ใช่มีอาคนเดิมของผม ไม่ใช่ผู้หญิงที่คอยต้อนรับผมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอมา ผู้หญิงที่มอบความรักให้อย่างสม่ำเสมอจนผมเคยมองข้ามมันไป“เธอกำลังทำอะไรอยู่” น้ำเสียงของผมแข็งกร้าวกว่าที่ตั้งใจ เจือไปด้วยความโกรธที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจ การเห็นเธอยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงถึงขนาดนี้ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้องเอาเสียเลย“นี