Semua Bab ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: Bab 31 - Bab 40

หลังจากนั้นหยางกวนก็ยอมเปิดปากออกมา ว่าเขาและอีกสามคนเป็นลูกน้องของต้วนชิง ที่เข้ามาอยู่ที่นี่เพื่อช่วยงานเขา “... ข้าขอเอาหัวเป็นประกัน ! ว่านายท่านไม่ได้มีเจตนาปิดบังหลอกลวงท่านแน่นอน นายท่านเพียงให้พวกเรามา ...ช่วยดูแลปกป้องคุณหนูเท่านั้นจริงๆ ขอรับ”พูดจบหยางกวนก็ก้มหน้าลงพื้นอีกครั้ง “แล้วทำไมครั้งนี้เขาถึงได้บาดเจ็บภายในหนักถึงเพียงนี้”“คือ ... เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบขอรับ เพราะหลายวันมานี้นายท่านออกไปคนเดียวไม่ยอมให้พวกเราติดตามไปด้วย เพราะกลัวว่าที่นี่จะไม่มีคนคุ้มกันขอรับ”“ช่างเถอะ … ยังไงข้าก็จะช่วยเขาอยู่แล้ว”เมื่อเยี่ยหลันรู้สึกว่ามือของต้วนชิงคลายออกบ้างแล้ว นางจึงได้ดึงมือกลับมาได้สำเร็จ “ยานี่เป็นยาคลายปวดเจ้าก็เอาให้เขากิน จะได้หลับสบายขึ้น ... ข้าจะออกไปจัดยาเพิ่มให้เขา”เยี่ยหลันชี้ไปที่ถ้วยยาสีออกน้ำตาลที่หยางกวนยกเข้ามาเมื่อครู่ ก่อนจะหันหลังออกไปจากห้อง เยี่ยหลันมองยาสมุนไพร ที่เก็บรวบรวมมาได้หลายวันนี้ก็มีสีหน้ากังวล‘ยาที่มีก็แค่สมุนไพรธรรมดารักษาได้แค่เบื้องต้น ต้องหาซื้อเพิ่มอีกหลายอย่าง ... ที่สำคัญถั่งเช่ายังไงก็ต้องใช้’ ที่สุดนางจึงตัดสินใจให้หยางกวนส

สาวน้อยเสี่ยวหลิวยังคงพูดไปเรื่อยๆ ระหว่างที่เดินนำนางไปยังห้องโถงกลางเรือนขนาดสามห้องนอน ตรงกลางลานประดับด้วยต้นสนแคระและหินขนาดใหญ่กว่าตัวคน และปูด้วยหินสีดำที่นางไม่ทราบชนิด แต่ทั้งหมดทำให้บรรยากาศในลานบ้านเงียบสงบอย่างยิ่งแต่จู่ๆ เสี่ยวหลิวหันขวับมามองหน้าของเยี่ยหลันเบิกตากว้าง“เอ๊ะ ! เมื่อครู่ท่านบอกว่าท่านเป็นหมออย่างนั้นหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านเป็นเอ่อ... เป็นผู้หญิงของนายน้อยเสียอีก”“คิกๆ เสี่ยวหลิวเจ้าคิดไปไกลถึงไหนแล้ว เจ้าส่งข้าที่นี่ก็พอแล้ว ไปทำงานของเจ้าเถิดข้าอยากพักผ่อนสักหน่อย” เยี่ยหลันส่งยิ้มน้อยๆ ให้เสี่ยวหนิว แต่เสี่ยวหลิวที่มองหน้าเยี่ยหลันกลับมีริ้วสีแดงขึ้นที่แก้มทั้งสองข้าง แล้วก้มหน้าลงรีบหลบสายตา“เจ้าค่ะ ข้าจะ จะ ไปหาอะไรมาให้ท่านกินนะเจ้าคะ” พูดจบเสี่ยวหนิวก็วิ่งออกไปทันที“อะไรกันเจ้าเด็กนี่ จู่ๆ ก็หน้าแดงแล้ววิ่งไปเลย …. โอ๊ย ปวดเอวชะมัด ขอนอนสักงีบแล้วค่อยตื่นมากินก็แล้วกัน” เยี่ยหลันบ่นเสร็จก็เดินคลำทางไปหาห้องนอน ตรวจสอบที่นอน ผ้าห่ม สลักประตูหน้าต่างแน่นหนาดีแล้ว นางก็ล้มตัวลงนอนจัดท่านอนให้สบายที่สุดแล้วหลับไปในเวลาไม่นาน ทางด้านห้องหนังสือที

หลังจากเยี่ยหลันหยุดมือลงไม่นานต้วนชิงก็มาพร้อมกับยาต้ม ที่เยี่ยหลันต้องการก่อนหน้านี้ หลังจากตรวจสอบแล้ว นางจึงเป็นผู้ป้อนต้วนฮูหยินด้วยตนเอง “ท่านหมอให้ข้าช่วยป้อนฮูหยินเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินไม่สามารถดื่มได้ด้วยตนเอง ต้องใช้ช้อนง้างปากออกเล็กน้อย … โอ้” สาวใช้ประจำตัวอุทานขึ้นมาในทันใด เพราะตอนนี้คนป่วยที่ดื่มยาเองไม่ได้มาหลายวัน กลับกลืนน้ำเองโดยที่ไม่ต้องบังคับง้างปากออกมา นางอ้าปากค้างมองเยี่ยหลันที่ใช้ตะเกียบไม้ไผ่สอดเข้าในปาก อีกด้านก็ใช้ช้อนค่อยๆ รินยาลงไป หากนางไม่เห็นด้วยตนเองว่าฮูหยินกำลังขยับคอขึ้นลงเอง ให้ใครมาเล่าให้ฟังนางไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด“ฮูหยินดื่มยาได้แล้ว ดีจริงๆ เจ้าค่ะ” ในที่สุดสาวใช้ก็หาเสียงของตนเองเจอ “เอาล่ะ หลังจากนี้ก็ไม่ต้องใช้แรงอีกเจ้าทำตามข้าก็พอ...อีกสักพักเปลี่ยนชุดให้ฮูหยินแล้วอุ้มฮูหยินลงแช่ในน้ำอุ่นในอ่างยา แช่จนกว่าน้ำจะเย็นลง หลังจากนี้ก็นอนได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาตรวจอีกที”“เจ้าค่ะท่านหมอ”เยี่ยหลันเห็นสาวใช้เริ่มงานแล้วนางจึงลุกออกไปพร้อมกับต้วนชิง ด้านนอกทุกคนที่ควรอยู่ก็ยังอยู่กันครบ เมื่อเห็นว่าทั้งสองออกมา ต่างก็ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปด้านใน

สิ่งแรกที่เยี่ยหลันทำหลังจากถึงบ้าน คือให้คนของต้วนชิงที่เหลือกลับไปอยู่กับเจ้านาย นางไม่อยากให้มีสายตาของคนอื่นอยู่ในบ้านอีกต่อไป ส่วนครอบครัวใหม่อย่างเสี่ยวหลิวอีกสามชีวิต ก็ให้อยู่แทนที่คนงานชายพวกนั้น เมื่อให้ชายฉกรรจ์ที่คอยดูแลความปลอดภัยให้อุ่นใจออกไปหมดแล้ว จะให้จ้าวหานดูแลเพียงคนเดียวไม่ได้ เยี่ยหลันจึงอยากจะรับสมัครคนเข้ามาทำงาน เป็นคนงานในสวนหลังบ้านและทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาแทนที่ แต่เยี่ยหลันยังคงมีความกังวลอยู่ดี หากเจอคนไม่ซื่อสัตย์จะทำอย่างไร เรื่องนี้นางไม่มีคนให้ปรึกษาเหมือนก่อนหน้านี้ที่มีต้วนชิงคอยจัดการให้ ทางเดียวที่เยี่ยหลันคิดออกตอนนี้คือไปหาซื้อทาสมาทำงาน เมื่อคิดได้จึงได้มอบหมายเรื่องนี้ให้จ้าวหานออกไปสืบดูจ้าวหานออกไปครึ่งวันก็กลับมาพร้อมกับข้อมูลว่า มีโรงค้าทาสอยู่อีกอำเภอห่างไปประมาณสามร้อยลี้ ที่นั่นใกล้ชายแดนมากกว่าจึงมีสถานที่แลกเปลี่ยนสินค้าตั้งอยู่ หากต้องการซื้อทาสก็ต้องไปที่นั่น “มีทางอื่นที่เราไม่ต้องเดินทางไปเองหรือไม่” เยี่ยหลันถาม“มีขอรับแทบทุกตำบลจะมีนายหน้าค้าทาสอยู่ ที่นี่ก็มีเช่นกันแต่จะมีค่าหัวไม่เท่ากันแล้วแต่ประเภทของทาสด้วยข

ชายที่ตะโกนออกมาเขาวิ่งตรงมาที่ซ่งอู่ยืนอยู่ เขาแทบจะหิ้วตัวซ่งอู่ออกไป “ท่านรู้จักค่ายทหารอยู่แล้วนี่ ไปเองสิ ! ข้าจะดูอาการเขาให้เอง อย่างน้อยข้าก็รู้จักยาอยู่นะ !!” ชายคนนั้นปล่อยมือจากซ่งอู่ทำเอาเขาเซถลาร่วงลงกองกับพื้น จากนั้นเขาก็ควบม้าออกไปรวดเร็วจนฝุ่นตลบซ่งอู่ลุกขึ้นปัดฝุ่นในตัวออกพลางบ่นไปด้วย “ก็แค่กระอักเลือดทำเป็นตื่นเต้นไปได้”“เป็นอะไรแน่นะถึงได้เร่งรีบขนาดนั้น เอ ... หรือว่าใกล้ตายแล้วเจ้าคะท่านอาจารย์”“ชู่วว ... เสี่ยวหลิวอย่าปากพล่อย หากญาติคนเจ็บมาได้ยินเข้าจะเป็นเรื่องเอาได้ พวกเราไปกันเถิดอยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีประโยชน์”เยี่ยหลันไม่รู้ว่าคนไข้ของซ่งจิ่วเป็นใคร อาการอย่างไร นางจึงไม่อยากก้าวก่าย แถมชายคนเมื่อครู่ดูดุดันเหมือนเป็นทหารไม่ก็อาจจะเป็นลูกน้องของคนใหญ่คนโต“อาจารย์ท่านจะไม่ไปดูหน่อยหรือเจ้าคะ บางที ...” เสี่ยวหลิวดึงมือของเยี่ยหลันเอาไว้ จากนั้นก็หันไปหาซ่งอู่“นี่เจ้าน่ะ ... เขาคนนั้นเป็นอะไรหรือเหตุใดจึง ”“นี่น้องสาว ข้าชื่อซ่งอู่ ... อาจารย์เจ้าก็บอกแล้วนี่”“ข้าชื่อเสี่ยวหลิว อาจารย์ข้าก็บอกแล้วนี่”“อะแฮ่ม ! ซ่งอู่ไม่ไปดูคนเจ็บหรือ” เยี่ยหลันต้องก