เยี่ยหลันตั้งสติเล็กน้อยก่อนจะบอกออกไป“เอ่อ...ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ … อันที่จริงจะเรียกว่าโรคประหลาดก็ไม่ตรงนัก เพราะตั้งแต่ที่เพื่อนข้าคนนี้เข้าไปในไพรลึก หลายวันผ่านไปเมื่อเขากลับมาอีกครั้งก็เอาแต่บอกว่าอ่อนเพลีย ไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าที่เคยสดใสกลับค่อยๆ ซีดเผือดลง ผิวก็ดำคล้ำและรู้สึกเจ็บที่หัวใจเป็นบางครั้ง”นางทำท่าครุ่นคิดอีกเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ“เวลานอนน้อยเวลาตื่นมาก เมื่อลองตรวจตามร่างกายก็พบเพียงบาดแผลเล็กๆ สองจุดแต่ไม่ใช่จากคมเขี้ยวงู ดังนั้นข้าจึงสันนิษฐานว่าคงจะถูกพิษของสัตว์บางชนิดในป่า ซึ่งมันค่อยๆ กัดกินร่างกายจะภายใน ทั้งสองท่านเป็นหมอยาก็น่าจะรู้ว่ายาสมุนไพรที่ข้าต้องการทั้งหมดมีพิษก็จริง แต่เมื่อนำพวกมันมาใช้ร่วมกันผลลัพธ์จะกลายเป็นยาถอนพิษจากสัตว์ได้นับสิบชนิด”สองพี่น้องเจ้าของร้านยาได้ฟังที่เยี่ยหลันร่ายยาว ก็เกิดอาการชะงักค้างไปชั่วครู่ จนกระทั่งเป็นคนพี่ที่ดูจะได้สติก่อน “นับถือ นับถือ ที่แม่นางกล่าวมาทั้งหมดนี้ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ แต่เมื่อได้ฟังก็พบว่าเป็นเช่นนั้น ไม่ผิด ... ล้วนไม่ผิดจากที่แม่นางเอ่ย” เมื่อคนน้องได้ยินคนพี่เห็นด้วยและยอมรับคำของเยี่ยหลัน “ถ้าเช่นนั
最終更新日 : 2026-10-29
