บททั้งหมดของ ย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน: บทที่ 11 - บทที่ 20

สองวันต่อจากนั้นเยี่ยหลันถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงจากเตียง ยกเว้นเวลาต้องใช้ห้องน้ำเท่านั้น โดยมีจางฟางเป็นผู้ควบคุมดูแลอยู่ไม่ห่าง เมื่อไม่เห็นคนอื่นๆ อยู่ใกล้ๆ จางฟางจึงเริ่มเล่าเรื่องของคนที่นางเรียกว่าพี่เปาต่อ“บอกเจ้าไปคงจะไม่เป็นไรเพราะเจ้าก็เป็นคนที่เขาพามาเช่นกัน ท่านพี่เปาที่พวกเราเรียกกันจริงๆ แล้วเขาคือแม่ทัพฉางอู่ ชื่อเปาหยวนเฟิงเขาเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดเลยล่ะ แต่ตอนที่มาอยู่ที่นี่ก็จะเรียกพี่เปาเท่านั้น” คำพูดนั้นทำให้แววตาของเยี่ยหลันไหววูบ‘ที่แท้ไม่ใช่สองตายายสกุลโจวช่วยข้าเอาไว้แต่เป็นเขานั่นเอง เช่นนั้นก็หมายความว่าเรือที่เห็นก่อนจะจมน้ำลงไปคงเป็นพวกเขาสินะ การที่ข้าได้ช่วยชีวิตเขาครั้งนี้ก็นับว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณก็แล้วกัน’จางฟางเห็นว่าเยี่ยหลันดูสนใจสิ่งที่นางเล่าจึงได้พูดต่อว่า“อันที่จริงพวกเราทุกคนที่นี่ก็ถูกเขาช่วยเหลือเอาไว้ทั้งนั้น อย่างท่านพ่อข้าก็เคยเป็นทหารมาก่อน แต่ถูกตัดมือข้างขวาไปจึงไม่อาจจะอยู่กองทัพต่อได้อีก ทั้งท่านย่าก็ลำเอียงไปทางพวกท่านอา ...พอพ่อข้าไม่มีรายได้ก็พากันกดดันให้พวกเราออกจากบ้านไป”พูดมาถึงตรงนี้สีหน้าของนางก็เศร้าลง “ตอนนั้นข้าน่

เยี่ยหลันมองไปรอบๆ ตัวไม่เห็นใครเลยสักคน นางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปยังห้องที่ใช้นอนพัก แม้จะไม่มีเงินเลยสักก้อนก็ยังมีเสื้อผ้าชุดเก่า มีถุงหอมบรรจุเศษทองเม็ดเล็กๆ ที่ใช้แจกบ่าวไพร่ในเรือนอยู่สิบเม็ดและที่น่าจะมีราคาที่สุดคงจะเป็นไข่มุกสีชมพูขนาดเท่าปลายนิ้วกลางสองเม็ด ถ้าจำไม่ผิดไข่มุกนี้มารดาของเซียงเยว่ซินให้เอาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ติดกายมาตอนเซียงเยว่ซินถูกถ่วงน้ำนั่นเอง โชคดีที่ตอนนั้นเซียงเยว่ซินเป็นคนหวงสมบัติที่มีอยู่น้อยนิด จึงยัดถุงหอมใส่ไว้ด้านในสุดของเสื้อจึงไม่ได้ถูกยึดเอาไป ครั้งนี้นางคงต้องขอยืมใช้สมบัตินี้เพื่อหนีเอาตัวรอดจากที่นี่ก่อน ‘ในที่สุดก็มีทางหนีแล้ว ฮ่าๆ’นางนอนลงบนเตียงหัวเราะอย่างเงียบงัน นางเลือกเอาเฉพาะถุงหอมขนาดเล็กติดตัวไป ส่วนเสื้อผ้าตัวเดิมคงจะทิ้งไว้ที่นี่หากเอาไปด้วยคงน่าสงสัยเกินไป เมื่อปัญหาหนักใจเริ่มมีทางออกความคิดอ่านก็เริ่มแจ่มชัดขึ้น นอกจากแผนการหนีก็ต้องป้องกันการถูกขัดขวางด้วย คิดได้ก็ลุกขึ้นเพื่อเริ่มเตรียมมื้อเย็นให้แก่ยายโจวสักหน่อย แน่นอนว่าอาหารมื้อนี้จะต้องทำให้นางหลับสนิทสุดๆ ไม่รับรู้ตอนที่นางออกจากบ้านไปพร้อมกับจ

การเจรจาเช่ารถม้าเป็นไปด้วยความราบรื่น คนขับรถม้าเห็นว่ามีนางเพียงคนเดียวและยังเป็นหญิงสาวอีกด้วย เขาจึงบอกนางว่าจะรับภรรยาของตนเองมาด้วย เพื่อจะไม่ได้เป็นที่ครหาเพราะออกเดินทางตอนนี้อย่างไรก็ต้องแวะนอนพักระหว่างทางเรื่องนี้นับว่าคนขับรถม้าได้คิดเผื่อนางแล้ว จึงได้ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลและยังบอกว่าจะรับผิดชอบค่ากินและที่พักของพวกเขาสองผัวเมียระหว่างทางอีกด้วย หลังจากตกลงกันได้นางก็ขึ้นนั่งด้านในรถม้าปิดผ้าม่านลงทันที ด้วยกลัวว่าอาจจะมีคนรู้จักพบเห็นเข้าเสียงหวดแส้ม้าดังขึ้นรถม้าเริ่มโขยกเขยกเคลื่อนที่ไปข้างหน้า เยี่ยหลันหาที่นั่งให้ตนเองนั่งได้สบายที่สุดเอนหลังพิงผนังรถม้า หลับตาลงพยายามผ่อนคลายให้ได้มากที่สุด“แม่นางถึงบ้านข้าแล้วท่านรอในนี้สักครู่ข้าจะไปตามภรรยามา” เสียงของคนขับรถม้าดังขึ้นที่นอกม่านประตู“ไปเถิด” เยี่ยหลันเอ่ยตอบเขาไปหลังจากได้ยินเสียงเจ้าของรถม้าออกไปแล้ว จึงแง้มผ้าออกเล็กน้อยเพื่อมองด้านนอก นางพบว่าตรงที่รถม้าจอดอยู่นี้เป็นปากทางเข้าตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่ง คนขับเลือกจอดไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาพอดิบพอดี บรรยากาศไม่ได้คึกคักเหมือนในตลาดคาดว่าคงอยู่รอบนอกแล้วบ้านเรือน

เยี่ยหลันพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางเดินทางกับสองผัวเมียมาหลายวันย่อมเกิดความไว้วางใจอยู่บ้าง เมื่อพวกเขารับปากโดยง่ายเช่นนี้นางเองก็ไม่ต้องคิดหาแผนการที่จะต้องจ้างรถม้าจากที่นี่อีกทอดอีกอย่างหากมีคนมาสืบหาตัวนางแล้วไปเจอจ้าวหานเข้า พวกเขาก็อาจจะได้ข้อมูลของนาง มิสู้ให้ทั้งคู่ไปกับนางเสียเลยยังดีกว่า‘ข้านี่ฉลาดจริงๆ ’ เยี่ยหลันชื่นชมตัวเองในใจ“เช่นนั้นก็ดี คืนนี้พวกเราพักที่นี่กันก่อน ส่วนบ่ายนี้ยังพอมีเวลา พวกเราจะได้ออกไปซื้อของที่จำเป็นเพิ่มเผื่อเวลาเดินทาง อืม…เรื่องจัดเตรียม ข้าขอไหว้วานพวกท่านได้หรือไม่ เพราะข้าไม่รู้เลยว่าเส้นทางจะเป็นอย่างไรบ้าง” เยี่ยหลันเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา“จะไหว้วานอะไรกันเล่าแม่นาง ในเมื่อเราตกลงกันแล้วก็ให้พวกเราจัดการเถิดขอรับ” จ้าวหานรีบตอบทันทีเยี่ยหลันได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเงินออกมาจากถุงผ้า รวมทั้งหมดเจ็ดตำลึง วางลงบนโต๊ะตรงหน้า “สองตำลึงนี้เป็นค่าจ้างล่วงหน้า เมื่อไปถึงปลายทางแล้ว ข้าจะจ่ายส่วนที่เหลือให้ ส่วนอีกห้าตำลึง…ใช้สำหรับซื้อเสื้อผ้าคนละสองชุด ผ้าห่มหนา ๆ ใส่ไว้ในรถม้า และที่เหลือก็เก็บไว้เป็นค่าเสบียงระหว่างทาง

จ้าวหานปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนลงมาจากรถม้าพร้อมกับเสื้อผ้าเปียกชุ่มของชายผู้นั้น เขานำมาตากไว้ใกล้กับกองไฟ “บาดแผลฉกรรจ์มีเพียงที่ชายโครงขอรับ ตามตัวมีรอยแผลเล็กๆ ไม่เป็นอันตราย ส่วนที่หัวไม่มีรอยแตกแต่มีรอยปูดขนาดใหญ่อยู่ ข้าเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ใหม่แล้วขอรับ”“เลือดเขา...หยุดไหลหรือยัง” เยี่ยหลันถาม“ยังขอรับแต่ลดลงบ้างแล้ว … คุณหนูเยี่ยท่านดูนี่สิ” จ้าวหานนำสิ่งของติดตัวของชายบาดเจ็บส่งมาให้นางดู“ป้ายหยกประจำตัว ผ้าแถบ มีดสั้นที่ด้ามประดับอัญมณี ที่นิ้วเขามีแหวนน้าวสวมอยู่ด้วยน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ ของพวกนี้ล้วนมีราคาสูงลิบทั้งสิ้น เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ก็เป็นผ้าเนื้อดีมากๆ ฐานะของเขาคงไม่ธรรมดานะขอรับ”เยี่ยหลันมองสำรวจทุกสิ่งก็พบว่าเป็นอย่างที่จ้าวหานบอกจริงๆ แต่อย่างที่นางบอกในเมื่อเลือกช่วยมาแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด เอาเป็นว่ารอให้เขาฟื้นก่อนค่อยว่ากัน “เอาล่ะช่วยคนเอาบุญ ไว้ถึงเมืองถัดไปมีโรงหมอค่อยว่ากันอีกที พี่จ้าวท่านช่วยนำน้ำตาลนี้ไปป้อนเขาที มันจะช่วยให้เขามีกำลังวังชาขึ้น”นางยกถ้วยน้ำตาลผสมเกลือที่ต้มแล้วส่งให้เจ้าหานไป “ท่านจะให้เขาอยู่ในรถม้ากับท่านอย่างนั้นหรือ ช