Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ไม่ใช่”“บุรุษขี้เกียจ”“ยังไม่ใช่”“เช่นนั้นบุรุษที่ชอบดุด่าภรรยา”เหมยฮวาส่ายหน้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก“บุรุษที่ข้าพยายามทำให้รำคาญแทบตาย แต่เขากลับชมว่าข้าเก่งอย่างไรเล่า!”เสี่ยวเถากะพริบตาปริบ ๆ“พระชายาหมายถึงท่านอ๋องหรือเพคะ”“ข้ามีสามีอยู่กี่คนกัน”“คนเดียวเพคะ”“นั่นแหละ!”เหมยฮวายกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนถอนหายใจยาวเช้าวันนี้บรรยากาศภายในเรือนหย่งชุนสงบเรียบร้อยกว่าทุกวัน บ่าวรับใช้ต่างทำงานตามตารางที่เพิ่งปรับใหม่ บางคนกวาดลาน บางคนขนน้ำ ส่วนหัวหน้าสาวใช้กำลังตรวจดูเครื่องใช้ที่ต้องเบิกเพิ่มทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นราบรื่นเสียจนเหมยฮวาอยากเอาศีรษะโขกโต๊ะเมื่อวานนางตั้งใจทำตัวเป็นพระชายาเจ้าระเบียบ จู้จี้จุกจิก และชอบสั่งการ หวังให้ลี่เซียวเห็นว่าการอยู่ร่วมกับนางช่างน่าปวดหัวผลปรากฏว่าเขากลับชมว่านางมีความสามารถ!แถมยังคิดจะให้ช่วยดูบัญชีส่วนอื่นอีกต่างหาก!ให้ตายเถอะ!ฉันไม่ได้ทะลุมิติมาเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการจวนอ๋องนะ!“พระชายาเพคะ” เสี่ยวเถาเอ่ยอย่างระมัดระวัง “บ่าวว่าท่านอ๋องทรงเริ่มมองพระองค์ดีขึ้นแล้วนะเพคะ”“นั่นละปัญหา”“ปัญหาหรือเพคะ”“ใช่! ข้าอยากหย่า ไม

“ท่านจ้าวหมิง!”ทุกคนหันไปมองห่อผ้าถูกนำออกมาเปิดต่อหน้าพยานภายในเป็นเครื่องประดับหยกสีเขียวที่มีลวดลายตรงกับคำบรรยายของอนุฟางชุ่ยเอ๋อร์หน้าซีดเผือด“ไม่จริง!”จ้าวหมิงรับห่อผ้ามาตรวจ“อนุฟาง นี่ใช่เครื่องประดับของเจ้าหรือไม่”อนุฟางมองแล้วนิ่งไปชั่วครู่“ใช่... ใช่เพคะ”“แน่ใจ”“แน่ใจเพคะ”จ้าวหมิงหันไปหาชุ่ยเอ๋อร์“ของชิ้นนี้มาอยู่ในหีบเจ้าได้อย่างไร”สาวใช้รีบคุกเข่า“บ่าวไม่รู้เพคะ! บ่าวไม่เคยเห็นห่อผ้านี้มาก่อน!”อนุฟางรีบเอ่ย“ชุ่ยเอ๋อร์! เจ้า... เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร”ชุ่ยเอ๋อร์เงยหน้ามองเจ้านายแววตาของนางสั่นไหว“อนุฟาง บ่าว...”“ข้าไว้ใจเจ้ามาตลอด!”เสียงอนุฟางดังขึ้นอย่างเจ็บปวดชุ่ยเอ๋อร์ก้มหน้าลงทันทีเหมยฮวาที่ยืนดูอยู่หรี่ตาเล็กน้อยรีบตัดสินกันจังของอยู่ในหีบ ไม่ได้แปลว่าเจ้าของหีบเป็นคนเอาไปเสมอนางจึงเอ่ยขึ้น“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันขอพูดอะไรสักอย่าง”ลี่เซียวหันมามอง“ว่ามา”“ตอนนี้เรารู้เพียงว่าเครื่องประดับถูกพบในหีบของชุ่ยเอ๋อร์ แต่ยังไม่รู้ว่าใครนำไปใส่ไว้”จ้าวหมิงพยักหน้า“เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ”เหมยฮวาหันไปหาชุ่ยเอ๋อร์“หีบนี้มีกุญแจหรือไม่”“มีเพคะ”“ใคร

นางเป็นคนสั่งให้ชุ่ยเอ๋อร์เก็บเครื่องประดับไว้ชั่วคราว ก่อนแสร้งทำเป็นว่าของหาย แล้วปล่อยข่าวว่ามีคนจากเรือนหย่งชุนเดินผ่านประตูด้านข้างเดิมทีนางหวังให้เหมยฮวาโกรธจัดและอาละวาดกลางโถงหากพระชายาลงมือทำร้ายผู้ใดอีกครั้ง ลี่เซียวก็ยิ่งมีเหตุผลที่จะรังเกียจนาง แต่ทุกอย่างกลับผิดคาดเหมยฮวาไม่โวยวาย ไม่ลงมือ และยังขอให้ตรวจสอบพยานอย่างเป็นธรรมจนเรื่องย้อนกลับมาหาคนของตนเอง!“พระชายาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เพคะ” ชุ่ยเอ๋อร์กระซิบฟางรั่วหลันหันขวับ“ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาชมนาง!”“บ่าวขออภัยเพคะ!”“แล้วตอนถูกสอบถาม เจ้าได้พูดอะไรหรือไม่”“ไม่ได้พูดเพคะ บ่าวบอกเพียงว่าไม่รู้ว่าหยกมาอยู่ในหีบได้อย่างไร”ฟางรั่วหลันผ่อนลมหายใจเล็กน้อย“ดี”“แต่ท่านจ้าวหมิงยังไม่ยอมให้บ่าวออกจากจวนเพคะ”“ก็อย่าออกไปไหน ทำตัวตามปกติ”“หากถูกสอบถามอีกเล่าเพคะ”ฟางรั่วหลันจ้องนาง“เจ้าก็พูดเฉพาะสิ่งที่เจ้ารู้”ชุ่ยเอ๋อร์ก้มหน้า“เพคะ”ฟางรั่วหลันหันไปทางหน้าต่างนางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหมยฮวาจึงเปลี่ยนไปภายในเวลาเพียงไม่กี่วันเมื่อก่อนเพียงถูกยั่วยุเล็กน้อย พระชายาก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ แต่วันนี้กลับสุขุมและรู้จักใช้เหต

“ยังไม่จบ”“ยังมีอะไรอีกหรือเพคะ”“ต้องซ่อมร้าน จ้างคน ซื้อเครื่องใช้ หาแหล่งวัตถุดิบ ทดลองอาหาร แล้วก็คิดว่าจะขายอะไรในราคาเท่าไร”เสี่ยวเถาอ้าปากค้าง“มากถึงเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ”“นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง”“บ่าวนึกว่าแค่เช่าร้านก็ขายของได้แล้ว”เหมยฮวาหัวเราะ“หากง่ายเช่นนั้น ทุกคนคงเป็นเศรษฐีกันหมดแล้ว”เมื่อกลับถึงเรือนหย่งชุน เหมยฮวาก็เปิดบัญชีสินเดิมออกตรวจอีกครั้งเงินสดแปดร้อยตำลึงเงิน เครื่องประดับอีกจำนวนหนึ่ง และที่ดินแปลงเล็กซึ่งมารดาของเจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้นางใช้พู่กันเขียนตัวเลขลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ“เสี่ยวเถา ข้าจะแบ่งเงินเป็นสี่ส่วน”“สี่ส่วนหรือเพคะ”“ใช่”นางชี้ให้ดูทีละบรรทัด“หนึ่ง เงินสองร้อยตำลึงสำหรับค่าเช่า ซ่อมร้าน ซื้อโต๊ะเก้าอี้และเครื่องใช้ โดยต้องกันเงินยี่สิบเจ็ดตำลึงไว้จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือนตามสัญญาด้วย”“เพคะ”“สอง เงินหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงสำหรับวัตถุดิบ ค่าจ้าง และค่าใช้จ่ายหมุนเวียนช่วงแรก”“เพคะ”“สาม เงินห้าสิบตำลึงเผื่อเหตุฉุกเฉินของร้าน”“แล้วส่วนสุดท้ายเล่าเพคะ”เหมยฮวายิ้มกว้าง“สี่ร้อยตำลึงเก็บไว้ ห้ามแตะต้องหากไม่จำเป็นจริง ๆ”เสี่ยวเถาเ

“ส่วนที่ยังเก็บรักษาได้อย่างเหมาะสมก็จัดการตามที่ตกลงกับพ่อครัว ส่วนที่ไม่ควรเก็บข้ามวันก็อย่าฝืนขาย”“เสียดายจังเพคะ”“ข้าก็เสียดาย”เหมยฮวาถอนหายใจ“แต่ขาดทุนเล็กน้อยเพื่อเรียนรู้ ยังดีกว่าทำให้ลูกค้าท้องเสียจนไม่กล้ากลับมา”เสี่ยวเถาพยักหน้า“เข้าใจแล้วเพคะ”คืนนั้น เหมยฮวานั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายอยู่หลังร้านเสี่ยวเถานั่งตรงข้าม คอยช่วยนับเหรียญ“พระชายาเพคะ วันนี้เราได้เงินไม่น้อยเลยนะเพคะ!”“รายรับไม่ใช่กำไร”“ต่างกันอย่างไรเพคะ”เหมยฮวาหยิบพู่กันขึ้นมา“เงินที่ลูกค้าจ่ายคือรายรับ แต่เราต้องหักค่าวัตถุดิบ ค่าจ้าง ค่าเช่า และค่าใช้จ่ายอื่นก่อน”เสี่ยวเถามองตัวเลขในกระดาษ“เช่นนั้นวันนี้...”“ยังขาดทุนเล็กน้อย”“อะไรนะเพคะ!”สาวใช้แทบทำถุงเงินหล่น“ขายได้ตั้งมาก ทำไมยังขาดทุน!”“เพราะเราแจกของให้ชิม และมีของเหลือ”“เช่นนั้นพรุ่งนี้ไม่แจกแล้วดีหรือไม่เพคะ”“ยังแจกได้ แต่ต้องจำกัดจำนวน และดูว่าคนที่ชิมแล้วซื้อจริงมีมากน้อยเท่าไร”เสี่ยวเถากุมขมับ“ทำการค้าซับซ้อนกว่าที่บ่าวคิดมากเลยเพคะ”“ข้าก็ว่าเช่นนั้น”เหมยฮวาหัวเราะ“แต่ไม่ต้องกลัว เราเพิ่งเริ่ม”นางจดตัวเลขลงในสมุดอีกบรรทัด