All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 31 - Chapter 40

“เพราะข้าเริ่มสงสัยว่าบางเรื่องอาจไม่ครบถ้วน”นางก้มหน้าลงช้า ๆเขากำลังเปลี่ยนไปจริง ๆ หรือหรือเป็นเพราะฉันเปลี่ยนเรื่องราวในนิยายไปมากแล้วลี่เซียวพูดต่อ“ข้ายังไม่รู้ว่าผลจะเป็นอย่างไร แต่ข้าจะไม่รีบตัดสินก่อนตรวจสอบ”เหมยฮวาพยักหน้า“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ” ทั้งสองเงียบไปพักหนึ่งก่อนลี่เซียวจะถามอีกครั้ง“แล้วเรื่องหย่า...”เหมยฮวาเงยหน้าขึ้นทันที“ข้ายังไม่เปลี่ยนใจนะเจ้าคะ!”เขาชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ“ข้ายังไม่ได้ขอให้เจ้าเปลี่ยนใจ”“อ้าว...”“ข้าเพียงจะบอกว่า ข้าจำข้อตกลงได้”เหมยฮวาค่อย ๆ วางถ้วยชา“อีกไม่นานก็ครบหนึ่งเดือนแล้ว”“ข้ารู้”“ท่านรับปากว่าจะพิจารณาลงนามในคำร้อง”“ใช่”“อย่าลืมนะเจ้าคะ”ลี่เซียวมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“ข้าไม่ลืม”เหมยฮวาถอนหายใจอย่างโล่งอก“ดีแล้วเจ้าค่ะ”เขามองรอยยิ้มของนาง ก่อนถามเบา ๆ“เจ้าดีใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”“ก็...”เหมยฮวารีบหุบยิ้ม“ข้าเพียงดีใจที่ท่านรักษาคำพูด”ลี่เซียวพยักหน้า“ข้าจะพิจารณาอย่างรอบคอบ”“ขอเพียงท่านพิจารณาจากความต้องการของเราทั้งสอง ไม่ใช่จากคำพูดของคนอื่นก็พอเจ้าค่ะ”“ตกลง” คำตอบนั้นทำให้เหมยฮวาเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง แต่ค

“ข้าจะอยู่ตรงนี้ก่อน”“ไม่ได้เพคะ! อันตราย!”“ข้าไม่ได้จะออกไปสู้กับใคร!”เหมยฮวารีบตอบ“ข้ายังรักชีวิตตัวเองอยู่มาก!”ก่อนหน้านั้นไม่นาน บริเวณประตูด้านตะวันตกของจวนอ๋อง ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งลอบเข้ามาทางช่องประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้กลอนประตูไม่ได้ถูกทำลายส่วนทหารเวรที่ควรอยู่ตรงนั้นกลับหายไปหัวหน้ากลุ่มยกมือส่งสัญญาณ“ตามทางที่บอกไว้”“ขอรับ”พวกมันแยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งมุ่งไปยังเรือนใหญ่ อีกกลุ่มคอยขัดขวางเส้นทางที่องครักษ์อาจใช้เข้ามาช่วย แต่ก่อนจะถึงห้องพักของลี่เซียว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“หยุด!”จ้าวหมิงปรากฏตัวพร้อมองครักษ์สองนายมือสังหารคนหนึ่งพุ่งเข้าจู่โจมทันทีเคล้ง!จ้าวหมิงชักกระบี่รับ ก่อนตะโกนสุดเสียง“มีผู้บุกรุก! คุ้มกันท่านอ๋อง!” เสียงเตือนทำให้เหล่าองครักษ์ที่ประจำอยู่ด้านในรีบออกมาสมทบประตูเรือนใหญ่เปิดออก ลี่เซียวก้าวออกมาในชุดคลุมสีเข้ม กระบี่อยู่ในมือ“เกิดอะไรขึ้น”“มีมือสังหารลอบเข้ามาทางประตูตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ!”ลี่เซียวกวาดตามองจำนวนศัตรู“ส่งคนไปปิดทางออก อย่าให้ผู้ใดเข้าใกล้เรือนพักของบ่าว!”“พ่ะย่ะค่ะ!”“และจับเป็นให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคน”จ้าวหมิงรับคำทันที

“ส่วนมือสังหารที่บาดเจ็บ หมอบอกว่าอาการพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังอ่อนแรงมาก”“สอบถามได้หรือไม่”“ได้เพียงสั้น ๆ พ่ะย่ะค่ะ”“มันพูดอะไร”“ยอมรับว่ามีคนบอกเส้นทางเข้าจวนให้ แต่ไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร”ลี่เซียวเงียบไป“มีหลักฐานอื่นยืนยันหรือไม่”“ยังไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นอย่าเพิ่งถือเป็นข้อสรุป”“พ่ะย่ะค่ะ”“ให้คนตรวจสอบประตูต่อไป แล้วดูว่าป้ายผ่านทางของจวนหายไปหรือไม่”จ้าวหมิงรับคำ ก่อนพูดต่อ“กระหม่อมจะตรวจคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงกุญแจและป้ายผ่านทางด้วย”“ทำอย่างระมัดระวัง”“พ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวมองป้ายโลหะในมืออีกครั้งเหตุรถม้าในเทศกาลโคมไฟชายแปลกหน้าที่สะกดรอยตามเหมยฮวาและมือสังหารที่รู้เส้นทางภายในจวนทั้งสามเรื่องอาจเกี่ยวข้องกันแต่เขายังไม่มีหลักฐานเพียงพอจะเชื่อมโยงสิ่งเดียวที่แน่ชัดคือมีคนกำลังลงมืออย่างเป็นระบบภายในเรือนหย่งชุนเหมยฮวานั่งอยู่บนเตียง ขณะที่เสี่ยวเถากำลังตรวจแขนเสื้อที่ถูกกระชาก“พระชายาเจ็บตรงนี้หรือไม่เพคะ”“ไม่เจ็บ”“แล้วตรงนี้”“ไม่เจ็บ”“ตรงนี้เล่า”“เสี่ยวเถา!”“บ่าวเป็นห่วงนี่เพคะ!”เหมยฮวาถอนหายใจ“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ”เสี่ยวเถาเม้มปาก“เมื่อครู่บ่าวกลัวมา

เสี่ยวเถาพยักหน้า“บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ”“ดีมาก แล้วก็อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องนี้”“แม้แต่ท่านอ๋องหรือเพคะ”เหมยฮวาชะงัก“โดยเฉพาะ...”เสียงเคาะประตูดังขึ้นเสียก่อนก๊อก! ก๊อก!“พระชายา ท่านอ๋องเสด็จมาเพคะ”เหมยฮวาหันขวับไปมองเสี่ยวเถาเสี่ยวเถามองกลับด้วยสีหน้าบริสุทธิ์“บ่าวยังไม่ได้บอกใครเลยนะเพคะ!”“ข้าก็ยังไม่ได้ว่าอะไร!”เหมยฮวารีบปิดสมุดบัญชี แต่ยังไม่ทันเก็บหีบเสื้อผ้า ลี่เซียวก็เดินเข้ามาหลังได้รับอนุญาตเขาสวมชุดคลุมสีเข้มเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับมากมายอย่างที่มักสวมเวลาออกงานราชการสายตาคมกริบกวาดมองหีบไม้บนเตียง ก่อนเลื่อนมาหาภรรยา“เจ้ากำลังเก็บของ”เหมยฮวายิ้มทันที“เก็บเสื้อผ้าเพคะ”“ข้ามองออก”“เช่นนั้นท่านอ๋องก็ไม่จำเป็นต้องถามแล้วนี่เพคะ”เสี่ยวเถารีบก้มหน้ากลั้นหัวเราะลี่เซียวมองนางนิ่ง ๆ“ข้าเพียงอยากรู้ว่าเจ้าจะไปไหน”“หม่อมฉันยังไม่ได้ไปไหนเพคะ”“แต่กำลังเตรียมตัว”เหมยฮวาเม้มปากเหตุใดคนผู้นี้จึงจับประเด็นเก่งนักนะ!ลี่เซียวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ แต่ไม่ได้แตะต้องสมุดบัญชีหรือสัมภาระของนาง“หากเจ้ากังวลเรื่องความปลอดภัย ข้าเข้าใจ”เหมยฮวาชะงัก“ท่านอ๋อง...”“คืนก่อนมี

ท่านอ๋องเคยสั่งให้ตรวจค่ายทหาร ตรวจคลังเสบียง ตรวจประตูเมืองแต่เพิ่งมีวันนี้เองที่ต้องมาตรวจเรือนข้างบ้านพระชายาอย่างจริงจังถึงเพียงนี้สามวันต่อมา หลังจากตรวจสอบเอกสารสิทธิ์และยืนยันว่าเรือนไม่มีข้อพิพาท เหมยฮวาก็จัดการเรื่องซื้อเรือนเล็กเรียบร้อยนางตรวจเอกสารกับผู้เกี่ยวข้อง ชำระเงินส่วนที่เหลือ และเก็บหลักฐานการซื้อขายไว้กับสมุดบัญชีส่วนตัวอย่างดีเมื่อกลับถึงเรือนหย่งชุน นางกางกระดาษวาดแผนผังบ้านลงบนโต๊ะด้วยความกระตือรือร้น“เสี่ยวเถา มาดูนี่!”“อะไรหรือเพคะ”“แผนจัดเรือนใหม่ของข้า”เสี่ยวเถาก้มลงมอง บนกระดาษมีรูปสี่เหลี่ยมหลายรูป พร้อมคำเขียนกำกับห้องนอน ห้องครัว ลานปลูกผัก มุมดื่มชา และตรงกลางกระดาษมีตัวอักษรขนาดใหญ่เป็นพิเศษ ห้ามรบกวนเวลานอนเสี่ยวเถาอ่านแล้วเงยหน้า“พระชายาเพคะ... ต้องเขียนข้อนี้ไว้ด้วยหรือ”“ต้องสิ สำคัญที่สุด”“แล้วถ้ามีเรื่องด่วนเล่าเพคะ”“เรื่องด่วนจริง ๆ ค่อยปลุก”“ถ้าร้านบ้านร้อยรสขายดีมาก”“ไม่ต้องปลุก”“ถ้ามีคนสั่งขนมจำนวนมาก”“ให้คนดูแลร้านจัดการ”“ถ้าท่านอ๋องเสด็จมา”เหมยฮวาชะงัก“เอ่อ...”เสี่ยวเถายิ้มกริ่ม“ว่าอย่างไรเพคะ”“ก็บอกว่าข้าหลับอยู่!”