All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 41 - Chapter 50

ต่อให้มีสามีมาเป็นเพื่อนบ้าน ก็ไม่มีใครยึดสิทธิ์ในการนอนตื่นสายของฉันได้!ทว่าขณะที่นางกำลังชื่นชมป้ายกฎประจำเรือน เสี่ยวเถากลับเอ่ยขึ้นอย่างนึกได้“พระชายาเพคะ”“อะไรอีก”“ถ้าครบหนึ่งเดือนตามที่ท่านอ๋องเคยรับปากว่าจะพิจารณาเรื่องหย่าแล้ว พระชายาจะทำอย่างไรต่อเพคะ”ปลายพู่กันในมือเหมยฮวาหยุดนิ่ง รอยยิ้มค่อย ๆ จางลงนางมองกำแพงที่กั้นระหว่างเรือนเล็กของตนกับเรือนหลังใหญ่ข้างกันเรื่องหย่ายังไม่ได้หายไปไหนและเมื่อถึงวันนั้น นางจะต้องตัดสินใจอีกครั้งแต่ครั้งนี้... เหตุใดแค่คิดว่าจะต้องไปยื่นคำร้องพร้อมกับลี่เซียว หัวใจถึงรู้สึกหนักขึ้นมาอย่างประหลาดหลายวันหลังเหตุลอบสังหาร จวนอ๋องยังคงมีองครักษ์เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด แม้ภายนอกทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความสงบ แต่การสืบสวนกลับไม่คืบหน้าเท่าที่ควรทหารเวรที่หายตัวไปยังไร้ร่องรอย ป้ายผ่านทางที่สูญหายก็ยังตามคืนไม่ได้ ส่วนคนร้ายที่ถูกจับกุมยังไม่ยอมเปิดเผยผู้บงการเช้าวันนี้ จวนอ๋องจึงมีแขกคนสำคัญมาเยือนเซี่ยหย่ง แม่ทัพใหญ่วัยห้าสิบสองปี ผู้เป็นน้าชายฝ่ายมารดาของลี่เซียว เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง

เซี่ยหย่งวางถ้วยชาลงแล้วเดินเข้ามาใกล้“ท่านแม่ทัพยังไม่กลับหรือเจ้าคะ”“ข้ายังดื่มชาไม่หมด”เหมยฮวาเหลือบมองถ้วยชาที่ว่างเปล่า“แต่ถ้วยท่านว่างแล้วนี่เจ้าคะ”เซี่ยหย่งกระแอม“ข้ากำลังจะสั่งอีกกา”“อ้อ เช่นนั้นข้าจะให้คนจัดมาให้เจ้าค่ะ”“ไม่ต้อง!”เหมยฮวาชะงัก“ตกลงท่านจะรับหรือไม่รับเจ้าคะ”“เอาเรื่องบัญชีก่อน!”เสี่ยวเถารีบหันหน้าหนีเพื่อกลั้นหัวเราะเซี่ยหย่งชี้ไปยังเอกสาร“พ่อค้ารายนี้ส่งสินค้าผ่านคลังเหนือจริงหรือ”“ในใบส่งของเขียนเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“ข้าขอดูได้หรือไม่”เหมยฮวาลังเลเล็กน้อย ก่อนยื่นเอกสารการค้าของร้านให้“นี่เป็นใบส่งของที่ร้านได้รับ ท่านดูได้เจ้าค่ะ”เซี่ยหย่งอ่านอย่างละเอียด เมื่อเห็นชื่อผู้รับจัดส่งและเครื่องหมายประจำกลุ่มพ่อค้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย“เจ้าติดต่อค้าขายกับพวกนี้มานานเท่าไร”“เพิ่งไม่กี่ครั้งเจ้าค่ะ”“แล้วเหตุใดจึงเก็บเอกสารไว้ครบ”“เพราะต้องตรวจบัญชี”“ทุกใบ”“ทุกใบเจ้าค่ะ”“แม้แต่รายการเล็กน้อย”“ยิ่งรายการเล็กน้อยยิ่งต้องเก็บ”เซี่ยหย่งเงยหน้าขึ้น“เพราะเหตุใด”“เพราะถ้าเงินหายครั้งละนิดทุกวัน พอสิ้นเดือนก็อาจกลายเป็นเงินก้อนใหญ่ได้เจ้า

“ท่านแม่ทัพนำไปตรวจแล้วหรือเพคะ”“กำลังตรวจสอบอยู่”“พบอะไรหรือไม่”“มีบางรายการที่น่าสงสัย แต่ยังต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม”“เช่นนั้นก็ดีแล้วเพคะ”“ดี”“อย่างน้อยก็รู้ว่าควรตรวจตรงไหนต่อ”ลี่เซียวมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน“ท่านน้าบอกว่าเจ้าไม่ได้ด่วนกล่าวหาผู้ใด”“ก็หม่อมฉันไม่รู้จริง ๆ นี่เพคะ”“แต่เจ้าสังเกตเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้าม”“เพราะหม่อมฉันกลัวถูกพ่อค้าโก่งราคาเพคะ”ลี่เซียวหัวเราะ“ข้ารู้”“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปสืบเรื่องเสบียงทหารเสียหน่อย”“ข้าก็รู้”“แล้วก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องการเมืองด้วย”“ข้าเข้าใจ”เหมยฮวามองเขาอย่างแปลกใจ“วันนี้ท่านอ๋องตอบง่ายอีกแล้วนะเพคะ”“ข้าควรทำให้ยากหรือ”“ไม่ต้องเพคะ!”ลี่เซียวหัวเราะอีกครั้งครู่หนึ่งเขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับคนที่มีอำนาจ หากมีใครมาสอบถามเกี่ยวกับเอกสารเหล่านั้น เจ้าบอกข้าหรือจ้าวหมิงได้ทันที”“ท่านคิดว่าจะมีคนมาหาเรื่องร้านข้าหรือเพคะ”“ข้ายังไม่รู้ แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าประมาท”เหมยฮวาครุ่นคิด ก่อนพยักหน้า“เข้าใจแล้วเพคะ หม่อมฉันจะเก็บเอกสารให้ดี และไม่พูดเรื่องนี้กับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”“ดี”“แ

จ้าวหมิงมองผู้เป็นนาย“พระองค์จะยอมลงนามจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวทอดสายตามองคำร้อง“หากนางยังต้องการ ข้าจะลงนามร่วมกับนาง”“แต่พระองค์มิได้ทรงต้องการเช่นนั้น”“ใช่”จ้าวหมิงเงียบไปลี่เซียวกล่าวต่อ“ข้าไม่อยากให้นางไป แต่ข้าก็ไม่อยากให้นางอยู่เพราะถูกบังคับ”“พระองค์อาจขอเวลาเพิ่มอีกหน่อยก็ได้”“ข้าขอเวลานางมาหนึ่งเดือนแล้ว”“แต่...”“จ้าวหมิง”“พ่ะย่ะค่ะ”“คำพูดของข้าไม่ควรเปลี่ยนไปเพียงเพราะผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่หวัง”จ้าวหมิงก้มศีรษะ“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวม้วนคำร้องเก็บอย่างระมัดระวัง“ต่อให้เราทั้งสองลงนาม เรื่องนี้ก็ยังต้องถวายให้เสด็จพี่พิจารณา”“พ่ะย่ะค่ะ”“แต่ข้าจะไม่ใช้ขั้นตอนนั้นเป็นข้ออ้างถ่วงเวลา”จ้าวหมิงมองผู้เป็นนาย ก่อนถอนหายใจเบา ๆ“กระหม่อมไม่คิดเลยว่า ท่านอ๋องผู้เด็ดขาดในงานราชการจะต้องมานั่งหนักพระทัยเพราะสตรีเพียงคนเดียว”ลี่เซียวเงยหน้า“เจ้าว่างมากหรือ”“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นไปตรวจเวร”“กระหม่อมเพิ่งตรวจมา...”“ตรวจอีกครั้ง”จ้าวหมิงรีบประสานมือ“พ่ะย่ะค่ะ!”เขาหันหลังเดินออกไป แต่ยังอดพึมพำไม่ได้“ท่านอ๋องยอมรับความจริงได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื

“ท่านอ๋องเพคะ”“ว่าอย่างไร”“ในเมื่อเรายังเป็นสามีภรรยากันต่อไปชั่วคราว หม่อมฉันคิดว่าควรมีข้อตกลงใหม่”ลี่เซียวเลิกคิ้ว“ข้อตกลง”“เพคะ”“เจ้าจะให้ข้าลงนามอะไรอีกหรือ”“ถ้าพระองค์ต้องการ หม่อมฉันเขียนให้ได้เพคะ”ลี่เซียวหัวเราะ“ลองว่ามาก่อน”เหมยฮวาชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว“ข้อแรก ห้ามก้าวก่ายกิจการร้านบ้านร้อยรสโดยพลการ”“ตกลง”“ข้อสอง ห้ามเข้ามาในเรือนสุขสำราญโดยไม่ได้รับอนุญาต”“ตกลง”“ข้อสาม ห้ามส่งองครักษ์ไปยืนเต็มหน้าร้านจนลูกค้าตกใจ”“ข้ารับปากแล้วว่าจะไม่ทำเช่นนั้น”“หม่อมฉันย้ำไว้เพื่อความมั่นใจเพคะ”“ได้”“และข้อสี่...”เหมยฮวายืดตัวตรง“ห้ามใช้ฐานะอ๋องมากินอาหารฟรีเด็ดขาด!”ลี่เซียวหัวเราะออกมา“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องพูดเรื่องนี้”“เรื่องเงินเป็นเรื่องสำคัญเพคะ”“ข้าไม่เคยคิดจะกินฟรี”“ดีมากเพคะ”ลี่เซียวมองนางอย่างเอ็นดู“ข้ารับปากทุกข้อ”เหมยฮวาพยักหน้าอย่างพอใจ“เช่นนั้นก็เรียบร้อย”“แต่ข้าขอเพิ่มอีกข้อหนึ่งได้หรือไม่”นางหรี่ตา“ข้ออะไรเพคะ”“ข้าขอไปกินข้าวกับเจ้าบ้างได้หรือไม่”“ได้เพคะ”“จริงหรือ”“จริงเพคะ แต่ต้องจ่ายเงินเต็มราคา”“แม้ข้าจะเป็นสามีเจ้า”“ยิ่งเป็นสามี