All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 1 - Chapter 10

“แก้งานอีกแล้วเหรอคะหัวหน้า” เหมยฮวาจ้องข้อความที่เพิ่งปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนเหลือบมองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะเวลาตีสี่สี่สิบเจ็ดนาที อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเริ่มงานอีเวนต์ที่เธออดหลับอดนอนเตรียมการมาตลอดสองสัปดาห์ แต่หัวหน้าฝ่ายสร้างสรรค์ผู้แสนขยันกลับส่งข้อความมาขอเปลี่ยนลำดับพิธีการเป็นรอบที่ห้า“เปลี่ยนอีกนิดเดียวเองนะฮวา ลูกค้าอยากให้เพิ่มช่วงเปิดตัวผู้บริหารก่อนโชว์หลัก”หญิงสาววัยยี่สิบเก้าปีอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะอย่างหมดอาลัยตายอยาก“นิดเดียวของหัวหน้าเท่ากับรื้อคิวงานใหม่ทั้งงานเลยนะคะ”ถึงปากจะบ่น แต่มือกลับเลื่อนเมาส์เปิดไฟล์ตารางงานอย่างคล่องแคล่วเหมยฮวาเป็นครีเอทีฟมือทองที่ขึ้นชื่อเรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ว่างานจะวุ่นวายเพียงใด เธอก็มักหาทางจัดการได้เสมอนั่นเองคือปัญหา เพราะยิ่งทำงานเก่งเท่าไร งานก็ยิ่งไหลมาหาเธอมากขึ้นเท่านั้น“ชาตินี้ฉันไม่ได้อยากเป็นประธานบริษัทสักหน่อย” เธอบ่นพลางแก้ตารางงาน “ขอแค่มีเงินเก็บสักก้อน ซื้อบ้านเล็ก ๆ ปลูกต้นไม้ แล้วนอนตื่นสิบโมงทุกวันไม่ได้หรือไง”โทรศัพท์สั่นอีกครั้งข้อความใหม่จากหัวหน้าปรากฏขึ้นฮวา ช่วยดูสคริปต์พิธีกรให

ดีเลย ไม่ต้องเสียเวลาไปหา!ประตูห้องเปิดออกบุรุษร่างสูงในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย คิ้วเข้ม ดวงตาลุ่มลึก และท่าทางสง่างามสมฐานะเชื้อพระวงศ์เขาหยุดยืนห่างจากเตียงไม่กี่ก้าวสายตาเย็นชากวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเหมยฮวาเผลอนิ่งไปครู่หนึ่งโอ้โห...หล่อจริงด้วย!คนเขียนนิยายไม่ได้โม้เลยสักนิดแต่เมื่อสบดวงตาเย็นเยียบคู่นั้น นางก็รีบดึงสติกลับมาหล่อแล้วอย่างไรหล่อแค่ไหนก็ไม่คุ้มกับการเสียหัว!ลี่เซียววางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะข้างเตียง“ตื่นแล้วหรือ”น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์“เพคะ”“ยังปวดศีรษะอยู่หรือไม่”เหมยฮวาชะงักเล็กน้อยไม่คิดว่าเขาจะถามอาการก่อน“ดีขึ้นแล้วเพคะ”“เช่นนั้นก็ดี”ลี่เซียวเลื่อนสายตาไปยังเสี่ยวเถา“ออกไปก่อน”“เพคะ”เสี่ยวเถาเหลือบมองเจ้านายด้วยความเป็นห่วง ก่อนค่อย ๆ ถอยออกไปเมื่อประตูปิดลง ลี่เซียวจึงหันกลับมา“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อวานก่อเรื่องอะไรไว้”เหมยฮวาพยักหน้า“ทราบแล้วเพคะ”เขาขมวดคิ้ว“ทราบแล้ว”“หม่อมฉันสร้างความวุ่นวายกลางตลาด กล่าวหาผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐาน และทำให้จวนอ๋องเสียชื่อเสียง”ลี่เซียวเงียบไปคำตอบนี้

“แต่ท่านอ๋องเป็นถึงพระอนุชาของฝ่าบาท!”“ข้าทราบ”“ยังมีบรรดาศักดิ์สูงส่ง!”“ข้าทราบ”“รูปโฉมก็หล่อเหลา!”“ข้าก็เห็นแล้ว”“แล้วเหตุใดจึงอยากหย่าเล่าเพคะ”เหมยฮวายื่นมือไปประคองสาวใช้ให้ลุกขึ้น“เสี่ยวเถา บุรุษหล่อเหลามีประโยชน์อย่างไร หากอยู่ด้วยแล้วไม่มีความสุข”เด็กสาวอ้าปาก แต่ตอบไม่ออก“แล้วหากข้ามีเงิน มีบ้าน มีร้านค้า และมีเวลานอนตื่นสายทุกวัน เจ้าคิดว่าชีวิตเช่นนั้นดีหรือไม่”เสี่ยวเถาครุ่นคิด“ก็ดีเพคะ”“เห็นหรือไม่!”“แต่... ไม่มีท่านอ๋องหรือเพคะ”“ไม่มี!”“ไม่มีพระชายาหรือเพคะ”“ข้าไม่จำเป็นต้องเป็นพระชายาก็มีชีวิตดี ๆ ได้”เสี่ยวเถายิ่งฟังยิ่งสับสน“แล้วบ่าวเล่าเพคะ”เหมยฮวาหันมามอง“เจ้าอยากอยู่กับข้าหรือไม่”“อยากสิเพคะ!”“เช่นนั้นหากวันหนึ่งข้าออกจากจวน เจ้าก็ไปกับข้าได้ หากเจ้าเต็มใจ”ดวงตาของเสี่ยวเถาแดงขึ้นทันที“พระชายาจะไม่ทอดทิ้งบ่าวหรือเพคะ”“หากเจ้ายังอยากติดตามข้า ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า”“บ่าวจะติดตามพระชายาไปทุกแห่งเพคะ!”เหมยฮวายิ้ม ก่อนตบไหล่สาวใช้เบา ๆ“ดีมาก เช่นนั้นเริ่มจากช่วยข้าหากระดาษกับพู่กันมาก่อน”“จะเขียนอะไรหรือเพคะ”“แผนชีวิต”“แผนชีวิต”“ถูกต้อง แผน

เสี่ยวเถาหันไปมองทันที“อาหลิว! เจ้าแอบไปหลบหลังโรงครัวอีกแล้วหรือ”“ข้าเปล่านะ!”เหมยฮวายกมือห้าม“ข้าเพียงยกตัวอย่าง ไม่ได้กล่าวหาใคร”อาหลิวถอนหายใจโล่งอก“แต่ถ้าเจ้าทำจริง คราวหน้าก็พักให้เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ต้องแอบ”“ขอรับ!”เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรยากาศที่ตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยเหมยฮวาอธิบายต่อ“งานกวาดลานมีสองช่วง งานทำความสะอาดห้องพักแบ่งตามพื้นที่ งานยกน้ำและขนของต้องมีคนช่วยกัน ส่วนผู้ที่ทำงานครัวไม่ต้องถูกเรียกไปกวาดลานระหว่างกำลังเตรียมอาหาร”หัวหน้าสาวใช้ก้มมองตาราง“พระชายาเพคะ แล้วคนที่อ่านหนังสือไม่ออกจะทำอย่างไร”เหมยฮวาชะงักจริงด้วย!ในโลกเดิม ทุกคนอ่านตารางงานได้ แต่ที่นี่ไม่ใช่สำนักงานสมัยใหม่นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบพู่กันมาเขียนสัญลักษณ์เพิ่มรูปถังน้ำสำหรับงานยกน้ำรูปไม้กวาดสำหรับงานทำความสะอาดรูปชามสำหรับงานครัว“เช่นนี้ก็จำง่ายขึ้น ส่วนหัวหน้าสาวใช้ช่วยอ่านหน้าที่ให้ทุกคนฟังตอนเริ่มงาน”“ได้เพคะ”“อีกอย่าง ตารางนี้ทดลองใช้ก่อนสามวัน หากตรงไหนไม่เหมาะก็มาบอกข้า เราค่อยปรับ”เสี่ยวเถาหันขวับ“ปรับได้ด้วยหรือเพคะ”“ทำไมจะไม่ได้”“บ่าวนึกว่าพระช

“บ่าวหนาวเพคะ!”“นี่มันกลางวัน!”“...”สุดท้ายเหมยฮวาก็ได้แต่ถอนหายใจเอาเถอะอาหารอร่อยก็ยังดีกว่าอาหารเสียอย่างน้อยท่านอ๋องอาจไม่ชอบที่ข้าเปลี่ยนโน่นเปลี่ยนนี่โดยไม่ถามเขานางยังมีความหวังอยู่!ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องทำงานของลี่เซียวจ้าวหมิงกำลังรายงานเรื่องการรักษาความปลอดภัยประจำวันเมื่อรายงานจบ เขากลับยังไม่ถอยออกไปลี่เซียวเงยหน้าจากเอกสาร“มีเรื่องอื่นอีกหรือ”“มีเรื่องเรือนหย่งชุนพ่ะย่ะค่ะ”พู่กันในมือลี่เซียวหยุดลง“พระชายาก่อเรื่องอะไรอีก”จ้าวหมิงชะงักเล็กน้อย“มิได้ก่อเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”“แล้วเหตุใดจึงมารายงาน”“เพราะ... พระชายาทรงเปลี่ยนวิธีจัดการงานภายในเรือน”ลี่เซียวขมวดคิ้ว“เปลี่ยนอย่างไร”“ทรงเรียกบ่าวมาประชุม แบ่งหน้าที่ตามความสามารถ กำหนดเวลาพัก และจัดตารางงานใหม่พ่ะย่ะค่ะ”“มีผู้ใดถูกลงโทษหรือไม่”“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”“มีผู้ใดร้องเรียน”“ไม่มีเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวเงียบไป“แล้วปัญหาอยู่ตรงไหน”จ้าวหมิงตอบด้วยสีหน้าจริงจัง“ปัญหาคือ... กระหม่อมยังไม่พบปัญหาพ่ะย่ะค่ะ”“...”“บ่าวในเรือนต่างกล่าวว่างานชัดเจนขึ้น และมีเวลาพักมากกว่าเดิม”ลี่เซียววางพู่กันลง“เจ้าตรว