All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 21 - Chapter 30

เหมยฮวานิ่งไปครู่หนึ่ง“เพราะข้าไม่ชอบเรื่องที่อธิบายไม่ได้”เสี่ยวเถาพยักหน้า“บ่าวจะเก็บไว้ให้ดีเพคะ”เหมยฮวาคัดลอกรายการที่น่าสงสัยลงในสมุดอีกเล่ม พร้อมเขียนกำกับว่าเป็นเพียงข้อมูลที่ต้องตรวจสอบนางไม่ได้คิดจะกล่าวหาใครจากราคาที่ต่างกันเพียงไม่กี่รายการแต่หากวันหนึ่งมีหลักฐานอื่นปรากฏขึ้น ข้อมูลเหล่านี้อาจช่วยให้มองเห็นภาพชัดเจนกว่าเดิม“พระชายาเพคะ”“ว่าอย่างไร”“พระองค์ดูจริงจังมากเลยเพคะ”เหมยฮวาหัวเราะเบา ๆ“ข้าจริงจังกับเงินเสมอ”“แล้วเรื่องหย่าเล่าเพคะ”“จริงจังยิ่งกว่า!”เสี่ยวเถาหลุดหัวเราะเหมยฮวาเองก็ยิ้มตามแต่ลึกลงไปในใจ นางกลับรู้สึกว่าชีวิตที่ตั้งใจจะทำให้เรียบง่าย กำลังค่อย ๆ มีเรื่องซับซ้อนเพิ่มขึ้นทีละอย่างเย็นวันนั้น หลังจากตรวจบัญชีเสร็จ เหมยฮวาก็เดินออกมาดูหน้าร้านลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งกลับไปพ่อครัวกำลังเก็บเครื่องใช้ ส่วนเสี่ยวเถาช่วยตรวจจำนวนถ้วยชานางยืนมองป้าย บ้านร้อยรส ที่แขวนอยู่เหนือประตูแม้ร้านจะยังเล็กแม้กำไรจะยังไม่มากแต่ทุกอย่างเป็นผลจากความพยายามของนางเอง“เสี่ยวเถา”“เพคะ”“เจ้าว่าอีกหนึ่งปี ร้านเราจะเป็นอย่างไร”เสี่ยวเถายิ้ม“บ่าวหวังว่าจะมี

“ข้าจะเอาทั้งสองอย่าง”“ได้เลยเจ้าค่ะ”เหมยฮวาหยิบแผ่นไม้ที่เขียนรายการอาหารขึ้นมา“ชาผลไม้หนึ่งถ้วย ขนมแป้งทอดหนึ่งจาน รวมเป็นสิบแปดอีแปะเจ้าค่ะ”ลี่เซียวชะงัก“เจ้าคิดเงินข้า”“แน่นอนเจ้าค่ะ”“เต็มราคาด้วย”“ร้านเราค้าขายอย่างยุติธรรม ลูกค้าทุกคนจ่ายตามราคาที่แจ้งไว้เจ้าค่ะ”จ้าวหมิงไหล่สั่นลี่เซียวปรายตามององครักษ์คนสนิท“เจ้าขำอะไร”“เปล่าขอรับ”“เช่นนั้นเจ้าก็สั่งด้วย”จ้าวหมิงรีบตอบ“ขอรับ ข้าขออย่างเดียวกับคุณชาย”เหมยฮวายิ้มอย่างพึงพอใจ“รวมทั้งหมดสามสิบหกอีแปะเจ้าค่ะ”ลี่เซียวมองนางนิ่ง“เจ้าคิดเงินผู้ติดตามข้าด้วย”“เขาก็ต้องกินนี่เจ้าคะ”“...”“หรือคุณชายจะเลี้ยงเขา”จ้าวหมิงรีบก้มหน้าลี่เซียวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบเงินออกมาวางบนเคาน์เตอร์“ข้าเลี้ยง”“ขอบคุณเจ้าค่ะ!”เหมยฮวารับเงินอย่างคล่องแคล่วดีมาก! ลูกค้าสองคน ยอดขายเพิ่ม!ต่อให้เป็นสามีที่กำลังจะหย่า ก็ไม่มีสิทธิ์กินฟรี!ลี่เซียวเลือกนั่งโต๊ะริมหน้าต่างจากตรงนั้นเขามองเห็นทั้งเคาน์เตอร์ พื้นที่ครัว และทางเข้าออกของร้านได้ชัดเจนจ้าวหมิงนั่งลงฝั่งตรงข้าม“คุณชายขอรับ”“ว่าอย่างไร”“ท่านตั้งใจมาดูร้านจริง ๆ หรือขอรับ

“ยังสรุปเช่นนั้นไม่ได้” ผู้ตรวจตอบ “ต้องดูว่าอาหารเปลี่ยนสภาพเมื่อใด”เหมยฮวาหันไปหาพ่อครัว“เมื่อเช้ามีใครเข้ามาใกล้บริเวณเก็บขนมบ้าง”พ่อครัวครุ่นคิด“มีคนงานในร้าน แล้วก็ชายแปลกหน้าคนหนึ่งขอเข้ามาดูขนมด้านหลัง บอกว่าจะซื้อจำนวนมาก”“แล้วเจ้าให้เขาเข้าไปหรือ”“ข้าไม่ได้ให้เข้าไปขอรับ แต่เขายืนอยู่ตรงชั้นวางพักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไป”เหมยฮวาขมวดคิ้ว“มีใครเห็นอีกหรือไม่”คนงานหญิงคนหนึ่งยกมืออย่างลังเล“ข้าเห็นเจ้าค่ะ”“เห็นอะไร”“ชายคนนั้นหยิบห่อเล็ก ๆ ออกจากแขนเสื้อ แล้วเหมือนจะวางบางอย่างไว้ใกล้ถาดขนม ข้านึกว่าเป็นเงินจึงไม่ได้สนใจ”ผู้ดูแลตลาดหันไปมองชายร่างใหญ่“ชายที่นางพูดถึงเป็นใคร”ชายผู้นั้นรีบตอบ“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!”เหมยฮวาไม่ได้กล่าวหาเขาทันทีนางเพียงขอให้ผู้ดูแลตลาดสอบถามพยานคนอื่นไม่นานนัก ลูกจ้างร้านผ้าข้าง ๆ ก็เข้ามายืนยันว่าเห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินออกจากร้านบ้านร้อยรสพร้อมห่อผ้าคล้ายกับที่ชายร่างใหญ่นำมาผู้ดูแลตลาดจึงให้คนออกไปตามหาชายผู้นั้นระหว่างนั้น ผู้ตรวจพบเศษวัตถุเปียกชื้นมีกลิ่นเสียอยู่บริเวณขอบถาดที่ใช้พักขนมใกล้ทางเข้ามันไม่ได้อยู่ในส่วนที่พ่อครัว

“เพราะฉะนั้น ต่อไปต้องระวังให้มากขึ้น”“บ่าวจะช่วยดูแลอย่างดีเจ้าค่ะ”เหมยฮวายิ้ม“ดีมาก”เสี่ยวเถาลังเลเล็กน้อยก่อนถาม“ว่าแต่... วันนี้ท่านอ๋องเสด็จมาที่ร้านเพราะเหตุใดหรือเพคะ”เหมยฮวาชะงัก“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!”“แต่ท่านอ๋องดูอารมณ์ดีนะเจ้าคะ”“เขาอาจชอบขนม”“แล้วเหตุใดจึงมองแม่นางบ่อยนัก”เหมยฮวาหันขวับ“เสี่ยวเถา!”“บ่าวเพียงถามเจ้าค่ะ!”“อย่าคิดมาก”“เจ้าค่ะ”“เขาแค่มาดูว่าข้าทำร้านจริงหรือไม่”“เจ้าค่ะ”“ไม่ได้มีอะไรพิเศษ”“เจ้าค่ะ”“แล้วก็อย่าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อข้า!”เสี่ยวเถารีบก้มหน้า“บ่าวเชื่อเจ้าค่ะ!” แต่ไหล่ของนางกลับสั่นเพราะกลั้นหัวเราะเหมยฮวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ผู้ชายคนนี้ชักแปลกขึ้นทุกวันเมื่อก่อนเห็นหน้าฉันก็ทำหน้ายักษ์ตอนนี้กลับมานั่งกินชา ยิ้มให้ แล้วยังถามว่าฉันมีความสุขไหมอีกหรือเขากำลังวางแผนอะไรอยู่นางหรี่ตาอย่างระแวงไม่ได้การต้องรีบคิดแผนสลัดสามีใหม่แล้ว!เหมยฮวาหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากลิ้นชักบนหน้าปกเขียนไว้ว่า แผนหย่าสามีและเกษียณอย่างสงบนางเปิดหน้าถัดไปแล้วเขียนเพิ่มอย่างตั้งใจแผนที่หนึ่ง ทำตัวเจ้าระเบียบจนสามีรำคาญขีดฆ่าแผนที่สอง เปิดร้านหาเ

“คุณชาย!”เหมยฮวาชี้ไปยังแผงขายโคมไฟ“ดูโคมรูปกระต่ายนั่นสิ!”ลี่เซียวหันไปมอง“เจ้าชอบหรือ”“น่ารักดี”“ข้าซื้อให้”“ไม่ต้องเจ้าค่ะ”“เหตุใด”“ข้ามีเงินซื้อเอง”“ข้ารู้ว่าเจ้ามีเงิน”“แล้วจะซื้อให้ทำไม”ลี่เซียวนิ่งไปเล็กน้อย“ข้าเพียงคิดว่าเจ้าอาจอยากได้”เหมยฮวามองเขาอย่างแปลกใจก่อนยิ้มบาง ๆ“ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ข้าแค่อยากดู”“เช่นนั้นก็ดูเถอะ”เขาไม่ได้คะยั้นคะยออีกเหมยฮวากลับรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมยอมง่ายขนาดนี้เลยหรือท่านอ๋องคนเดิมหายไปไหนแล้วเสี่ยวเถาเดินเข้ามาใกล้“แม่นางเจ้าคะ ขนมรูปกระต่ายอยู่ทางโน้น”“เจ้ายังไม่ลืมอีกหรือ”“ไม่ลืมเจ้าค่ะ!”ลี่เซียวมองถุงขนมในมือนาง“เจ้ากินหมดหรือ”“ยังเจ้าค่ะ”“แล้วจะซื้อเพิ่ม”เสี่ยวเถาพยักหน้าอย่างจริงจัง“ขนมรูปกระต่ายไม่เหมือนขนมธรรมดาเจ้าค่ะ”ลี่เซียวเงียบไปเหมยฮวาหัวเราะออกมา“เห็นหรือยัง ข้าไม่ได้เป็นคนเดียวที่ชอบซื้อของ”“ข้าเริ่มเข้าใจแล้ว” เขาตอบ“เข้าใจอะไร”“เหตุใดเจ้าจึงต้องจดบัญชีละเอียด”“คุณชาย!”คราวนี้แม้แต่ลี่เซียวก็หัวเราะเบา ๆเสียงหัวเราะของผู้คนดังสลับกับเสียงดนตรีจากคณะมหรสพแต่ขณะที่เหมยฮวากำลังเลือกซื้อขนม