All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น: Chapter 51 - Chapter 60

“พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าจะพูดอะไรอีก”จ้าวหมิงรีบก้มหน้า“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียววางรายงานลง ก่อนหันไปมองทางเรือนเล็กที่อยู่ถัดจากกำแพงสวนแสงตะเกียงจากเรือนสุขสำราญยังส่องสว่างอยู่เขาไม่รู้ว่าเหมยฮวากำลังทำอะไรแต่เพียงคิดว่าวันนี้นางยังไม่ได้เดินออกจากชีวิตเขา รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจ้าวหมิงเหลือบมอง“ท่านอ๋อง...”“อะไร”“วันนี้พระองค์ทรงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ”ลี่เซียวหันกลับมา“งานที่ข้าสั่งเสร็จแล้วหรือ”“ยังพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปทำ”“พ่ะย่ะค่ะ”จ้าวหมิงรีบเดินออกไปลี่เซียวส่ายหน้า ก่อนหันกลับมามองแสงตะเกียงจากเรือนข้างเคียงอีกครั้ง“เหมยฮวา...”เขาเอ่ยชื่อภรรยาเบา ๆ“ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจที่ให้โอกาสข้า”แต่ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เงามืดจากการเมืองกลับกำลังคืบคลานเข้ามาโดยไม่มีใครล่วงรู้คำสั่งลับจากจวนเสนาบดีหลี่เริ่มส่งต่อไปยังคนในเครือข่ายชื่อของร้านบ้านร้อยรสถูกจดลงในรายงานฉบับหนึ่งและเหมยฮวา ผู้เพียงต้องการเปิดร้านหาเงินแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุข กำลังจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับแผนใส่ร้ายครั้งใหม่แม้วันนี้เหมยฮวาจะเริ่มมองเห็นความสุขใน

แต่ยังไม่ทันที่เสี่ยวเถาจะยกกระถางออกไป คนสวนจากจวนอ๋องก็เดินเข้ามาที่ประตูเรือน“เรียนพระชายา ท่านอ๋องให้ข้าน้อยนำต้นไม้มาส่งขอรับ”“ข้าทราบแล้ว ขอบใจมาก”“ข้าน้อยจะช่วยจัดลานใหม่ให้ด้วยขอรับ”เหมยฮวาชะงัก“จัดลานใหม่”“ขอรับ ข้าน้อยคิดว่าจะย้ายกระถางเดิมออก แล้วนำกระถางใหม่ไปวางแทน”“เดี๋ยวก่อน!”คนสวนสะดุ้ง“ขอรับ”“ใครอนุญาตให้ย้ายกระถางเดิม”“เอ่อ... ข้าน้อยเห็นว่าตรงนั้นเหมาะกับต้นใหม่...”“แล้วต้นเดิมจะไปอยู่ที่ไหน”“ข้าน้อยจะย้ายไปด้านหลังขอรับ”เหมยฮวาส่ายหน้า“ไม่ได้”คนสวนรีบก้มศีรษะ“ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ”“ข้าไม่ได้ตำหนิที่เจ้าหวังดี แต่ที่นี่เป็นเรือนของข้า หากจะย้ายสิ่งใดต้องถามก่อน”“ขอรับ”“วางกระถางไว้ก่อน เดี๋ยวข้าเลือกที่เอง”“ขอรับ”เมื่อคนสวนกลับไป เสี่ยวเถาจึงถามเบา ๆ“พระชายาโกรธหรือเพคะ”“ไม่ได้โกรธ”“แต่เมื่อครู่...”“ข้าแค่ไม่อยากให้ใครเปลี่ยนบ้านของข้าตามใจชอบ”เสี่ยวเถาพยักหน้า“บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ”ไม่นานนัก ลี่เซียวก็มาถึงเรือนสุขสำราญเขาหยุดอยู่หน้าประตู ไม่ก้าวเข้ามาเอง“เหมยฮวา”นางหันไปมอง“ท่านอ๋อง”“ข้าได้ยินเรื่องต้นไม้แล้ว”“เพคะ”“ข้าขอโทษ”เหมย

“ส่งคนไปแจ้งจ้าวหมิงด้วย บอกว่ามีเอกสารไม่ทราบที่มาถูกทิ้งไว้ที่เรือน”เสี่ยวเถารีบรับคำ“บ่าวจะจัดการให้เรียบร้อยเพคะ”เหมยฮวามองตามสาวใช้ ก่อนขมวดคิ้วแปลก...เอกสารสำคัญอะไรถึงบอกชื่อคนส่งไม่ได้แล้วทำไมต้องเอามาส่งถึงบ้าน ไม่ส่งที่ร้านนางยังไม่รู้ว่าภายในห่อกระดาษคืออะไรแต่ความผิดปกติมากพอให้ต้องระวังไม่นานนัก จ้าวหมิงก็มาถึงพร้อมคนของเขาลี่เซียวตามมาด้วยเมื่อเห็นเหมยฮวายืนรออยู่ เขารีบเดินเข้ามา“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”“หม่อมฉันปลอดภัยดีเพคะ”“มีใครเข้ามาในเรือนหรือไม่”“ไม่มีเพคะ คนส่งของอยู่แค่บริเวณประตู”ลี่เซียวพยักหน้า ก่อนหันไปหาจ้าวหมิง“ตรวจสอบตามขั้นตอน”“พ่ะย่ะค่ะ”จ้าวหมิงสอบถามเสี่ยวเถาและคนเฝ้าประตูอีกครั้ง จากนั้นบันทึกตำแหน่งที่พบห่อกระดาษ ก่อนให้พยานอยู่ร่วมรับรู้ขณะตรวจเมื่อเปิดห่อออก ทุกคนก็พบจดหมายฉบับหนึ่งจ้าวหมิงอ่านเนื้อหาอย่างระมัดระวัง ก่อนสีหน้าจะเคร่งเครียดขึ้น“ท่านอ๋อง...”“มีอะไร”“ข้อความกล่าวถึงการนัดหมายส่งข่าวและรับเงินจากบุคคลไม่ทราบชื่อพ่ะย่ะค่ะ”เหมยฮวาขมวดคิ้ว“ส่งข่าวอะไร”จ้าวหมิงอ่านต่อ“มีการกล่าวถึงร้านบ้านร้อยรส และเส้นทางสินค้าจาก

“แต่ยังไม่มีหลักฐาน”“ใช่”เขาวางรายงานลง“และข้าจะไม่กล่าวหาผู้ใดจนกว่าจะมีหลักฐานเพียงพอ”จ้าวหมิงประสานมือ“พ่ะย่ะค่ะ”ลี่เซียวมองจดหมายต้องสงสัยอีกครั้ง“ผู้ใดกันที่คิดจะใช้ชื่อภรรยาข้าเป็นเครื่องมือ”ไม่มีใครตอบได้ เวลาไล่เลี่ยกัน ณ จวนเสนาบดีหลี่หลี่เหวินจงกำลังอ่านรายงานอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อคนสนิทเข้ามาคุกเข่า“นายท่าน”“ว่าอย่างไร”“เรื่องจดหมายไม่สำเร็จขอรับ”หลี่เหวินจงเงยหน้า“เกิดอะไรขึ้น”“สาวใช้ของพระชายาไม่ยอมรับเอกสาร คนส่งของจึงต้องทิ้งห่อไว้แล้วหลบหนี”“แล้วเอกสารอยู่ที่ใด”“คนของจวนอ๋องนำไปตรวจสอบแล้วขอรับ”หลี่เหวินจงวางรายงานลงช้า ๆ“พวกมันได้เอกสารไปแล้ว”“ขอรับ”“คนส่งของถูกจับหรือไม่”“ยังไม่ถูกจับขอรับ”“มีใครเห็นหน้า”“มีพยานอยู่หลายคนขอรับ”เสนาบดีหลี่ขมวดคิ้ว“ข้าสั่งแล้วมิใช่หรือว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!”ชายผู้นั้นรีบก้มศีรษะ“ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ”หลี่เหวินจงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเย็น“หยุดใช้วิธีเดิม”“ขอรับ”“อย่าส่งคนไปใกล้เรือนนั้นอีกในช่วงนี้”“ขอรับ”“แล้วตรวจสอบว่ามีผู้ใดในเครือข่ายอาจถูกติดตามอยู่บ้าง”“ข้าน้อยจะไปจัดการทันที”หลี่เหวิน

“พระชายาได้สอบถามหรือไม่”“ถามแล้ว เขาบอกว่าเป็นการเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน”“มีหลักฐานยืนยันหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่ได้ขอ เพราะตอนนั้นยังเป็นเพียงเรื่องการซื้อขาย แต่ข้าจดไว้ว่าเขาพูดอะไร วันไหน และคิดราคาเท่าไร”จ้าวหมิงพยักหน้า“ข้อมูลเหล่านี้มีประโยชน์มากพ่ะย่ะค่ะ”“ถ้าช่วยตรวจสอบได้ก็ดี แต่ข้าไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องเสบียงทหารหรือไม่”“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ”เหมยฮวาให้ข้อมูลตามที่ตนทราบทั้งหมด โดยไม่เพิ่มเติมสิ่งที่ไม่ได้เห็นหรือได้ยินด้วยตัวเองเมื่อจ้าวหมิงตรวจเอกสารเสร็จ นางจึงถาม“แล้วเรื่องนี้จะกระทบคนในร้านหรือไม่”“กระหม่อมจะพยายามไม่ให้ผู้บริสุทธิ์เดือดร้อนพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่ได้ห่วงแค่ตัวเองนะ”“กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ”“พนักงานพวกนี้หาเลี้ยงครอบครัว หากมีคนมาข่มขู่หรือกล่าวหาโดยไม่มีเหตุผล ข้าไม่ยอมแน่”จ้าวหมิงประสานมือ“กระหม่อมจะระมัดระวัง”เมื่อเขากลับไป เหมยฮวาจึงเรียกพนักงานมารวมกัน“ฟังให้ดี หากมีเจ้าหน้าที่มาสอบถามเรื่องการซื้อขาย ให้ตอบตามความจริง”“ขอรับ!”“ไม่ต้องแต่งเรื่อง ไม่ต้องเดา และไม่ต้องปกปิดอะไร”“ขอรับ!”“แต่ถ้าเป็นคนแปลกหน้ามาถามเรื่อง