LOGINสิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความผิดปกติบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด“อุบ! แหวะ!” นักรบพุ่งตัวไปที่ซิงก์ล้างหน้าในห้องน้ำ โก่งคออาเจียนเอาข้าวต้มที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมดไส้หมดพุง ชายหนุ่มเปิดก๊อกน้ำล้างหน้า หอบหายใจแรง อาการคลื่นไส้วิงเวียนนี้เกิดขึ้นมาติดๆกันหลายวันแล้ว โดยเฉพาะช่วงเช้า หรือเวลาที่ได้กลิ่นอาหารบางอย่าง“ตารบ ไหวไหมลูก” คุณเยาวลักษณ์ที่ยืนดูอยู่หน้าประตูห้องน้ำเอ่ยถามด้วยความกังวล“นี่ลูกอาเจียนติดกันมาสามวันแล้วนะ ไปให้หมอตรวจระบบทางเดินอาหารหน่อยดีไหม”“ผมไปตรวจมาแล้วครับแม่เมื่อวานซืน” นักรบเดินเช็ดปากออกมา ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง“หมอบอกว่ากระเพาะลำไส้ปกติทุกอย่าง ตรวจเลือดยังไงก็ไม่เจอความผิดปกติ หมอสรุปว่าผมคงเครียดลงกระเพาะ เลยให้ยาแก้คลื่นไส้มา แต่กินแล้วมันก็ไม่ดีขึ้นเลยครับ ยิ่งเมื่อเช้าป้าพวงทอดปลาสลิด แค่ผมได้กลิ่นผมก็หน้ามืดจนแทบจะเป็นลมแล้ว” คุณเยาวลักษณ์ขมวดคิ้วแน่น อาการแบบนี้มันช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน นางหันไปสบตากับป้าพวงที่เพิ่งเดินถือแก้วน้ำอุ่นเข้ามาในห้อง ผู้เป็นแม่บ้านเก่าแก่พยักหน้าช้าๆ ราวกับรู้ใจเจ้านาย“คุณผู้หญิงคะ..
“ว่าไงนะป้า..นี่เจ้ารบมันกล้าทำอะไรที่ไม่ใช่คนแบบนั้นได้ยังไง ถึงจะทะเลาะกันยังไงเขาก็เป็นคนไม่ใช่สัตว์เลี้ยง ไม่น่าละเขาถึงได้หนีไป เอาละฉันจะรีบไป เท่านี้ก่อนนะป้า) สายถูกตัดไปแล้ว ป้าพวงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็มีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว คนเป็นแม่อย่างคุณเยาวลักษณ์ จะต้องมีวิธีดึงสติและช่วยเหลือลูกชายให้รอดพ้นจากขุมนรกในใจครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน...และนางก็แอบหวังลึกๆ ว่า คุณเยาวลักษณ์จะเป็นกาวใจสำคัญ ที่ช่วยผสานรอยร้าวระหว่างนักรบและปรางค์ ให้กลับมาเข้าใจกันได้ในที่สุด.เวลาผ่านไปเพียงสองวันหลังจากที่ป้าพวงต่อสายตรงไปต่างประเทศ รถตู้คันหรูที่เช่าเหมาลำมาจากสนามบินก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านไม้ปีกสน คุณเยาวลักษณ์ มารดาของนักรบก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและร้อนใจ หญิงวัยกลางคนไม่ได้สนใจกระเป๋าสัมภาระที่คนขับรถยกมาให้ นางรีบเดินตรงเข้าไปในบ้าน โดยมีป้าพวงและมะตูมออกมารอรับด้วยความโล่งอก“ตารบอยู่ไหนป้าพวง” คุณเยาวลักษณ์เอ่ยถามทันทีโดยไม่ต้องอารัมภบท“อยู่บนห้องค่ะคุณผู้หญิง ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ยอมลงมาเลย ข้าวปลาแทบไม่แตะ เอาแต่นอนซมไข้ขึ้นสูงค่ะ” คุณเยาวลัก
“ปรางค์... ครบห้านาทีแล้วลูก” เสียงของวาสนาปลุกให้หญิงสาวลืมตาขึ้น ปรางค์สูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันลุกขึ้นยืนแล้วก้มหน้าลงมองแท่งทดสอบการตั้งครรภ์ที่วางเรียงกันอยู่ ลมหายใจของเด็กสาวเริ่มติดขัด ร่างกายชาหนึบไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วงเผาะลงมากระทบเคาน์เตอร์หินอ่อน...แถบสีแดง ‘สองขีด’ ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนและเข้มข้นบนแท่งทดสอบทุกอัน! ไม่ต้องไปตรวจซ้ำที่โรงพยาบาลก็รู้ได้ทันทีว่า ผลลัพธ์มันคืออะไร“ฮือออ... แม่จ๋า... ปรางค์ท้อง... ปรางค์ท้องจริงๆ ด้วย” ปรางค์ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นห้องน้ำ สองมือกอดตัวเองแน่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย วาสนารีบถลาเข้าไปกอดลูกสาว ร้องไห้สะอึกสะอื้นตามไปด้วย นางลูบแผ่นหลังที่สั่นสะท้านของปรางค์ด้วยความเวทนาจับใจ“โธ่... ลูกแม่ แม่ขอโทษ แม่มันเลวเองที่ทำให้ลูกต้องมีสภาพแบบนี้... โถ่ ปรางค์ของแม่”“ปรางค์จะทำยังไงดีคะแม่ ฮืออ.” ปรางค์เงยหน้าขึ้นมองมารดาทั้งน้ำตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและรวดร้าว“เด็กคนนี้... เขาเกิดมาจากผู้ชายที่เกลียดปรางค์ เขาเกิดมาจากคนที่ใช้ปรางค์เป็นแค่เครื่องมือแ
เย็นวันรุ่งขึ้น วาสนาก็เดินทางมาถึงสนามบินดอนเมือง ปรางค์มารอรับมารดาด้วยความตื่นเต้น สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันกลม ด้วยความดีใจและโล่งอกที่ได้พบหน้ากันอีกครั้ง เมื่อกลับมาถึงคอนโด วาสนาก็ไม่ลืมที่จะหอบหิ้วของฝากจากเชียงใหม่มาให้บุตรสาวเต็มกระเป๋า ทั้งแหนม ไส้อั่ว หมูยอ และผักพื้นบ้านที่นางปลูกเองที่สวน“ดูสิปรางค์ แม่เอาของโปรดลูกมาเพียบเลย มาๆ เดี๋ยวแม่จะอุ่นให้กิน ลูกไม่ได้กินกับข้าวฝีมือแม่มาตั้งหลายเดือน ผอมลงไปเยอะเลยนะเนี่ย” วาสนาจัดการแกะห่ออาหารในครัวอย่างอารมณ์ดีกลิ่นหอมของเครื่องเทศและกระเทียมเจียวจากอาหารเหนือที่กำลังอุ่นบนเตา ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องครัว ปรางค์เดินเข้ามาหมายจะช่วยมารดาจัดจาน แต่ทันทีที่กลิ่นอาหารปะทะเข้ากับจมูก...โลกทั้งใบของหญิงสาวก็เหมือนถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรง อาการคลื่นเหียนอาเจียนที่รุนแรงจนน่าตกใจตีรวนขึ้นมาจากกระเพาะอาหารจนถึงคอหอย ปรางค์เบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากแน่น สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา“อุบ! แหวะ!” ปรางค์พุ่งตัวอออกจากครัว วิ่งตรงเข้าไปในห้องน้ำ โก่งคออาเจียนลงชักโครก อย่างหมดสภาพ สิ่งที่ออกมามีเพียงน้ำใสๆ และรสขมปร่า เพราะเธอแทบไม่ได้ทานอะ
“กูไม่สนเหี้ยอะไรทั้งนั้นแหละ!” นักรบตวาดลั่น ตบโต๊ะข้างเตียงเสียงดัง“มันขโมยเมียกูไป กูจะไปทวงคืน! มึงจะช่วยหรือไม่ช่วย!”“เออๆ กูจะให้ลูกน้องเช็กพวกธุรกรรมอสังหาริมทรัพย์ของมันให้ แต่คงต้องใช้เวลาหน่อย พวกคนรวยระดับมันมีที่ซ่อนตัวเยอะแยะ... ระหว่างนี้มึงก็ทำใจให้ร่มๆ ไปกินเหล้าหรือไปทำฟาร์มของมึงให้สงบสติอารมณ์ก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรบ้าๆ เข้าใจไหม”“ขอบใจมากเพื่อน... กูจะรอสายจากมึง” นักรบกดตัดสาย โยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียง ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินงุ่นง่านไปมาในห้อง เขาทนเห็นสภาพห้องที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเธอไม่ได้อีกต่อไป นักรบเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นจัดรดศีรษะตัวเองหวังจะดับความร้อนรุ่มในใจ แต่ความเย็นของน้ำกลับยิ่งตอกย้ำให้เห็นภาพตอนที่เขาอาบน้ำให้เธอ ตอนที่เธอมองเขาด้วยแววตาสับสน“โธ่เว้ย!” ชายหนุ่มชกกำปั้นเข้ากับผนังกระเบื้องห้องน้ำเต็มแรงจนข้อนิ้วแตกเลือดไหลซิบ แต่ความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลในหัวใจ นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นักรบก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาเก็บตัวเงียบ ไม่ยอมพูดคุยกับใคร ปล่อยปละละเลยงานในฟาร์มจนหัวหน้าคนงานต้องเข้ามาขอคำปรึกษาจากป้าพวง ชา
เมธัสสร้างหลักฐานที่อยู่เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ แต่การที่รถสปอร์ตคันนั้นเครื่องยนต์ยังร้อนอยู่ บ่งบอกชัดเจนว่ามันเพิ่งกลับมาจากการพาผู้หญิงของเขาไปซ่อน!แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ไม่มีตัวปรางค์อยู่ที่นี่ เขาจะทำอะไรพวกมันได้ นอกจากการใช้กำลังซึ่งก็รังแต่จะทำให้เสียเปรียบทางกฎหมาย ความรู้สึกพ่ายแพ้และว่างเปล่าตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ นักรบมองหน้าเมธัสที่กำลังนั่งยิ้มเยาะอยู่บนเตียง ก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไปอย่างยอมจำนน ชายหนุ่มเดินกลับมาขึ้นรถกระบะของตนเอง ปิดประตูดังปัง! เขาทุบพวงมาลัยรถเต็มแรงเพื่อระบายความคลุ้มคลั่ง ความเจ็บปวดจากการถูกผู้หญิงที่เริ่มจะมอบใจให้หักหลัง มันสาหัสยิ่งกว่าตอนที่ถูกอารยาทิ้งไปเสียอีก“ปรางค์... เธอเก่งมากที่หลอกให้ฉันตายใจ”นักรบเค้นเสียงพูดกับตัวเอง นัยน์ตาแดงก่ำไปด้วยไฟแห่งความแค้นที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่ความแค้นที่มีต่อเมธัสเพียงอย่างเดียว แต่มันเป็นความแค้นที่ผสมปนเปกับความรักและความหวงแหนที่ถูกเหยียบย่ำ!“หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้เลยนะปรางค์... เพราะถ้าฉันตามตัวเธอเจอเมื่อไหร่ คราวนี้ฉันจะขังเธอไว้ในนรกของฉัน และจะไ







