Todos los capítulos de Avenge แผนแค้นทวงคืน: Capítulo 61 - Capítulo 70

“อย่างน้อยก็ไม่ได้มีแต่เรื่องแย่เสมอไป” ฉันยิ้มกับตัวเองพลางกระชับกระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากร้านไปเพื่อมุ่งตรงไปยังทางที่สองคนนั้นเดินกันไป ส่วนแม่นั้นรับประกันว่าคงลองชุดอีกนานเพราะงั้นระหว่างนี้ฉันก็ไปนั่งคุยกับพวกลุงและน้ำขิงด้วยดีกว่า“เดินกันไวชะมัด” ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามสองคนนั้นไปเมื่อเห็นหลังไว ๆ ของน้ำขิงที่มุ่งไปทางรอลิฟต์ที่อยู่ด้านในสุดฉันได้แต่สงสัยว่าสองคนนั้นจะไปไหนกันแน่เพราะทางที่เดินมาคนก็เริ่มไม่มีแล้วตรงนี้เป็นที่ว่างโล่งไม่มีร้านไหนมาตั้ง เหมือนกับกำลังปรับปรุงอยู่ โซนนี้เลยไม่ค่อยมีคนเดินมาเท่าไหร่“เรื่องที่ให้ทำไปถึงไหนแล้ว” ฉันหยุดเดินอัตโนมัติเมื่อเสียงของลุงนายเอ่ยออกมา ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมาแอบฟังด้วยเพราะฉันกะจะมาทักสองคนนั้นอยู่แล้วว่าแล้วก็เดินไปหาลุงแกดีกว่า“หนูไม่อยากทำแบบนั้นแล้วค่ะพ่อ” ฉันที่กำลังจะเดินเข้าไปก็ต้องชะงักหยุดนิ่ง เมื่อน้ำขิงเธอเรียกลุงนายว่า พ่อพ่องั้นเหรอ?! เท่าที่ฉันรู้น้ำขิงเป็นเพียงญาติห่าง ๆ ของลุงนายแกไม่ใช่เหรอ“ไม่อยากทำยังไงก็ต้องทำหรือแกอยากขึ้นชื่อว่าเป็นลูกเนรคุณ!” ฉันยืนอึ้งกับคำพูดและตัวตนอีกด้านของลุงนายที

บทที่ 23สนามหญ้าหลังร้านมิรา Talk“เขียวจริงด้วย เฮ้อ ~” ฉันดูภาพแขนช่วงไหล่ของตัวเองจากกล้องมือถือที่ยกขึ้นมากดเข้าแอปถ่ายรูปเพื่อจะส่องดูแผลฟกช้ำที่ได้มาเมื่อเช้าการทำงานวันนี้ไม่ค่อยราบรื่นเท่าที่ควรเท่าไหร่ ไอ้ที่ไม่ค่อยราบรื่นสำหรับฉันคือการที่ตัวเองต้องไปใช้แขนข้างที่ไม่ถนัดไม่พอ ยังต้องมาเป็นกังวลค่อยหลบผู้คนมากมายในที่คุยงานเพื่อไม่ให้มาโดนแขนข้างที่ฉันกำลังเจ็บอยู่ด้วยมันเลยเป็นการทำงานที่พะวงหน้าพะวงหลัง“ไปโดนอะไรมา” ฉันตกใจจนเผลอปล่อยมือถือตกลงที่พื้นหญ้าดีนะที่ไม่ใช่พื้นปูน หมอนี่เป็นผีหรือไงกัน“ท่านจะกลับแล้วเหรอคะ?” ฉันรีบก้มตัวลงไปหยิบมือถือพร้อมกับกระชับเสื้อสูทของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ดังเดิม“ที่ถามไม่ได้ยิน?” ฉันเม้มปากเล็กน้อยพลางคิดในใจว่าจะมาสนใจทำไม“อ้อ! นี้เหรอคะ พอดีดิฉันซุ่มซ่ามนิดหน่อยก็เล-”“ถอดชุดออก” เขาพูดแทรกขึ้นในขณะที่ฉันยิ้มไปพูดไปเพื่อที่จะไม่แสดงอาการเจ็บออกมา“คะ?” ฉันถามย้ำอีกครั้ง เขาเป็นบ้าอะไรถึงได้มาสั่งให้ฉันถอดชุดแล้วเสื้อด้านในที่ฉันใส่ก็เป็นเพียงเสื้อแขนสั้นถ้าถอดสูทออกบอกเลยสำหรับฉันมันก็รู้สึกว่าโป๊อะ“ถอดออก” เขาพูดย้ำอีกรอบ แต่รอบน

บทที่ 24“ห้องของคุณอยู่ทางนั้น” เมื่อเขาเก็บกล่องยาเสร็จก็ชี้ไปอีกห้องที่อยู่ติดกับห้องห้องหนึ่ง ถ้าให้เดาคงเป็นห้องนอนของเขา“…” ฉันนั่งเงียบและไม่คิดจะพูดเถียงอะไรต่อเพราะรู้ดีว่าเขาคงจะพูดว่า ‘นี่คือคำสั่ง’ อีกแน่ เขาเป็นบ้าเหรอมาทายาให้ฉันไม่พอยังจะให้ฉันมานอนที่นี่อีกแต่ถ้าฉันคิดว่ามันคือโอกาสล่ะ!ใช่สิ บางทีเขาอาจจะเก็บเอกสารนั้นไว้ที่ห้องของเขาก็ได้เพราะมันน่าจะต้องสำคัญมาก ๆ เลยนี่“งั้นมิราขอรบกวนด้วยนะคะ” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ห้องดังกล่าว ส่วนเขาเองก็ได้แต่เพียงมองตามฉันโดยไม่พูดอะไรจนฉันเข้าห้องและล็อกประตูไปในที่สุด“พอได้แล้ว!”ปึก!ฉันทุบมือลงที่หน้าอกของตัวเองจนเกิดเสียงเมื่อใจบ้านี่ไม่ยอมหยุดเต้นแรงสักที“มิราแกเป็นอะไรของแกวะ” ฉันกำเสื้อของตัวเองด้วยใบหน้าหงุดหงิดพร้อมกับมองหามือถือของตัวเองก่อนจะก้มหน้าลงไปพิมพ์อะไรบ้างอย่าง“อาการใจเต้นแรงทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายเกิดจากอะไร” ฉันพูดไปพร้อมกับพิมพ์ในมือถือไปด้วยและก็กดเซิร์ชไปในที่สุด“ถ้าคุณมีอาการดังต่อไปนี้กับเพศตรงข้าม แสดงว่าคุณกำลังมีความรัก” ฉันขมวดคิ้วผูกเป็นปมใหญ่เมื่อเจอหัวข้อดังกล่าวและเม

“...” และภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ มิราเธอก็ไม่ได้เดินออกไปจากห้องผมเธอเอาแต่ยืนมองหน้าผมคล้ายกับคนกำลังมีคำถามมากมายที่อยากจะถามผมออกมา ดูไม่ยากเท่าไหร่เพราะสีหน้าของเธอมันบ่งบอกไว้หมดแล้วคิ้วที่ขมวดทุกครั้งและริมฝีปากที่ชอบเม้มสายตาที่มองผมด้วยความไม่แน่นอนใจแค่นี้ผมก็อ่านออกหมดแล้ว“มีอะไรอยากถามหรือเปล่า” ผมทำเป็นก้มหน้าอ่านเอกสารตรงหน้าและก็พูดถามเธอออกไปด้วย“มะ...ไม่มีค่ะ มิราแค่อยากจะบอกว่าพี่แดนควรจะพักผ่อนบ้างนะคะ งั้นมิราขอตัวก่อนฝันดีค่ะ” นิ้วมือที่กำลังจะพลิกหน้าเอกสารเพื่ออ่านหยุดลงดื้อ ๆ เมื่อเธอเอ่ยแบบนั้นออกมาแม้จะเป็นคำพูดโกหกเพราะผมรู้ดีว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะถามคำถามแบบนี้ออกมาแน่ แต่มันก็อดทำให้ผมรู้สึกดีไม่ได้เหมือนกันน่าแปลกที่สายตาของเธอมันกำลังเปลี่ยนไป ถ้าเทียบกับวันแรก ๆ ที่ผมเจอเธอ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้ามองหน้าผมโดยไม่กลัวอะไรและยังแสดงออกทางสายตาอย่างชัดเจนเลยว่า ไม่ชอบขี้หน้าผมมากแค่ไหนแต่ถ้าเทียบกับตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม เธอไม่ค่อยจะกล้าจ้องหน้าผมนาน ๆ เหมือนที่ผ่านมาสักเท่าไหร่ แล้วไอ้ความรู้สึกเกลียดผมมันก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ หายไปแล้วด

“วันนี้มาแปลกนะพูดอย่างกับจะไปไหนงั้นแหละ แต่ก็ไม่เป็นไรครับเพราะพี่เต็มใจสอนงานเราอยู่แล้ว” พี่ราเดลตอนแรกก็ไม่เข้าใจกับท่าทางของฉันเท่าไหร่ แต่พี่เขาก็เลือกที่จะไม่ได้พูดอะไรออกมา“…” ฉันเลยยิ้มให้พี่เขาอีกครั้งแล้วก็หันกลับไปทำงานต่อหลายชั่วโมงผ่านไปแดน Talk“จะกลับคอนโดเลยไหม?” เสียงของไอ้ราเดลเอ่ยถามผมในขณะที่มันก็กำลังขับรถอยู่ ผมกับมันเพิ่งจะไปคุยงานกับลูกค้าเสร็จครั้งนี้เราไปกันแค่สองคนโดยที่อีกคนไอ้ราเดลมันให้เหตุผลว่าเธอรู้สึกไม่สบาย“ยัง กลับไปที่บริษัทก่อน” ผมตอบมันออกไปจากนั้นก็มองออกไปยังนอกหน้าต่างแทน“ทำไมอยากกลับไปเช็กให้แน่ใจหรือไงว่าน้องมิราเขากลับไปหรือยัง” มันพูดพร้อมกับมองผมผ่านกระจกรถตรงกลาง ใบหน้าของมันพร้อมที่จะแซวผมเต็มที่เลย“กูแค่ลืมเอกสาร” ผมโกหกมันออกไปอันที่จริงก็เป็นแบบที่มันพูดนั้นแหละผมแค่อยากกลับไปดูให้แน่ใจว่าเธอกลับไปแล้วหรือยัง ยิ่งไม่สบายแบบนั้นอยู่ด้วยDD Groupห้องทำงานของแดนเมื่อมาถึงที่บริษัทผมก็ตรงดิ่งมาที่ชั้นของห้องทำงานตัวเอง และผมก็เดินไปเปิดประตูห้องเลขาเข้าไปก็พบแต่ความมืดมิดแทน“กลับไปแล้วสินะ” ผมพูดกับตัวเองก่อนจะเดินผ่านห้องเลขา