All Chapters of Avenge แผนแค้นทวงคืน: Chapter 1 - Chapter 10

แรนด้านางเป็นเจ้าแม่ทางด้านการถ่ายรูปในแอปพลิเคชันอินตราแกรมเป็นแอปที่นิยมมากในหมู่วัยรุ่นที่มักจะชอบโพสต์รูปสวย ๆ รูปหรูหราของตัวเองออกสื่อเพื่อให้คนที่กดติดตามเราอยู่นั้นได้เห็นชีวิตของเราในปัจจุบันแรนด้ามีชื่อเสียงพอสมควรเพราะนางสวยและหน้ายังออกไปทางสายฝอทำให้เป็นที่นิยมคนติดตามนางเยอะระดับนางเอกในจอทีวีเลย ตัดภาพมาที่ฉันมีอินตราแกรมเพื่อลงรูปวิวทิวทัศน์เพียงเท่านั้นส่วนคนที่ติดตามนะเหรอ ก็มีเพียงแค่เพื่อนและคนในครอบครัวเท่านั้นถามว่าฉันสนใจยอดติดตามไหมบอกเลยว่าไม่เพราะสิ่งที่ฉันสนใจมากที่สุดคือการได้เอาตัวเองไปช่วยงานพ่อก็พอแล้วฉันอยากเรียนจบไว ๆ ฉันอยากออกไปช่วยพ่อฉันอยากเก่งและทำงานในบริษัทใหญ่แบบพ่อ สิ่งนี้แหละคือความภูมิใจที่ฉันสนใจมากที่สุดแล้วช่วงเย็น“ไว้เจอกันแก” ฉันพยักหน้าให้กับแรนด้าก่อนจะพากันแยกย้ายเดินออกจากหน้าประตูมหา’ลัยโดยไปกันคนละทาง แรนด้านางอยู่คอนโดอีกด้านส่วนฉันอยู่บ้านจึงต้องเดินไปอีกฝังเพื่อรอรถแท็กซี่เห็นว่าคนขับรถประจำบ้านที่ต้องมารับฉันเขาลาป่วยไปนั้นจึงทำให้ฉันต้องนั่งแท็กซี่กลับบ้านเอง ฉันไม่ติเลยออกจะชอบด้วยซ้ำ ฉันอยากลองทำอะไรเองดูบ้างที่ไม่ต้

“มิราตั้งสติและทำใจดี ๆ ไว้นะลูก พ่อของหนูเขาไปสบายแล้ว” ลุงนายหันมาพูดกับฉันช้า ๆ พลางกุมมือฉันไว้แน่นเหมือนจะสื่อว่าสิ่งที่พูดออกมานั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น“ละ...ลุงนายหมายความว่ายังไงกันคะ” ฉันมองลุงนายด้วยใบหน้าไม่สู้ดี“พ่อของหนูถูกยิงโดนจุดสำคัญทำให้หมอไม่สามารถช่วยไว้ได้ทัน เหตุการณ์นั้นหนูก็อยู่ด้วยนะลูกมิรา” ฉันนั่งมองหน้าลุงนายจนกระทั่งความทรงจำเริ่มไหลเข้ามาในสมองของฉัน“ฮึก! ไม่จริงใช่ไหมคะบอกมิราทีว่ามันไม่จริง” น้ำตารินไหลออกมาเมื่อฉันเริ่มจำได้ทุกอย่าง มันไม่ใช่ความฝันแต่มันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นต่างหาก“...” ลุงนายเองก็คงไม่รู้จะพูดอะไรเพราะสิ่งที่จำเป็นต้องบอกฉันลุงนายก็พูดออกมาหมดแล้ว ลุงนายเองก็เสียใจไม่แพ้ฉันเลยในตอนนี้“มะ...ไม่จริง มันต้องไม่ใช่เรื่องจริงมิราแกต้องตื่น ตื่นได้แล้ว!” ฉันเริ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่ นี่มันจะต้องเป็นการฝันซ้อนฝันอยู่แน่ ๆ ฉันต้องตื่นสิ ตื่นสักที!“มิรา!” ลุงนายรีบเข้ามาจับแขนฉันไว้แน่นเมื่อเห็นว่าฉันนั้นเริ่มทำร้ายตัวเอง“ปล่อยมิรา มิราต้องตื่นตอนนี้มิรากำลังฝันอยู่ ฮือ ๆ” ฉันดีดดิ้นไปมาเพื่อให้ออกจากแรงจับกุมของลุงนาย“หมอ! พยาบาล! มี

บทที่ 2เขตออกนอกเมือง“คุณมิราคะ คุณมิรา” ฉันลืมตาตื่นด้วยความยากลำบากความรู้สึกในตอนนี้ของหนังตามันหนักอึ้งไปหมด แถมฉันยังรู้สึกหนักหัวคล้ายกับกำลังจะไม่สบายอีกด้วย เสียงผู้หญิงที่กำลังเรียกให้ฉันตื่นคงไม่พ้นนางพยาบาลคนเดิม“ถึงแล้วงั้นเหรอ?” ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งในท่าสบายพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่ฉันกำลังเห็นอยู่ตอนนี้เล่นเอาฉันคิดหนัก ฉันต้องมาอยู่ในที่แบบนี้จริง ๆ งั้นเหรอพื้นที่ที่มีแต่ป่าปกคลุมรอบตัวบ้านไม้เก่า ๆ ไม่พอเท่านั้นละแวกบ้านก็ไม่มีบ้านหลังอื่นเลยนอกจากบ้านหลังนี้ ไหนจะแสงไฟที่พร้อมจะดับตลอดเวลานั้นอีกฉันที่แต่ก่อนเคยอยู่อย่างสุขสบายและมีความสุขกับครอบครัวแต่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมามันกลับตาลปัตรไปหมดฉันสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปไม่พอ บ้านก็กลับไม่ได้แถมยังต้องหลบหนีจากคนที่มันจ้องจะทำร้ายฉันอีก“ใช่ค่ะ” นางพยาบาลส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้กับฉัน แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอยากจะอ่อนโยนไปกับเธอเลยสักนิดเธอคนนี้ช่างเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีซะเหลือเกิน“มือถือก็ไม่มี” ฉันพูดบ่นกับตัวเองเมื่อนึกได้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ทำมือถือตกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แบบนี้ฉันจะติดต่อหาเพื่อนฉันได้ยังไงกัน

“ทำไมเหมือนพี่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอน้องที่ไหนหรือเปล่า” พี่เขาพูดพร้อมกับมองหน้าฉันอย่างสำรวจ ไม่แปลกว่าทำไมพี่เขาถึงพูดแบบนี้นั้นก็เพราะว่า พ่อฉันเคยทำงานที่บริษัทนี้มาก่อนนะสิ แม้ฉันจะได้แม่มาเต็ม ๆ แต่บ้างครั้งฉันก็แอบเหมือนพ่ออยู่บ้างเหมือนกัน“หน้ามิราคงโหลน่ะค่ะ” ฉันพูดติดตลกออกไปโดยไม่แสดงพิรุธอะไรทั้งสิ้น แน่นอนว่าก่อนมาสมัครฉันเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว4 ปีที่ผ่านมามันสอนอะไรฉันมาเยอะมากและความแค้นที่สะสมมามันก็คือแรงผลักดันชั้นดีของฉันเลยที่ทำให้มีวันนี้ วันที่ฉันกลับมาเหยียบบริษัทของพวกสารเลว ต่อให้เจออะไรที่แย่ไปกว่านี้ฉันก็ไม่หวั่นแล้วเรื่องที่ฉันมาสมัครลุงนายเองก็รับรู้ท่านห้ามฉันจนไม่รู้จะห้ามยังไงแล้ว ฉันมันดื้อลุงนายเลยเหนื่อยที่จะพูดแล้วมั้งถึงได้ปล่อยให้ฉันทำตามใจ ลุงนายเองก็ยังคงทำงานในบริษัทนี้เป็นปกติแน่นอนว่าหลายคนไม่รู้ว่าฉันคือหลานของลุงนายฉันเป็นคนไม่ให้ลุงนายบอกเองเพราะฉันอยากสมัครเข้ามาด้วยมันสมองของตัวเองมากกว่าใช้เส้นของลุงเข้ามาจึงทำให้น้อยคนนักที่จะรู้ว่าฉันที่หลาน(หลอกๆ)ของลุงนายส่วนเรื่องว่าฉันคือลูกของพ่ออดีตเลขาคนเก่งก็ไม่มีใครรู้เช่นกัน ลุงนายเ

“ไปหาที่อื่นคุยกันเถอะแก” ฉันพูดพร้อมกับมองซ้ายมองขวาและดูเหมือนมันจะเข้าใจสถานการณ์จึงเป็นฝ่ายจูงมือฉันให้เดินมายังห้องห้องหนึ่ง“อะไรกันแรนด้าแกทำงานที่นี้งั้นเหรอ” เมื่อประตูห้องปิดลงเป็นฉันเองที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน เพราะห้องที่นางแรนด้าพามาคือทำงานส่วนตัวพร้อมกับป้ายชื่อของนางที่ตั้งโชว์ออร่าอยู่“อย่าเพิ่งมาตั้งคำถามกับฉัน ควรเป็นฉันไหมที่ถามแกหายไปไหนมาตลอดสี่ปีฉันติดต่อแกไม่ได้เลยแถมในข่าวยังบอกอีกว่า...” แล้วนางก็เงียบลงเมื่อพูดถึงเรื่องอดีต แต่ฉันทำใจได้นานแล้วเลยไม่รู้สึกอะไร“บอกว่าฉันตายแล้วใช่ไหม” เป็นฉันเองที่พูดออกไปนางแรนด้าก็ได้แต่พยักหน้าแทน“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” นางแรนด้าถามฉันด้วยสายตาสงสัย“เรื่องมันยาวเอาเป็นว่าฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป ถ้าใครมาถามอะไรแกก็บอกไปว่าเราไม่รู้จักกันมาก่อนเพื่อความปลอดภัยของตัวแกเองและตัวฉันด้วย” ฉันพูดออกไปด้วยใบหน้าจริงจังและนางแรนด้าเองก็ฉลาดพอที่จะเข้าใจความหมายที่ฉันต้องการจะสื่อได้อย่างง่าย ๆ“เอาเป็นว่าแกพร้อมเล่าเมื่อไหร่ฉันก็พร้อมฟังเมื่อนั้นแล้วกัน ดีใจจริง ๆ ที่ได้เจอแกอีกเพื่อนรัก” นางแรนด้าพูดจบก็รีบเดินเข้ามาสวมกอดฉัน