“มัวยืนทำอะไรอยู่ขึ้นรถสิ” และหมอนั้นก็หันมาตะคอกใส่ฉันเมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่ยืนมองเขาและอีกคนสลับกันไปมา“ค่ะ” ฉันขานตอบพร้อมกับก้าวขาลงไปนั่งในรถดังกล่าว แค่บอกให้ฉันขึ้นรถแบบคนปกติที่เขาพูดกันมันยากขนาดนั้นเลยหรือไงด่าได้แต่ในใจเท่านั้นแหละ“ไม่ใช่ตรงนั้น” รอบนี้ฉันเริ่มชักสีหน้านิดหน่อยก่อนจะปรับอารมณ์และหันไปหาเขาอีกรอบด้วยรอยยิ้ม“อะไรนะคะ?” ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ส่วนเขาก็จ้องมองฉันประหนึ่งว่า อย่าให้ผมต้องพูดอีกจากนั้นไอ้บ้านั้นก็เข้าไปนั่งในรถตามด้วยฉันที่ต้องเดินไปนั่งข้างเขาเช่นกันตอนแรกฉันจะไปนั่งข้างคนขับแต่โดนเขาใช้สายตามาก่อน ก็เลยต้องจำใจเดินมานั่งตรงนี้แทน ทั้งที่ไม่อยากนั่งร่วมหายใจกับเขาเลยสักนิดอย่างน้อยถ้าฉันนั่งหน้ายังพอทำใจได้แต่นี้ต้องมานั่งข้างเขาอึดอัดชะมัด รังสีความน่าอึดอัดก็แผ่มาไม่หยุดเลยต่างจากตอนนั่งข้างพี่ราเดลลึกลับหลายนาทีผ่านไปภายในรถของแดนและมิราฉันไม่รู้ว่าจุดหมายต่อไป คือจะไปที่ไหนแต่ถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นโรงแรมที่พักเพราะตอนนี้มันก็เย็นแล้วด้วย แต่แค่รถมันยังขับไปไม่ถึงที่หมายสักทีเลยทำให้ฉันไม่สามารถเดาออกได้เลยว่าเราจะไปไหนกันแน่ ได้แต่เด
最終更新日 : 2026-10-24
