Avenge แผนแค้นทวงคืน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“น้ำขิงเธอคิดว่าคนเราจะมารักมาชอบกับคนที่เคยคิดหักหลังและจ้องแต่จะทำลายชีวิตของคนคนนั้นได้ด้วยเหรอ ถ้ารู้สึกเกลียดว่าไปอย่างแต่รู้สึกรักนี่มันเป็นไปได้จริงเหรอ” ฉันหันไปถามผู้หญิงที่นั่งมองฉันอยู่บนเตียงผู้ป่วย“ความรู้สึกคนเรามันเดาไม่ได้หรอกนะคะ มันอยู่ที่ว่าคนสองคนทำอะไรต่อกันมากกว่าถึงได้ทำให้มีความรู้สึกที่รักกันขึ้นมา น้ำขิงคิดว่าความรู้สึกรักใครเนี่ยมันกำหนดไม่ได้นะคะว่าก่อนหน้านั้นเขาหรือเธอจะเคยทำไม่ดีต่อกันมาก่อนก็ตาม” ฉันพยักหน้าตามที่น้ำขิงพูดมันก็จริงที่คนเราไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้แต่ว่า ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี“เพราะขนาดคุณมิราที่เคยแค้นคุณแดนมาก ภายหลังยังมารู้สึกดีกับคุณแดนได้เลยในตอนที่เรื่องยังไม่กระจ่าง เพียงแต่ตอนนั้นคุณมิราไม่รู้ตัวแต่คนรอบข้างอย่างน้ำขิงที่เห็นจากแววตาที่คุณมิรามองคุณแดงมันบ่งบอกออกมาชัดเจนมากเลยนะคะติดตรงแค่ตอนนั้นคุณมิราเอาแต่บอกว่าเกลียดคุณแดนแต่สายตาที่น้ำขิงเห็นกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย จนคุณพ่อถึงกับสั่งให้น้ำขิงปั่นให้คุณมิราเกลียดคุณแดนมากขึ้นเพื่อไม่ให้แผนการของพ่อล้มเหลวเมื่อคุณมิรารู้สึกดีต่อคุณแดนขึ้นมา แต่น้ำขิงเลือกที่จะไม่ท

ตอนนั้นฉันเองก็พูดไม่ได้เหมือนกันว่าฉันเริ่มรู้สึกกับเขาหรือยังหรือแค่กำลังพูดหลอกตัวเองอยู่“ที่มิราไม่ทำก็เพราะมิรามองว่ามันง่ายไปยังไงล่ะคะ ตอนนั้นมิราแค่คิดว่าคนแบบพี่ควรโดนจะอะไรที่มันไม่ง่ายแบบนี้น่าจะสาสมกว่า” ฉันพูดออกไปตามตรงให้อีกคนที่นั่งมองฉันอยู่ได้ยินว่าเขากำลังคิดผิดเรื่องที่ฉันช่วยเขาเอาไว้“ไม่หรอก เพราะจิตสำนึกของมิราไม่ได้อยากทำร้ายใครยังไงล่ะต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นศัตรูก็ตาม แต่ความรู้สึกภายในกลับไม่กล้าคิดจะทำร้ายใครต่อให้ปากมิราจะย้ำพูดเรื่องความแค้นก็ตาม แต่ถ้าให้พูดถึงภายในจิตใจจริง ๆ มันกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นพี่เจอคนมาเยอะและก็คนเห็นมาเยอะเช่นกัน ทุกคนมีความแค้นเป็นของตัวเองกันหมด แต่แค่แต่ละคนแสดงออกมาไม่เหมือนกันสำหรับมิราคงแค่อยากเข้ามาถามพี่มากกว่าใช่ไหมว่าทำไมถึงได้ทำกับพ่อของมิราแบบนั้น” ฉันฟังที่พี่เขาพูดมันก็มีเหตุผลและตรงกับความรู้สึกของฉันอยู่หลายข้อเลย มันคือเรื่องจริงที่ฉันไม่สามารถฆ่าเขาได้ต่อให้ฉันจะแค้นเขาหรือปากจะพูดไปก็ตามว่าอยากให้เขาตายแต่ถ้าเขากำลังมาตายต่อหน้าฉันจริง ๆ ฉันก็คงทนยืนเฉย ๆ ไม่ช่วยเขาไม่ได้หรอกเพราะฉันไม่สามารถรู้สึกแบบนั้นไ

“วันนี้คุณแดนดูมีความสุขจังเลยนะครับ” ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทันได้ฟังเสียงของลุงที่ดูแลสวนของบ้านพูดขึ้นมาพอดี“งั้นเหรอครับ” เขาตอบลุงคนนั้นพร้อมกับยิ้มแล้วหันมามองที่ฉัน เป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน จนฉันถึงกลับหยุดมองหน้าเขาไปนานหลายนาทีเลยตั้งแต่ที่ทำงานกับเขามา เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขายิ้มได้น่ารักแบบนี้ไม่สิฉันต้องอย่าหลงกลไม่รู้เขาจะแกล้งอะไรอีกหรือเปล่า“พี่แดน! ลบออกเลยนะ” ฉันรีบวิ่งตามเขาเข้าไปในบ้านเมื่ออีกฝ่ายวิ่งหนีเข้าไปให้บ้านก่อนฉันแดน Talk“โอ๊ย! หยุดก็ไม่บอก” ระหว่างที่ผมวิ่งหนีมิราเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้มองเลยว่ามีใครกำลังนั่งอยู่ตรงห้องรับแขกบ้าง และเมื่อเห็นว่ามีคนสำคัญนั่งอยู่ผมจึงต้องปรับตัวใหม่อัตโนมัติจนทำให้อีกคนที่วิ่งตามผมเข้ามาต้องมาชนเข้ากับหลังของผมแทน“ไงหลานรักดูมีความสุขจังเลยนะ” ผมปั้นหน้านิ่งแบบที่ชอบทำเมื่อคนตรงหน้าที่นั่งอยู่ตรงกลางโดยมีพ่อและแม่ผมนั่งทำหน้ากังวลกันคนละข้างอยู่จะเป็นปู่ที่เลี้ยงผมมาแต่เด็กปู่มักจะพูดกรอกหูผมตลอดว่าการมีความรักจะทำให้หน้าที่ของเราเสียเหมือนกับพ่อที่หนีไปกับแม่และย่าที่หนีปู่ไปเช่นกันจนปู่ถึงกับเสียการเสียง

การที่ปู่ของเขาเรียกฉันไปคุยมันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะต้องไปจากเขากันเพราะสิ่งที่ทำให้ฉันเสียใจและเศร้าคือเรื่องสมัยเด็กของเขาต่างหากที่ปู่ได้ทำผิดกับพ่อแม่เขาโดยการพรากเขาไปจากพ่อแม่ของตัวเองปู่ของเขาเล่าเรื่องที่ตัวท่านเองทำผิดทั้งหมดให้ฉันฟังเพื่อหวังระบายมันออกมาและปู่ก็อยากทำเพื่อหลานของตัวเองด้วยการที่อยากจะให้ฉันดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันทำได้แต่เมื่อไหร่ถ้าหลานของท่านนอกใจหรือทำให้ฉันเสียใจปู่ก็บอกว่าฉันสามารถฟ้องท่านได้เลย เพราะท่านจะจัดการให้อย่างสาสมแต่ขอแค่ฉันรักหลานของท่านจริง ๆ เพราะเรื่องราววัยเด็กของเขามันช่างแตกต่างจากคนอื่นมากอีกอย่างฉันก็ต้องรับให้ได้ด้วยว่าเขาจะต้องกลับรัสเซียเพื่อไปรับตำแหน่ง มันจะทำให้เวลาของฉันกับพี่แดนมีน้อยลงมาก แต่ปู่ท่านเองก็บอกว่าฉันสามารถไปอยู่ที่นั้นได้ถ้าฉันต้องการเพราะแบบนี้สินะถึงได้ทำให้แม่ของเขามีสีหน้าแบบนั้นและสิ่งที่เขาทำกับแม่แบบห่างเหินเขาไม่ได้ตั้งใจทำ แต่แค่เขาไม่รู้ว่าควรจะปฏิบัติตัวยังไงกับมารดาของตัวเองมากกว่าเพราะตั้งแต่เด็กเขาอยู่กับปู่ที่เลี้ยงเขามาโดยตลอดเลยทำให้ความสัมพันธ์เขากับพ่อแม่ห่างหายไปเหมือนเป็นแค่คนแ

“อย่าลืมทำให้พี่ด้วยสิครับ อืมม” พี่เขาเองก็จับแขนฉันให้เอามือไปจับยังส่วนลูกชายของเขาเช่นกันนานหลายนาทีที่เราทำแบบนี้ให้กันจนฉันและเขาปลดปล่อยออกมา“พะ...พี่แดน” ฉันเรียกชื่อพี่เขาที่นั่งอยู่ตรงระหว่างขาของฉัน“จะให้พี่หยุดไหม?” พี่เขาพูดพร้อมกับใช้น้องชายถูส่วนนั้นของฉันอยู่ แล้วแบบนี้จะถามเพื่ออะไรกัน“…” ฉันเงียบแทนและหันหน้าไปมองทางอื่น พอฉันทำแบบนี้พี่เขาก็หัวเราะออกมาเสียงเบาหลังจากที่แกล้งฉันสำเร็จ“ผ่อนคลายไว้นะครับ เจ็บแป๊บเดียว”ปึก!“อื้อ!” ฉันร้องออกมาเสียงดังด้วยความเจ็บปวดที่พี่เขากระแทกเข้ามาทีเดียวโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย แถมเขายังมาจูบฉันเอาไว้ด้วยเพื่อไม่ให้ฉันร้องออกมาเสียงดังจนคนข้างนอกได้ยิน“อืม มิรา ~” พี่เขาเริ่มขยับส่วนตรงนั้นพลางเอ่ยเรียกชื่อฉันไปด้วย“อื้ออ อ๊า ~ บะ...เบาหน่อยพะ...พี่แดน” ฉันพูดออกไปไม่เป็นภาษาเมื่อแรงกระแทกของพี่เขามันรุนแรงมากขึ้นจนฉันต้องใช้มือจับที่ท้องน้อยของตัวเองด้วยความจุก“รัดพี่ขนาดนี้จะให้พี่ทำเบาได้ยังไง!” เราสองคนหอบหายใจเข้าออกอย่างแรงเหมือนกันหลายนาทีที่พี่เขาทำแบบนี้โดยเปลี่ยนท่าทางไปมา มีเพียงแค่เสียงหอบหายใจเสียงเ