Avenge แผนแค้นทวงคืน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

และอีกอย่างเธอก็ไม่เคยให้ฉันไปเล่นบ้านหรือพาไปรู้จักคุณพ่อคุณแม่ของเธอเลยพี่ชายของเธอก็อย่างที่นางเล่าก็ออกไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียวนานแล้ว มหาลัยก็ไม่เคยมา ง่าย ๆ ไม่เคยมีใครมาหานางแรนด้าที่มหาลัยเลยนั้นเลยทำให้ฉันไม่รู้จักใครและคนอื่นในครอบครัวเธอก็ไม่รู้จักฉันเช่นกัน“แรนด้าคือน้องสาวของพี่เองน่ะครับ” พี่ราเดลพูดออกมาเสียงนิ่ง“คะ?!” ฉันแกล้งทำเป็นหน้าตกอกตกใจ“ฮ่า ๆ ดูทำหน้าเข้าสิ” พี่ราเดลเอ่ยแซวฉัน ฉันคงทำหน้าออกไปว่าตกใจมากจนพี่เขาเชื่อสนิทใจเลยสินะ“เรื่องจริงเหรอคะ แล้วทำไมคืนนั้นพี่ไม่...” ฉันแกล้งทำเป็นพูดถึงเรื่องคืนก่อนที่นางแรนด้าเมาเหมือนหมา“ถ้าพี่พาน้องสาวพี่กลับบ้านในสภาพนั้นมีหวังพี่โดนพ่อกับแม่บ่นหูชาแน่ อีกอย่างพี่มีเรื่องที่ต้องออกไปทำต่อเลยยังไม่ได้กลับคอนโดในทันที พี่คิดว่าอยู่กับเราน่าจะทำให้พี่สบายใจที่สุดแล้ว” ไม่เพียงแค่พูดแต่พี่เขากลับวางมือหนาลงบนหัวของฉันอย่างเบามือ ฉันได้แต่นั่งนิ่งทำตัวไม่ถูกกันเลยทีเดียว“อ้าว! เดล” พี่ราเดลในตอนแรกกำลังจ้องมองหน้าฉันอยู่ ก็ต้องเปลี่ยนทิศทางเมื่อมีเสียงเอ่ยเรียกดังขึ้นจากทางด้านหลังของฉัน“คุณมิราก็อยู่ด้วยเหรอคะ” ฉันจึ

“…” เขาเงียบพร้อมกับผลักประตูห้องออกไปโดยที่ไม่สนใจตอบฉันเลย นั้นทำให้ฉันต้องรีบเก็บเอกสารตรงหน้าพร้อมกับหยิบสมาร์ตโฟนขนาดใหญ่พกติดตัวเพื่อเอาไว้ใช้จดในการประชุมด้วยภายในห้องประชุมการประชุมดำเนินไปเรื่อย ๆ หลังจากที่ฉันกับหมอนั้นเปิดประตูเข้ามาในห้องประชุม ในคราแรกพี่ราเดลเองก็มองฉันด้วยสายตาไม่เข้าใจเมื่อเห็นว่าฉันนั้นเปิดประตูเข้ามาในห้องประชุมแต่พอเห็นว่าฉันยืนดึงประตูไว้อยู่เพื่อรอให้อีกคนเดินเข้ามาพี่ราเดลก็คงจะพอเข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องมาเข้าร่วมด้วย พอเขาย่างก้าวเข้ามาในห้องก็ไม่รีรออะไรที่จะให้ฝ่ายเราอธิบายคอนเซปต์ให้แก่ลูกค้าที่นั่งอยู่ส่วนฉันก็มีหน้าที่จดความต้องการของลูกค้าเพิ่มเติมและให้คำแนะนำแก่ลูกค้าเมื่อสิ่งที่ลูกค้าต้องการให้ทำมันขัดกับความเป็นจริงฉันเข้าใจว่าในหัวของคนเราคิดภาพไว้มากมายแต่บางทีบางอันพอทำออกมามันก็ไม่สามารถใช้งานได้จริง ฉันเลยจัดการให้นักกราฟิกออกแบบให้ดูตั้งแต่ในห้องประชุมเลยและพยายามอธิบายให้ลูกค้าเห็นภาพมากที่สุดฉันไม่อยากให้ลูกค้าเสียเงินเปล่าถ้าทำแล้วมันใช้งานไม่ได้ อีกอย่างมันอาจจะทำให้บริษัทเราขาดความน่าเชื่อถืออันที่จริงฉันไม่ต้องสนใจก็ไ

บทที่ 12ภายในห้องทำงานของมิราเวลา 20.38 น.ฉันนั่งถ่างตาอ่านเอกสาร พร้อมกับเงยหน้ามองกองแฟ้มที่ยังอ่านและตรวจเช็กไม่เสร็จตาละห้อย วันนี้ฉันต้องทำโอทีเพื่อเคลียร์งานค้างทุกอย่างให้เสร็จภายในวันนี้ เนื่องจากว่างานไหลเข้ามาตลอด ถ้าขืนฉันยังมีงานค้างเยอะแบบนี้ ฉันคิดว่าตัวเองจะต้องทำไม่ทันและโดนกองแฟ้มทับตายก่อนแน่อีกอย่างฉันไม่อยากโดนหมอนั้นมันมาดูถูกด้วยก็เลยต้องมานั่งแหกตาอ่านเอกสารก่อนที่จะส่งไปให้เขาเซ็นได้เนี่ย ต้องอ่านให้ละเอียดด้วยนะเพราะหมอนั้นงานเนี้ยบมากนิดหน่อยก็ปล่อยผ่านไม่ได้เลยอีกเรื่องที่ฉันเป็นกังวลอยู่ก็คือ เรื่องซองหลักฐานที่หลายวันที่ผ่านมาฉันยังไม่มีโอกาสได้หามันต่อเลย งานเข้ามารัดตัวมากและฉันเองก็ต้องตัวติดกับเขาตลอดเวลา มันเลยทำให้ฉันยังไม่สามารถเข้าไปค้นหาได้เลยนะสิRrrr RRrrr“ค่ะท่าน อีกสักครู่ฉันจะนำเข้าไปให้ค่ะ” เมื่อฉันรับสายอีกฝั่งก็สั่งในสิ่งที่ต้องการมาทันที และเมื่อเขาพูดจบฉันก็เอ่ยตอบไปพร้อมกับวางสายเขาไปในที่สุดจากนั้นก็เดินไปในห้องครัวเพื่อลงมือชงกาแฟให้กับเขา ไม่ได้มีแค่ฉันหรอกนะที่ทำงานดึกดื่นเขาเองก็ยังคงอยู่ในห้องทำงานอยู่เช่นกัน ส่วนพี่ราเดลดู

ถือเป็นบทเรียนให้กับเธอแล้วกันครั้งหน้าจะได้ไม่ต้องเข้ามาหาผมแบบสุ่มสี่สุ่มห้าอีกมิรา Talk“ถ้ามิราทำงานเสร็จแล้วกลับได้เลยนะครับไม่ต้องรอพี่กับแดน ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปหนึ่งอาทิตย์พี่จะส่งงานให้เราทำทางอีเมลแทนแต่ระหว่างที่พี่กับแดนไม่อยู่เราต้องเข้าบริษัทตลอดนะครับ พอดีพี่สองคนมีธุระที่ต้องไปทำกันนิดหน่อย อย่าลืมปิดไฟให้เรียบร้อยก่อนกลับด้วยนะ” ฉันอ่านข้อความดังกล่าวพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมา“แบบนี้ก็ทางสะดวกนะสิ” หนึ่งอาทิตย์ก็เพียงพอแล้วที่ฉันจะหาเอกสารสำคัญนั้นเจอ ก็ได้แต่ภาวนาไม่ให้เขาพกมันติดตัวไปด้วยก็แล้วกัน“เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาฉันต้องลงมือเลย!” ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเสียงแล้วว่าหมอนั้นเปิดประตูออกไปแล้ว เพราะงั้นฉันก็จะเริ่มทำการค้นหาวันนี้เลยภายในห้องทำงานของแดนหลายนาทีผ่านไป“เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนกันนะ” ฉันพูดไปมือก็ค้นไปด้วย ฉันค้นหาต่อจากหลายวันก่อนที่ได้หาไปแต่กลับไม่เจออะไร ไม่เป็นไรยังเหลือที่ให้หาต่ออีกฉันจะไม่มาเสียเวลาหาที่เดิมซ้ำสองแน่นอนเพราะฉันมั่นใจว่าตัวเองหาละเอียดมากพอแล้ว“ตรงนี้ก็ไม่มี อะไรวะ! หรือว่าเขาจะเอาไปด้วย ไม่สิ! ต้องไม่ใช่แบบนั้นสิวะ” ฉันเดินไปตรงลิ้

“…” ผมได้แต่ยิ้มแล้วก็ตบบ่าปลอบใจน้องมันไป เหตุการณ์ที่ไอ้แดนไปเจอเข้ามันโทรมาบอกผมแล้วและให้ผมจองตั๋วแบบสายฟ้าแลบด้วยเพื่อจะพาน้องมันไปด้วยไอ้แดนมันไม่ไว้ใจเพราะไม่รู้จุดประสงค์ว่าน้องมันเข้าไปทำอะไรในห้องทำงานของมันกันแน่อีกเรื่องดูเหมือนน้องมันจะรู้จักลิ้นชักกลที่พ่อมันทำขึ้นมาด้วยทุกอย่างเลยจบลงแบบที่ทุกคนเห็นน้องมันได้ช็อกตายแน่ถ้าได้รู้ว่าไอ้แดนมันไม่ได้เป็นเพียงผู้บริหารที่ไทย แต่ที่รัสเซียมันเป็นถึงคนที่กำลังจะได้รับตำแหน่งปกคลุมพื้นที่ในรัสเซียพร้อมกับคุมคนอีกเป็นหมื่นในฐานะผู้มีอิทธิพลที่น่าเกรงขามผมไม่ได้พูดเล่นและงานที่เรากำลังจะไปเข้าร่วมเชื่อสิว่ามิราได้เปิดโลกกว้างแน่สนามบินมอสโกมิรา Talk“ซดราสต์วุยเทีย!” ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อก้าวขาลงมาจากเครื่องบินก็พบเข้ากับชายใส่สูทสีดำยืนเรียงเป็นแถวตอนยาวจนไปถึงประตูทางออกที่มีรถลีมูซีนจอดรออยู่พร้อมกับพูดภาษารัสเซียออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่นและพร้อมเพียง จะว่าตะโกนเลยก็ว่าได้ส่วนคำที่คนพวกนั้นพูดออกมาก็แปลว่า สวัสดี เหมือนบ้านเรานั้นเองว่าแต่ที่สนามบินมีกิจกรรมอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอคนถึงได้เยอะขนาดนี้หรือว่าจ