Todos los capítulos de Avenge แผนแค้นทวงคืน: Capítulo 71 - Capítulo 80

บทที่ 26“ไม่ว่าเรื่องอะไรน้ำขิงก็เต็มใจช่วยคุณมิราค่ะ” น้ำขิงพูดออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่นคล้ายกับว่าเธอต้องการทำแบบที่พูดจริง ๆ“เอียงหูมาสิ” ฉันกวักมือพร้อมกับขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบพูดกับเธอถึงเรื่องที่ต้องการให้ช่วยโดยที่ฉันบอกเธอไปว่าฉันจะแกล้งทำตัวไม่สบายเพื่อที่จะได้หลอกตาพี่ราเดลและไม่ออกไปคุยงานกับพวกเขาสองคนจากนั้นเมื่อทั้งสองคนออกไปแล้วฉันจะให้น้ำขิงเข้ามาในบริษัทเพื่อช่วยฉันหาเอกสารส่วนเรื่องเอกสารฉันก็พอเดาได้ว่าทำไมฝั่งนั้นถึงคะยั้นคะยอให้ฉันหาให้พบไว ๆ คงจะเป็นเอกสารที่พ่อของฉันใช้มัดตัวและบอกความจริงเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดได้สินะ พวกนั้นถึงได้อยากได้และมาหลอกฉันอีกว่ามันคือเอกสารเอาผิดอีกคนฉันพอจะจำได้อยู่ว่าตัวเองเคยเห็นลิ้นชักดังกล่าวในตอนครั้งแรกที่ฉันแอบเข้ามาหาคนเดียวและที่ฉันให้น้ำขิงมาช่วยด้วยก็เพื่อที่จะให้เธอดูต้นทางเอาไว้เพียงเท่านั้น และสุดท้ายฉันจะเป็นคนนำเอกสารฉบับนี้ไปให้พวกนั้นเองโดยที่ฉบับจริงฉันจะให้ไว้กับนายแดนเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ฉันเข้าใจผิดและคิดไม่ดีกับเขามาตลอดแถมยังพาเขาเกือบตายมาแล้วหลายครั้ง ทั้งที่ฉันคิดว่ามันเป็นเพราะเขาถึงได้มีคนไล่ล่าแต

“พ่อของฉันไม่ได้โง่มีแต่แกต่างหากที่โลภมาก! และก็นี่!ลูกของแกแท้ ๆ แกกลับกล้าให้พวกมันทำร้ายลูกของแกได้ลงคอเลยยังไงเหรอ” ฉันเถียงกลับไปแบบโมโหเช่นกันและไม่คาดคิดว่าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าพ่อจะกล้าสั่งให้คนของตัวเองทำร้ายลูกได้ขนาดนี้เขามันไม่ใช่คนแล้ว!“ปิดปากมันเอาไว้อย่าให้พูดอะไรขึ้นมาอีกไม่งั้นกูไม่เอาพวกมึงไว้แน่” เขาสั่งลูกน้องที่เหลือให้มาจัดการปิดปากของฉัน จากนั้นก็ทำมือเป็นสัญณาณให้คนที่ดึงเอกสารออกไปจากมือของฉันนำเอกสารเข้าไปให้เขา“นี่ปล่อยนะ!” ฉันดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมหางตาก็พยายามมองไปด้วยว่าเอกสารไปถึงมือเขาหรือยัง ซวยแน่ตอนนี้ถ้าเขาเปิดเอกสารขึ้นมาดูในตอนที่เราเสียเปรียบอยู่แบบนี้มีแต่ตายกับตายและน้ำขิงเองก็คงไม่รอดต่อให้จะเป็นลูกของเขาก็ตามเพราะขนาดในตอนนี้เขายังทำกับน้ำขิงได้เลย“โอ๊ยอีนี่!” ฉันใช้หัวโขกกับคางของอีกคนและยกขาขึ้นถีบมันจากนั้นก็รีบวิ่งไปทางคนที่ถือเอกสารอยู่“จับมันไว้สิวะ!” ลุงนายตะโกนบอกลูกน้องด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว คนที่ถือเอกสารอยู่ก็ต้องเซถอยหลังเมื่อเจอฉันวิ่งพุ่งเข้าหาเหมือนวัวกะทิเห็นผ้าสีแดงไม่ยอม ยังไงฉันก็จะไม่ยอมให้น้ำขิงมาเป็นอะไรไปพร้อมกับฉันแ

ฉันไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาเท่าไหร่เมื่อเทียบกับสิ่งที่ตัวเองเคยคิดเคยทำเคยด่าเขามันก็รู้สึกไม่กล้าสู้หน้าขึ้นมาและไหนจะเรื่องที่ฉันเกือบจะเอาหลักฐานสำคัญไปให้อีกฝ่าย การเข้าไปค้นในห้องของเขา บลา ๆ หลายเรื่องอีกใครมันจะกล้าเข้าไปสู้หน้ากันให้ตายสิแกร๊ก! ~“!!” ฉันยกนิ้วมือขึ้นมาแนบลงที่ปากของตัวเองเพื่อเป็นสัญญาณให้คนตรงหน้าหยุดโต้ตอบกับฉันหลังจากที่ได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้เรานี่พวกมันตามมาเป็นหมาเลยนะกับการกัดไม่ปล่อยเนี่ยฉันอุตส่าห์วิ่งมาไกลขนาดนี้พวกมันยังจะตามมาทันอีก“…” น้ำขิงพยักหน้าตอบมาแทนการเปล่งเสียงเพราะเธอเองก็ได้ยินเสียงดังกล่าวเช่นกัน มันไม่ได้เบาเลยเพราะเสียงมันดังพอสมควรจากนั้นฉันก็มองหาท่อนไม้เพื่อจะหยิบขึ้นมาตีไอ้คนที่มันกำลังเดินเข้ามาใกล้ทางที่เรานั่งแอบกันอยู่ แม้ด้านที่มันเดินมาจะมีกิ่งไม้บดบังก็จริงแต่ถ้าพวกมันเดินมาอีกทางที่โล่งโจ้งไม่มีอะไรปิดบังให้เรา นาทีนั้นแหละที่ฉันจะใช้จังหวะนั้นตีเข้าที่หัวของมันแทน“…” และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเสียงนั้นมันเดินวนมาอีกทางจริงด้วย ฉันเลยง้างมือเพื่อเตรียมจะฟาดลงอย่างสุดแรง“เดี๋ยวค่ะ!” มือที่จับท่อนไม้ขนาดพอดีมือ

บทที่ 28ภายในบ้านของแดนเวลากลางดึก“ฉันเห็นจากข่าวแล้ว แกโอเคนะเพื่อน?” ฉันเปิดมือถือขึ้นมานอนอ่านข้อความที่ได้มาจากแรนด้า ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่ในห้องของคนอื่นและก็บ้าน...ที่ไม่ใช่บ้านของตัวเองแต่เป็นบ้านของครอบครัวเขาหลังจากที่ให้ปากคำและหลักฐานกับตำรวจเสร็จพ่อแม่ของแดนเขาก็ขอให้ฉันพักที่นี่ก่อน อันที่จริงพวกท่านทั้งสองต่างพากันขอโทษฉันกันใหญ่ที่เป็นต้นเหตุทำให้พ่อของฉันเป็นอย่างนั้น พร้อมกับจะรับผิดชอบฉันทุกอย่างฉันได้แต่ทำตัวไม่ถูกที่เจอแบบนั้นเข้าอันที่จริงเรื่องของพ่อฉันตั้งแต่ที่รู้ความจริงฉันไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับครอบครัวของแดนเลยสักนิด ฉันเลยรีบบอกปฏิเสธผ่านผู้ใหญ่ไปทันทีแต่พวกท่านก็ไม่ยอมและจะขอรับผิดชอบฉันต่อ และแน่นอนว่าฉันยังคงทำหน้าที่เลขาของเขาต่อด้วยโดยการที่เขาให้เหตุผลว่า ‘ผมไม่อนุญาตให้คุณลาออก’ ฉันได้แต่นั่งคิดนะว่าเขาทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรถ้าเป็นคนอื่นไม่ส่งตำรวจมาจับฉันก็บุญแล้วอันที่จริงก็คิดนะตอนที่แม่ของเขาพูดถึงตำรวจ แต่ใครจะไปคิดกันล่ะว่าตำรวจจะมาในเรื่องของหลักฐานเพื่อใช้จับลุงนายมากกว่าจะมาจับฉันพอฉันหันไปมองเขา เขาก็กลับนั่งทำหน้าเฉยเหมือนที่ผ่านมาแท

“ไม่เป็นไรจ้ะ เรื่องของป้าต่อให้พูดระบายออกมายังไงมันก็คงช่วยให้ป้ารู้สึกดีขึ้นไม่ได้อยู่ดีเพราะเรื่องของป้ามันเกิดขึ้นจากตัวป้าเองทั้งนั้น” ผมละสายตาออกจากหน้าของมิก่อนจะหันไปมองใบหน้าของแม่ตัวเองแทน“บางทีพี่แดนอาจจะเป็นอย่างพ่อของมิราก็ได้นะคะ ที่รักคุณป้าแต่แค่ไม่แสดงออกมา” ผมยกยิ้มให้กับคำว่าพี่แดนของเธอต่อหน้าผมเรียกท่าน แต่พอหลับหลังหน่อยกับเรียกผมพี่ แถมยังมารู้ดีกว่าตัวผมอีกว่าผมรู้สึกยังไง“หนูรู้ได้ยังไงลูกว่าป้า” แม่ผมเงียบไปเมื่อมิราเธอพูดออกมา คงตรงกับสิ่งที่แม่กำลังกังวลอยู่สินะ มิราเธอเป็นคนฉลาดและช่างสังเกตไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอจะมองออกถึงความกังวลของแม่ผม แต่ที่ผมแปลกใจเลยคือสิ่งที่แม่กังวลอยู่มันกับเป็นเรื่องของผมงั้นเหรอทำไมกันล่ะ“สายตาของคุณป้าที่ใช้มองพี่แดน มันเหมือนกับสายตาของคนที่มิรารู้จักน่ะค่ะ” ผมยืนกอดออกพิงหัวไหล่เข้ากับกำแพงเพื่อยืนมองเธอที่กำลังนั่งพูดด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงออกถึงอะไร ผมแค่อยากรู้ว่าเธอจะพูดคุยยังไงกับแม่ผมต่อและสายตาที่เธอกำลังพูดถึงมันเป็นแบบไหนกันทำไมผมถึงไม่เคยเห็นรู้สึกเหมือนที่เธอพูดเลย ผมก็แสดงออกปกติกับแม่และแม่เองก็แสดงท่าทางที