Todos los capítulos de Deceive เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก: Capítulo 11 - Capítulo 20

“ขิงยังอยากใช้ชีวิตปกติอยู่นะพี่คิวเท”ฉันพูดออกไปด้วยเสียงเหนื่อยหน่ายไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่เขาจะต้องทำแบบนี้ด้วย ในเมื่อพี่เขาก็รู้ว่าถ้าอยู่ใกล้ฉันมันจะเป็นยังไง แต่พี่เขาก็เลือกที่จะทำอยู่ดีเหตุผลมีไม่มากหรอก ไม่ใช่เพราะพี่เขาแอบชอบฉันนะแต่เป็นเพราะว่า…“แกล้งขิงแล้วสนุกดีออก” นั้นไงล่ะ พูดยังไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็ยอมรับออกมาแล้วว่าพี่เขามีความสุขกับการได้แกล้งฉันแค่ไหนยังจำได้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงโดนเบลเกลียดก็เพราะเรื่องนี้แหละ เบลชอบพี่คิวเทแต่พี่คิวเทกลับเอาแต่มาตัวติดกับฉันแกล้งฉันอยู่เรื่อย จนคนที่ทำงานเอ่ยปากแซวไม่เว้นแต่ละวัน พี่คิวเทแค่ใช้ฉันเป็นไม้กันหมามากกว่าเพราะพี่เขาไม่ได้ชอบเบลพี่เขาบอกว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วเลยจัดการกันเบลออกห่างด้วยกันใช้ฉันเป็นเครื่องมือแทนเนี่ย นอกจากเบลจะเกลียดไม่ชอบหน้าฉันแล้วพวกคนอื่น ๆ ที่เล็งพี่แกก็พากันหมั่นไส้ฉันไปด้วยพี่คิวเทแกหล่อนิสัยดีแถมยังรวยเพราะครอบครัวเป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลที่ฉันทำงานอยู่ ใครได้แกไปเอาง่าย ๆ ก็สบายเป็นคุณนายเลย แต่มันไม่ใช่กับฉันไง ฉันคิดกับแกเป็นเพียงแค่พี่ชายที่ชอบแกล้งน้องสาวอย่างฉันมากกว่าก็ดูแกทำสิ มีแต่หา

“ค่อยยังชั่ว” ฉันถอนหายใจโล่งอกออกมาตอนแรกฉันเดินเข้าไปนั่งยองเรียกเขาแต่เห็นว่าไม่ตอบก็เลยลองตรวจอาการเบื้องต้นเพื่อให้แน่ใจว่าคนตรงหน้ายังไม่ตาย เมื่อรับรู้ได้ว่าเขายังคงหายใจอยู่ก็เลยเกิดอาการโล่งใจขึ้นมา“เอาวะ เธอทำได้น้ำขิง”ฉันเอาถุงผ้าที่สะพายมาด้วยใช้ปลายหูทั้งสองจับมันมามัดที่แขนของตัวเองจากนั้นก็จัดการแบกผู้ชายคนดังกล่าวโดยการสอดตัวเข้าไปใต้แขนของเขา แล้วก็พยุงคนตัวใหญ่ให้ลุกขึ้นมา“ถ้าหนูส่งผู้ชายคนนี้ไปโรงบาลเสร็จหนูจะกลับมาซื้อของนะคะยาย” ฉันพูดกับฟ้าดินอากาศแทนเพราะยังไปไม่ถึงจุดหมายที่ต้องการจะไป เลยได้แต่พูดตรงนี้แทนและก็รีบพาผู้ชายคนดังกล่าวให้เดินไปตามทางมืดที่ฉันพอจะจำได้ว่าทางนี้คือทางออกไปตรงถนนใหญ่ เพราะมันเป็นทางที่ฉันเดินเข้ามานั้นแหละ“ปล่อย! แค่ก ๆ”ระหว่างที่ใช้เวลาเดินในความมืดอยู่นั้นผู้ชายคนดังกล่าวก็คงจะรู้สึกตัวขึ้นมาจากการที่ฉันลากเขามานานแล้วนั้นแหละ เขาดูเหมือนยังคงตกใจอยู่เลยผลักฉันอย่างแรงไปติดกำแพงอีกข้างแทน เจ็บชะมัด“ใจเย็น ๆ นะคะฉันกำลังจะพาคุณไปโรงพยาบาลไม่ต้องกลัวนะฉันไม่ทำร้ายคุณหรอก” เป็นเรื่องที่ฉันไม่ค่อยจะคิดหาเหตุผลเท่าไหร่ว่าทำไมถึงมี

สไตล์ทุกอย่างของพี่เขาเหมือนเดิมคือเรียบง่ายและไม่รกอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์หลายอย่างถูกจัดวางให้ลงตัวเข้ากับพื้นที่ของห้องทุกสัดส่วน และสุดท้ายสิ่งของทุกอย่างที่อยู่ภายในห้องมีราคาและเป็น แบรนด์ดังทั้งนั้นพี่เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ไม่ใช่ว่าเพราะพี่เขาติด แบรนด์หรืออวดรวยอะไร เพียงแค่พี่เขาเป็นประเภทที่จะซื้ออะไรสักอย่างก็ซื้อของที่มันดีและพังยากมาเลยดีกว่าที่จะต้องค่อยมาซื้อใหม่ทุกเดือน“สำรวจจนพอใจหรือยัง”ฉันหลุบสายตาลงมองต่ำแทนเมื่อเจ้าของห้องอย่างพี่เขาเอ่ยตำหนิถึงพฤติกรรมของฉันก่อนหน้านั้นพี่เขาเข้าไปหยิบอุปกรณ์ที่ต้องใช้ออกมาจากห้องครัว ฉันที่นั่งรอโดยไม่มีอะไรทำก็เลยถือโอกาสตอนนั้นมองรอบห้องฆ่าเวลาแทนเฉย ๆไม่ได้มีเจตนาจะสำรวจอย่างที่พี่เขาพูดสักหน่อย“เดี๋ยวค่ะ!”ฉันรีบลุกขึ้นยืนอย่างไว เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนแกะกระดุมเสื้อทีละเม็ดโดยใช้สายตาคมดุมองฉันไปด้วยพี่เขาคิดจะทำอะไรของเขากัน“ทำไม” เสียงห้วนตอบกลับมาแบบไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่“จะ...จะทำอะไรคะ” เสียงของฉันสั่นเครือไปด้วยความประมาทและเขินอายเมื่อเห็นแผงอกขาวที่มีขนรำไรอยู่บนหน้าอกโชว์เด่นอยู่ จา

ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับขยับมือที่ถือโทรศัพท์ออกเล็กน้อยเมื่อเสียงที่พูดออกมามันกำลังทำให้หูผมดับ“ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้เจอกัน”รอบนี้กลับเป็นผมที่พูดโกหกน้องมันออกไปว่ายังไม่เคยเจอน้ำขิงต่อหน้า เพียงแต่แค่ได้ยินมาจากคนอื่นก็เท่านั้นทำไมผมถึงต้องโกหก ? นั่นก็เพราะเรื่องของเราสองคนเกิดมาจากตัวผมและตัวเธอไงผมจึงไม่ชอบให้คนในครอบครัวเข้ามายุ่งสักเท่าไหร่ พ่อแม่ผมท่านปล่อยให้ผมเป็นคนกำหนดชีวิตเองว่าจะเดินหน้าต่อหรือจะจมปลักอยู่ที่เดิมแต่สำหรับน้องสาวผม ที่มีนิสัยไม่ยอมใครเธอกลับไม่เป็นอย่างที่ผมคิด ผมเข้าใจว่าเธอคงเป็นห่วงและกังวลกลัวว่าผมจะกลับไปโง่เหมือนเดิมเพราะเธอคนนั้นมีเล่ห์เหลียมที่จะใช้เล่นกับผมเยอะน้องสาวก็คงกลัวว่าผมจะตามเธอคนนั้นไม่ทัน ก็เลยเอ่ยเตือนอย่างที่พูดออกมาแต่ผมในตอนนี้กับแต่ก่อนมันไม่เหมือนกันแล้ว ไม่ว่าเธอจะมาเหลี่ยมอะไรกับผม ผมก็ไม่มีทางหลงกลเธอเป็นรอบที่สองหรอกนะกลับเป็นเธอเสียอีกที่จะโดนผมปั่นหัวกลับไป“ให้มันจริงเถอะ เพราะถ่านที่ยังไม่มอดมันก็มีโอกาสก่อไฟติดขึ้นมาอีกครั้งได้อยู่แล้ว”ผมยกยิ้มนึกขำกับคำพูดของน้องสาวที่มักจะไม่ค่อยเล่นคำกับผมสักเท่าไหร่ตอนนี้กล

“ตายแล้ว!” พี่พยาบาลอาวุโสรีบวิ่งเข้าไปดูแลแรนด้าที่แขนเต็มไปด้วยเลือด จากนั้นพยาบาลคนอื่น ๆ ก็พากันเข้าไปช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับแรนด้า ทุกคนต่างรู้ดีว่าเธอเป็นใครจึงทำให้พี่พยาบาลอาวุโสมีอาการตื่นตกใจมากส่วนฉันได้แต่ยืนตัวสั่นมือสั่นแทน เพราะทำอะไรไม่ถูก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย“ขิง!”“…”ฉันมองรอยเลือดที่หยดลงตรงพื้นห้องสีขาว สมองก็ประมวลผลวนซ้ำไปมาว่าฉัน ‘ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลย’“ขิงได้ยินพี่ไหม!”“คะ! ละ...แล้วแรนด้าล่ะคะ!”ฉันรีบลนลานพูดออกมาเมื่อมองไปด้านหน้าก็ไม่เจอกับใครแล้วนอกจากพี่คิวเทที่ยืนจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้อยู่“แรนด้า ? ขิงหมายถึงใคร”พี่คิวเททำหน้าไม่เข้าใจเมื่อฉันเอ่ยชื่อเล่นของเธอออกไป“เอ่อ ขิงหมายถึงคนไข้คนเมื่อกี้น่ะค่ะที่ขิงทำให้เขาเจ็บเขาไปไหนแล้ว” ฉันดันมือของพี่คิวเทออกพร้อมกับรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกผู้หญิงคนเมื่อกี้เหมือนสนิทสนมกันมาก่อน“พวกพี่พยาบาลพาเธอไปทำแผลแล้ว ว่าแต่ขิงเถอะ ขิงเป็นอะไรทำไมถึงทำให้คนไข้บาดเจ็บแบบนั้น ตั้งแต่ทำงานมาพี่ไม่เคยเห็นขิงเป็นแบบนี้เลยนะ” พี่คิวเทเอ่ยต่อว่าฉันที่ทำให้คนไข้บาดเจ็บขึ้นมาซ