EP. 04｜เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก (1/4)

บทที่ 4

พะ...พี่ราเดลแทนซะงั้น

“มาครับเดี๋ยวผมช่วย”

คนขับอาสาเข้ามาแทรกแบกพี่ราเดลแทนฉัน และพี่เขาที่ยังมีสติอยู่ก็เดินขึ้นไปนั่งบนรถโดยมีคนขับที่ช่วยพยุงไปด้วย

“…” เป็นฉันเองที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่เลยได้แต่ยืนเฉย ๆ

“เอ่อคุณผู้หญิงไม่ไปด้วยเหรอครับ ?”

คนขับรถที่แบกพี่ราเดลเข้าไปนั่งเสร็จเขากำลังจะเดินอ้อมไปขึ้นทางด้านคนขับก็ต้องเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นว่าฉันยังเอาแต่ยืนอยู่แบบนั้นไม่ขึ้นรถสักที

“คือ...คือว่า” ฉันกำลังสับสนว่าจะเอาไงดี ไปหรือไม่ไปแบบไหนดีกว่ากันอีกอย่างพี่เขาก็ไม่ชอบหน้าฉันอยู่ ขืนไปด้วยฉันว่าไม่โอเคแน่เพราะงั้น...

“ไหนบอกว่าตัวเองเป็นพยาบาลไม่คิดจะตามไปด้วยเหรอครับ ไม่กลัวว่าระหว่างทางผมอาจจะช็อกตายเพราะเสียเลือดมากเหรอ” เป็นพี่ราเดลที่ลดกระจกลงมาและพูดด้วยเสียงนิ่งจนคนขับมีสีหน้าตกใจกลัวว่าจะมีคนมาตายในรถของเขาขึ้นมาจริง

“อ้าวคุณ! ถ้าเป็นพยาบาลก็รีบขึ้นมาสิครับ! จะมาปล่อยให้เขานั่งไปคนเดียวได้ไง” และก็มีพี่คนขับเสริมทัพขึ้นมา

“ค่ะๆ” ฉันไม่มีทางเลือกก็เลยต้องรีบตอบตกลงและพยักหน้ารีบขึ้นรถไป

ภายในรถ

“ไปคอนโด X” เมื่อรถออกตัวได้สักแป๊บ เขาก็บอกให้คนขับพาไปคอนโดสักที่แทนการไปโรงพยาบาล

“นี่คุณจะไม่ไปโรงพยาบาลเหรอครับ ?”

ฉันเองก็เห็นด้วยกับคำตอบของคนขับรถนะ ทำไมพี่เขาไม่ไปโรงพยาบาลล่ะ

“ผมบอกว่าจะไปคอนโดไม่ได้พูดว่าจะไปโรงพยาบาลสักหน่อย” รอบนี้เสียงของพี่ราเดลเข้มและน่ากลัวขึ้นมาจนคนขับรถเงียบไป แต่ก็พยักหน้ารับรู้ตอบกลับมาด้วย

“แต่พี่ควรจะไปโรงพยาบาลนะคะ”

ฉันเอ่ยเตือนพี่เขาด้วยความหวังดี

“จะไปให้เสียเวลาทำไมในเมื่อคุณเองก็สามารถรักษาให้ผมได้นิ” ฉันนั่งเงียบมองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะทำอะไรกันแน่

“แต่ขิงเป็นแค่พยาบาลไม่ใช่หมอ อีกอย่างแผลของพี่ก็ฉีกมากแล้วต้องเย็บ แบบนี้ไม่งั้นจะติดเชื้อเอาได้นะคะ” ฉันพูดพร้อมกับมองไปที่มือใหญ่ที่กำลังนั่งกุมท้องตรงส่วนที่ถูกแทงมา ฉันเอื้อมมือไปหมายจะเลิกเสื้อออกดูแผลด้วยความเคยชินเหมือนว่าตัวเองยังทำงานอยู่

“อย่ามาจับ! เพราะคุณจะต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่คุณก่อขึ้นมา อย่าแกล้งทำมาเป็นไม่รู้หน่อยเลยว่าแผลพวกนี้ผมได้มายังไง!”

แต่ก็โดนพี่เขาปัดมืออกไปซะก่อนพร้อมกับคำพูดกัดฟันของพี่เขาที่เอ่ยออกมาด้วยความโมโห

“…” คำพูดของพี่เขาทำให้ฉันเงียบสงบลงไปเลย นี่พ่อเป็นคนส่งคนมาทำร้ายพี่เขางั้นเหรอ ทำไมกัน ก็ไหนพ่อบอกจะให้ฉันเป็นคนจัดการยังไงล่ะ

ทำไมพ่อถึงกับจะฆ่าคนอีกแล้ว ทำไมนะเพียงแค่ต้องการกำจัดคนที่ขัดขว้างมันทำให้คนฆ่ากันได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

“หึ!”

พี่ราเดลละสายตาออกจากใบหน้านิ่งของฉันพลางเงยหน้าเอาหัวพิงเข้ากับเบาที่นั่งอยู่แทน พี่เขาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าและมือก็ยังคงกุมท้องอยู่แบบนั้นต่อโดยที่ไม่ได้หันมาสนใจฉันอีกแล้ว

“ห้ามหลับนะคะ”

ต่อให้พี่เขาจะเข้าใจว่าฉันรับรู้เรื่องที่พ่อทำอยู่ก็ตามแต่ ต่อให้มันไม่เป็นความจริงอย่างที่พี่เขาเข้าใจ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปอธิบายอะไรอยู่แล้วเพราะยังไงพี่เขาก็คงไม่เชื่ออยู่ดี

แต่ในระหว่างนี้ที่พี่เขาเสียเลือดอยู่ พี่เขาต้องห้ามนอนเด็ดขาด

“ผมไม่ได้โง่ แต่อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องแกล้งทำมาเป็นเตือนผมก็ได้เพราะคุณก็ต้องการแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หรือเป็นเพราะว่าอยากสร้างภาพต่อหน้าคนอื่น”

พี่ราเดลพูดพร้อมกับยกยิ้มแล้วก็ใช้สายตามองไปยังคนขับรถ

ถ้าถามว่าคนขับรถได้ยินบทสนทนาไหมก็คงได้ยินทั้งหมดนั้นแหละ แต่เขาเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมาไง เพราะเรื่องพวกนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยสักนิด

คอนโดของราเดล

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่สีน้ำเงินเข้มออกไปทางดำพร้อมกับมองทั่วรอบห้องเพื่อสังเกตเฟอร์นิเจอร์และห้องที่มีอยู่

การตกแต่งเป็นไปตามแบบที่เจ้าของห้องอย่างพี่ราเดลชอบ พี่เขาชอบสีน้ำเงินเข้มที่ออกไปทางเกือบดำมาก เพราะงั้นภายในห้องเลยถูกตกแต่งด้วยโทนสีนี้เป็นซะส่วนใหญ่