EP. 04｜เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก (4/4)

ผมถอนหายใจออกมาพร้อมกับขยับมือที่ถือโทรศัพท์ออกเล็กน้อยเมื่อเสียงที่พูดออกมามันกำลังทำให้หูผมดับ

“ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้เจอกัน”

รอบนี้กลับเป็นผมที่พูดโกหกน้องมันออกไปว่ายังไม่เคยเจอน้ำขิงต่อหน้า เพียงแต่แค่ได้ยินมาจากคนอื่นก็เท่านั้น

ทำไมผมถึงต้องโกหก ? นั่นก็เพราะเรื่องของเราสองคนเกิดมาจากตัวผมและตัวเธอไงผมจึงไม่ชอบให้คนในครอบครัวเข้ามายุ่งสักเท่าไหร่ พ่อแม่ผมท่านปล่อยให้ผมเป็นคนกำหนดชีวิตเองว่าจะเดินหน้าต่อหรือจะจมปลักอยู่ที่เดิม

แต่สำหรับน้องสาวผม ที่มีนิสัยไม่ยอมใครเธอกลับไม่เป็นอย่างที่ผมคิด ผมเข้าใจว่าเธอคงเป็นห่วงและกังวลกลัวว่าผมจะกลับไปโง่เหมือนเดิมเพราะเธอคนนั้นมีเล่ห์เหลียมที่จะใช้เล่นกับผมเยอะ

น้องสาวก็คงกลัวว่าผมจะตามเธอคนนั้นไม่ทัน ก็เลยเอ่ยเตือนอย่างที่พูดออกมา

แต่ผมในตอนนี้กับแต่ก่อนมันไม่เหมือนกันแล้ว ไม่ว่าเธอจะมาเหลี่ยมอะไรกับผม ผมก็ไม่มีทางหลงกลเธอเป็นรอบที่สองหรอกนะ

กลับเป็นเธอเสียอีกที่จะโดนผมปั่นหัวกลับไป

“ให้มันจริงเถอะ เพราะถ่านที่ยังไม่มอดมันก็มีโอกาสก่อไฟติดขึ้นมาอีกครั้งได้อยู่แล้ว”

ผมยกยิ้มนึกขำกับคำพูดของน้องสาวที่มักจะไม่ค่อยเล่นคำกับผมสักเท่าไหร่ตอนนี้กลับพูดได้อย่างเก่งกาจ แสดงว่าซ้อมมาดี

“แค่นี้นะ พี่จะนอนแล้ว”

ผมทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและกดตัดสายไปโดยที่ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตอบรับอะไรเลย

ถ่านที่ยังไม่มอด... หึ น่าเสียดายที่ผมดันกวาดกองถ่านพวกนั้นทิ้งลงแม่น้ำไปหมดแล้ว

“ขอดูหน่อยแล้วกันว่าจะทำตัวน่าสงสารไปได้อีกสักกี่น้ำ”

ผมก้มหน้าลงมองแผลของตัวเองที่ถูกทำการรักษาจากคนที่ผมเกลียด แอบตกใจอยู่เหมือนกันไม่คิดว่าจะเจอเธอเข้า

แต่นั้นแหละก็คงเป็นแผนของครัวครอบเจ้าเล่ห์อยู่แล้ว ส่งคนมาทำร้ายผม จากนั้นก็ให้ลูกสาวออกมารับช่วงต่อ ช่างเป็นครอบครัวที่ทำงานเป็นทีมกันเก่งเหลือเกิน

“ไม่เจอกันตั้งนานแสดงละครตบตาเก่งขึ้นเยอะเลย”

คิดย้อนกลับไปก่อนหน้านี้แล้วก็ตลก ผู้หญิงคนนั้นเดินตาแดงก่ำออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ได้รับฟังคำพูดที่ไม่แคร์จากผมไป ถึงกลับต้องมาแสดงบทเจ้าน้ำตาให้ผมเห็น

อยากจะบอกว่ามันไม่ได้ผลเลยสักนิด เพราะคำพูดพวกนั้นมันยังเจ็บน้อยกว่าสิ่งที่เธอได้กระทำไว้กับผมเสียอีก

เช้าวันต่อมา

น้ำขิง Talk

“เป็นอะไรไปวันนี้ดูไม่ร่าเริงเลยนะขิง” เสียงพี่คิวเทเอ่ยทักขึ้นมาพร้อมกับตบลงที่บ่าของฉันแบบที่เขาชอบทำ

“นอนไม่เต็มอิ่ม”

ฉันตอบออกไปแบบไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ อันที่จริงไม่ใช่เพราะนอนไม่เต็มอิ่มหรอก แต่เพราะช่วงนี้มีเรื่องให้เครียดหลายอย่างก็เพียงเท่านั้น

“เด็กขี้เซา”

พี่คิวเทตรงเข้ามาบีบจมูกของฉันอย่างแรงจนฉันรู้สึกเจ็บจมูกไปหมด พี่บ้านี่เล่นแรงชะมัด

“ขิงเจ็บนะ!”

ฉันเอื้อมมือขึ้นไปแตะลงที่ปลายจมูกของตัวเองอย่างเบามือ หลังจากที่โดนแรงผู้ชายร่างใหญ่อย่างพี่คิวเทกระทำมากับร่างกายที่แสนจะบอบบางของฉัน -,.-

“โทษที ไหนพี่ดูหน่อยสิ”

พี่คิวเทจับคางของฉันให้เข้าไปใกล้เพื่อที่จะตรวจดูว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า ส่วนฉันที่ไม่ได้ตั้งตัวและไม่ได้คิดอะไรก็เลยปล่อยให้พี่เขาตรวจดูไป

แต่ใครมันจะไปคิดเล่าว่าพอได้สติขึ้นมาถึงจะค่อยมารู้ตัวว่าใบหน้าของเราสองคนมันอยู่ใกล้กันมากแค่ไหน

แถมสายตาของพี่คิวเทกลับไม่ได้จ้องมองไปที่ปลายจมูกแต่กับกลายเป็นว่าพี่เขาจ้องเข้ามาที่นัยน์ตาของฉันแทนมากกว่า

ตอนนี้เราสองคนนั่งอยู่ในห้องพักของพี่คิวเทเพราะงั้นคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจึงมีเพียงฉันและพี่เขา แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ในห้องของพี่คิวเทได้ ก็เพราะฉันจะต้องมาเตรียมเอกสารที่ไปดูแลคนไข้มาไว้ให้กับหมอยังไงเล่า

ก็เลยทำให้ฉันต้องมานั่งรอพี่เขาที่ห้องอยู่แบบนี้เพราะพี่เขาก่อนหน้านั้นติดเคสอยู่

“…”

ทั้งฉันและพี่เขาไม่มีใครพูดอะไรเลยพวกเราสองคนเอาแต่จ้องหน้ากันอยู่แบบนั้น แต่สิ่งที่ผิดปกติเลยก็คือใบหน้าทางฝั่งของพี่คิวเทมันกำลังขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น...และมากขึ้น

ดวงตาของพี่เขาไม่ได้จ้องมาที่นัยน์ตาของฉันแล้วแต่กลับจดจ่อไปที่ริมฝีปากของฉันแทน