EP. 04｜เล่ห์เหลี่ยมลวงหลอก (2/4)

สไตล์ทุกอย่างของพี่เขาเหมือนเดิมคือเรียบง่ายและไม่รกอุปกรณ์เฟอร์นิเจอร์หลายอย่างถูกจัดวางให้ลงตัวเข้ากับพื้นที่ของห้องทุกสัดส่วน และสุดท้ายสิ่งของทุกอย่างที่อยู่ภายในห้องมีราคาและเป็น แบรนด์ดังทั้งนั้น

พี่เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ไม่ใช่ว่าเพราะพี่เขาติด แบรนด์หรืออวดรวยอะไร เพียงแค่พี่เขาเป็นประเภทที่จะซื้ออะไรสักอย่างก็ซื้อของที่มันดีและพังยากมาเลยดีกว่าที่จะต้องค่อยมาซื้อใหม่ทุกเดือน

“สำรวจจนพอใจหรือยัง”ฉันหลุบสายตาลงมองต่ำแทนเมื่อเจ้าของห้องอย่างพี่เขาเอ่ยตำหนิถึงพฤติกรรมของฉัน

ก่อนหน้านั้นพี่เขาเข้าไปหยิบอุปกรณ์ที่ต้องใช้ออกมาจากห้องครัว ฉันที่นั่งรอโดยไม่มีอะไรทำก็เลยถือโอกาสตอนนั้นมองรอบห้องฆ่าเวลาแทนเฉย ๆ

ไม่ได้มีเจตนาจะสำรวจอย่างที่พี่เขาพูดสักหน่อย

“เดี๋ยวค่ะ!”

ฉันรีบลุกขึ้นยืนอย่างไว เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนแกะกระดุมเสื้อทีละเม็ดโดยใช้สายตาคมดุมองฉันไปด้วย

พี่เขาคิดจะทำอะไรของเขากัน

“ทำไม” เสียงห้วนตอบกลับมาแบบไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่

“จะ...จะทำอะไรคะ” เสียงของฉันสั่นเครือไปด้วยความประมาทและเขินอายเมื่อเห็นแผงอกขาวที่มีขนรำไรอยู่บนหน้าอกโชว์เด่นอยู่ จากการที่พี่เขาแกะกระดุมออกในตอนแรกมันส่งผลให้ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

“หึ ทำไมกลัวเหรอ”

มุมปากของผู้ชายหน้าไม่อายยกขึ้นเล็กน้อย บงบอกได้เป็นอย่างดีว่าพี่เขามีความคิดอย่างไรในตอนนี้

สองขาของฉันก้าวเดินถอยหลังอัตโนมัติแต่ก็เดินได้ไม่ถึงก้าวก็ต้องเสียหลักล้มนั่งลงบนโซฟาเสียก่อน

“อย่านะ” ฉันใช้มือดันแผงอกแกร่งนั้นเอาไว้เมื่อผู้ชายตรงหน้าอย่างพี่เขาใช้มือค้ำกดลงตรงที่วางแขนของโซฟา จากนั้นใบหน้าของพี่เขาก็ก้มต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนใบหน้าของฉันมันสามารถรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนของอีกฝ่าย

นัยน์ตาของเราสองคนจ้องมองกันโดยไม่มีฝ่ายไหนพูดอะไร นัยน์ตาของเขามันช่างว่างเปล่าซะเหลือเกิน

“ไม่ต้องกลัวไปหรอก เพราะผมไม่ชอบยุ่งกับของสกปรกสักเท่าไหร่” มือหนาลูบลงที่แก้มของฉันอย่างเบาพร้อมกับพ่นคำพูดที่ดูไม่น่าฟังออกมาด้วยใบหน้านิ่ง ที่ไม่ได้รู้สึกผิดหรือรู้สึกไม่ดีต่อคำพูดของตัวเองเลยสักนิด

“…” แต่คนฟังอย่างฉันมันกลับเจ็บจนจุกและพูดอะไรไม่ออกแทน

“จะเริ่มกันได้หรือยัง ?”

เขาขยับตัวถอยห่างออกไปนั่งลงบนโซฟายาวอีกตัวที่อยู่ใกล้กัน พร้อมกับถอดเสื้อด้านนอกออกเผยให้เห็นส่วนบนที่เปลือยเปล่าและรอยแผลที่พี่เขาได้รับบาดเจ็บมาจากก่อนหน้านี้

“สักครู่นะคะ” ฉันดึงสติของตัวเองกลับมาแล้วจัดการลุกขึ้นเพื่อเดินไปล้างทำความสะอาดมือของตัวเองในห้องน้ำก่อนที่จะเริ่มทำการล้างแผลให้กับคนเจ็บ

เมื่อเข้ามาถึงในห้องน้ำฉันก็ใช้มือที่สั่นเทาทั้งสองจับลงตรงขอบอ่างล้างมือแน่นและพยายามกันเสียงไม่ได้คนด้านนอกได้ยินว่า ฉันนั้นกำลังร้องไห้อยู่

แค่ต้องกั้นอารมณ์ความรู้สึกตอนที่อยู่ตรงหน้าพี่เขาไม่ให้ร้องไห้ออกมามันก็ยากเย็นแค่ไหนแล้ว

“ถ้าทนไม่ไหวให้รีบบอกเลยนะคะ”

ฉันพูดพร้อมกับเตรียมอุปกรณ์เย็บแผลที่ฉีกของพี่เขา โดยการเตรียมอุปกรณ์เท่าที่มีแต่น่าแปลกใจเหมือนกันที่ห้องของพี่เขากลับมีอุปกรณ์พร้อมไปเกือบหมดเลย

อันที่จริงการเย็บแผลมันควรเป็นหน้าที่ของแพทย์หรือพยาบาลที่เชียวชาญ แต่กรณีของฉันมันจำเป็นเนื่องจากผู้ชายตรงหน้าไม่ยอมไปโรงพยาบาล เพราะงั้นฉันที่ทำได้เลยต้องลงมือเอง

เห็นฉันแบบนี้แต่ตอนที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล ฉันก็มีโอกาสได้เย็บแผลเหมือนกันนะแต่แค่น้อยครั้งเท่านั้นเอง

จะได้ทำก็ต่อเมื่อกรณีมีเคสเข้ามามาก มากจนคุณพี่หมอดูแลไม่ทันนั้นแหละ

แต่มันต่างตรงที่ว่ากรณีของคนทั่วไปเกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์จะต้องฉีดยาชา แต่ของพี่เขากลับต้องทำสดแทนเท่านั้น เพราะที่นี่ไม่มียาชานั่นเอง

“สักทีเหอะ”

ฉันเม้มปากแน่นและนึกเจ็บแทนก่อนจะขยับตัวลงไปนั่งกับพื้นห้องและจัดการกับแผลตรงหน้าต่อ

หลายปีที่ผ่านมาพี่เขาดูเปลี่ยนไปมากไม่ว่าจะเป็นแววตาอารมณ์และรูปร่าง

สมัยก่อนพี่เขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นจะตายแถมยังใจเย็นมากไม่เคยพูดไม่ดีกับฉันเลย ทุกคำพูดของพี่เขาจะจบลงด้วยคำว่า ‘ครับ’ ตลอด

ส่วนรูปร่างไม่ได้บึกบึนมีกล้ามซิกซ์แพ็กอย่างตอนนี้หรอกนะ ก็ออกไปทางผู้ชายทั่วไปที่ไม่ผอมและอ้วนเกินไปแต่แค่ไม่ได้มีกล้ามเนื้อแน่นขนาดปัจจุบันก็เท่านั้นเอง