The Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

แอบย่องขึ้นห้องหนุ่มBy: Noinaฉันเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ข้างแล็บท็อป พบว่าตัวเองนั่งหลังขดหลังแข็งกดแป้นพิมพ์เขียนเรื่องสมมติมากว่าสามชั่วโมงเห็นจะได้ เริ่มจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กตั้งแต่สามทุ่ม จนตอนนี้เที่ยงคืนกว่า นั่งตั้งนานได้มาแค่สามพันคำ กว่าจะสรรหาสำนวนภาษามาใช้ในการบรรยายแต่ละบรรทัดได้นั้น มันช่างยากเย็นแสนเข็ญ แต่ที่ฉันยังเขียนต่อไปไม่หยุด เพราะใจรักล้วน ๆ“เอ๊ะ ริวส่งอะไรมา?” พึ่งเห็นว่ามีข้อความเข้า ฉันจึงละสายตาจากหน้าจอใหญ่มาสนใจหน้าจอเล็กในมือแทน“ส่งรูปพวกนี้มาทำไม?” เปิดเข้าไปดูในห้องแชตที่ริวส่งมา ประมาณสี่ถึงห้ารูปปลายนิ้วเลื่อนดูทีละรูป รูปที่หนึ่งถึงสี่เป็นรูปของเจ้าของห้องแชตที่เซลฟี่หน้าตัวเองในห้องน้ำเขาจะส่งรูปมาอวดว่าตัวเองดูดีมากอย่างนั้นเหรอ? ทว่าเลื่อนมาถึงรูปสุดท้าย ปลายนิ้วฉันชะงักไป หัวใจก็พลันกระตุกวูบเหมือนมันหล่นหายไปจากอก“ส่งรูปหมอนี่มาทำไม?” ฉันบ่นไม่รู้ทำไมริวถึงส่งรูปของวายุมาให้ฉันดู จากมุมนี้เหมือนว่าริว จะแอบถ่ายเขานะ ทำไมไม่เก็บไว้ดูคนเดียว“ชิ ปากก็บอกว่าชอบเรา แต่การกระทำกลับสวนทาง” ที่จริงรูปมันก็ไม่ได้มีอะไรมากนักหรอก

พี่ชายที่แสนดีวันต่อมาเวลาเกือบหนึ่งทุ่มสิบห้านาที“มาแล้วเหรอครับน้อยหน่า เข้ามาก่อนสิครับ พี่กำลังเตรียมกับข้าวใกล้จะเสร็จพอดี” ก็อตเปิดประตูต้อนรับรุ่นน้องวัยมัธยม หลังจากที่หญิงสาวเคาะประตูห้องเขาไปสองสามที“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับย่างเท้าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของอดีตคนที่เคยแอบรัก หากเป็นเมื่อก่อนตอนที่เขามีแฟน เธอคงไม่กล้าเดินเข้ามาในห้องนี้กับเขาสองต่อสอง แต่อยากรักษาน้ำใจของรุ่นพี่ไว้ และคิดว่าช่วงนี้ชายหนุ่มน่าจะต้องการใครสักคนอยู่ข้าง ๆ เธอจึงตัดสินใจไม่ปฏิเสธก็อต อาจจะขัดใจใครบางคน ทว่าคงไม่เป็นอะไรมากมายนัก หากรายนั้นน้อยอกน้อยใจขึ้นมา เขาก็แค่ลากเธอขึ้นเตียง เรื่องนี้เธอค่อนข้างจะชินแล้ววันนี้เขาก็เลือกลูกค้าสาววัยทำงาน เอาจริง ๆ ที่น้อยหน่าไม่ทำตามใจเขา ก็น่าจะเพราะสาเหตุนี้ด้วย เธอแอบหึงแอบหวงเขาเช่นกันอาหารสองสามอย่างถูกเจ้าของห้องจัดเสิร์ฟขึ้นโต๊ะรับประทานอาหารเรียบร้อย ระหว่างนั้นหญิงสาวก็นั่งรออยู่หน้าจอทีวีขนาดห้าสิบห้านิ้ว เธออยากจะช่วยเขาตระเตรียมอาหาร แต่ถูกชายหนุ่มห้ามเอาไว้ จึงทำได้แค่นั่งรอไม่นานทั้งคู่ก็นั่งร่วมโต๊ะอาหารเดียวกัน บนโต๊ะไม่ได้มีเมนูอะไ

คาหนังคาเขาBy: Wayu “ฝนจะตกแล้ว ไม่คิดจะออกมาเก็บผ้าเลยรึไง?” มองไปที่ระเบียงห้องเธอ เห็นเสื้อผ้าปลิวตามแรงลมก็อดตำหนิออกมาไม่ได้ ฟ้าแลบพร้อมคำรามเสียงดังโครมครามขนาดนี้ ยังไม่คิดจะออกมาเก็บผ้า ตากผ้าไว้เต็มราวขนาดนั้น ใส่หมดตู้แล้วมั้ง“หรือว่าไม่อยู่ห้อง”จะว่าไปตั้งแต่ผมกลับเข้าห้องมาประมาณสองทุ่มครึ่ง และยืนด้อม ๆ มอง ๆ ห้องเธอหลายหน ก็ยังไม่เห็นไฟเปิดสักครั้งเลยนะ จะว่านอนแล้วก็ไม่น่าจะใช่ ปกติเธอไม่ใช่คนนอนเร็ว น่าจะไม่อยู่ห้องมากกว่า“ไปไหน?” พูดแล้วก็กลับเข้าห้องไปเพราะลมเริ่มแรงขึ้นฟ้าคำรามไม่นานนัก ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมา ผมออกมาดูเธออีกรอบ เสื้อผ้ายังโบกสะบัดไปตามแรงลม ไม่มีวี่แววของเจ้าของห้องออกมาเก็บ ผมตัดสินใจกลับเข้าไปในห้อง เร่งฝีเท้าเดินไปหยิบกุญแจที่อยู่ในลิ้นชักข้างหัวเตียงกุญแจที่ผมคิดว่าจะไม่หามันแล้ว แต่เพราะคืนนั้น...คืนที่ริวขอติดรถมากับผม เพื่อขึ้นไปห้องของน้อยหน่า สองคนนั้นทำให้ผมนอนไม่หลับจนลุกขึ้นมาหากุญแจดอกนี้อีกรอบ ผมไปเจอมันอยู่ใต้ขาโต๊ะในห้องทำงานส่วนตัว คืนนั้นผมหึงเธอจนเลือดขึ้นหน้า เกือบปึงปังบุกไปหาเธอที่ห้องแล้ว ดีที่สมองยังยับยั้งชั่งใจอยู่บ้า

ความรู้สึกใหม่ริมฝีปากอุ่นแตะลงมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างละเมียดละไม เขาบรรจงจูบเธอแผ่วเบา ทะนุถนอมกลีบปากเรียวราวกับกลัวว่ามันจะช้ำ มือหนึ่งข้างประคองกรอบหน้าเธอไว้พอหลวม ๆ ส่วนอีกข้างเลื่อนไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดหญิงสาวหลับตาพริ้มเผยอกลีบปากตอบรับทุกสัมผัสที่เขาสนอง สองมือยกขึ้นคล้องคอเขาอีกครั้ง จูบตอบเขาด้วยอารมณ์อ่อนไหว และค่อย ๆ ทวีคูณขึ้นกลายเป็นร้อนแรงในที่สุดจากความอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นไฟสุมอกที่ร้อนแรงไม่มีแผ่ว ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกันไปมาด้วยจังหวะที่ดูดดื่ม การหายใจถี่ขึ้นไปตามแรงปรารถนาที่มากล้น ในห้องที่เงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงจูบของทั้งคู่ดังก้องทั่วทั้งห้อง ตักตวงเอาความหวานจากปากกันเต็มที่ผ่านไปหลายนาทีบทรักเริ่มรุนแรงมากขึ้น สองร่างเปลือยเปล่าเข้าประสานกันอย่างแนบชิด สะโพกสอบดึงเข้าออกเนิบนาบเหนือร่างแบบบาง หญิงสาวดิ้นพล่านบิดเร้าแอ่นกายขึ้นตามจังหวะเข้าออก สองขาเรียวงอเข่าขนาบกายเขาไว้แน่นขนัด ในขณะที่มือเล็กขยุ้มเส้นผมดกดำของเขาไม่ลดละส่งเสียงครวญครางและซู้ดปากเป็นครั้งคราวยามที่ปลายลิ้นแฉะตวัดเลียยอดถันอย่างบ้าคลั่ง อีกทั้งยังส่งฟันขาวขบเม้มปลายยอดด้วยความห

เกินกว่าที่คิดไว้วันต่อมา“ไม่สบายตรงไหน ไปหาหมอมั้ย?” ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง น้อยหน่ารีบวางถุงโจ๊กกับถุงยาไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินตรงเข้ามาถามดูอาการของเจ้าของห้องที่นอนซมอยู่บนโซฟาตัวเดิมก่อนหน้านี้เธอได้รับข้อความจากเขาว่าไม่สบาย ฝากเธอซื้อโจ๊กกับยาขึ้นมาให้หน่อย หญิงสาวเลิกเรียนวิชาสุดท้ายพอดี เห็นข้อความของเขาก็รีบปลีกตัวจากเพื่อนตรงดิ่งไปร้านยา ก่อนจะแวะร้านโจ๊กเจ้าประจำ รีบกลับมาหาเขาด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเธอนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน ยกหลังมือขึ้นแตะที่หน้าผากของชายหนุ่ม “ตัวก็ไม่ร้อนนี่”“ปวดหัวนิดหน่อย แต่ดีขึ้นแล้ว” เขาเอ่ยก่อนจะลุกพรวดขึ้น นัยน์ตาแฝงไปด้วยสายตาของคนเจ้าเล่ห์“ลมโกหก?”“ไม่ได้โกหก ลมปวดหัวจริง ๆ นะ” เขาอ้อนเธอด้วยการสวมกอดจากด้านหลัง เกยคางไว้ที่บ่าของหญิงสาวฉวยโอกาสสูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ จากแก้มนวล ลมหายใจอุ่น ๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำขึ้นมาดื้อ ๆ“ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว งั้นน้อยหน่ากลับห้องก่อนนะ” เธอยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนักศึกษาออกด้วยซ้ำ ด้วยความที่ห่วงเขามาก ลงรถได้ก็เลี้ยวขึ้นคอนโดเขาเลย“เดี๋ยวสิครับ” เขากระชับเอวบางแน่นขึ้น “ลมมีอะไรจะให้ รอแป๊บนะ” เข