The Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์ のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

แค่โสดอีกครั้งตั้งแต่กลับมาจากมหาวิทยาลัย หญิงสาวยังคงนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กไม่วางตา ยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับผลงานชิ้นใหม่ จนตอนนี้พระอาทิตย์ตกดินไปกว่าสองชั่วโมงแล้วหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนกางเกงขาสั้นผ้าซาตินพลิ้วใส่สบาย เปิดแล็บท็อปเข้าเว็บขายนิยายชื่อดัง นั่งแช่อยู่หลายชั่วโมงแล้ว ยังตัดสินใจไม่ได้สักทีว่าจะอัปโหลดหน้าปกนิยายที่วายุวาดให้ลงไปพร้อมกับเนื้อหาในตอนแรกเลยไหม หรือเธอจะใช้หน้าปกที่มีแค่ชื่อเรื่องลงไปก่อน“อยากจะบ้าตาย” เธอเอ่ยออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับแล็บท็อปเหมือนคนจนปัญญา “เป็นเพราะนายคนเดียว ลม” พึมพำถึงคนที่เป็นต้นเหตุของอาการนี้สักพักน้อยหน่าสาวเท้าเร็ว ๆ พาร่างตัวเองขึ้นมาบนชั้นเจ็ดของตึกตรงข้ามกับหอของเธอ แน่นอนว่าเธอมีคีย์การ์ดผ่านเข้าคอนโดนี้ เพราะเขาเช่าเพิ่มให้อีกใบ รวมถึงคีย์การ์ดเปิดห้องด้วยเดินสับ ๆ มาหยุดอยู่หน้าห้องของแฟนหนุ่ม หายใจเข้าลึก ๆ รอบหนึ่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปข้างในกึก! คิดว่าเจ้าของห้องยังไม่กลับ เพราะมองขึ้นมาจากด้านล่าง ไฟในห้องดับสนิท เธอนึกว่าเขาออกไปที่คลับ แต่พอเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟ ห้องก็สว่างวาบขึ้น

ปั่นหัวคนปากแข็ง@บ้านหรูแห่งหนึ่ง“ที่นี่บ้านใครคะพี่โม?” เจ้าของร่างบางเอ่ยถามหลังจากส้นสูงราวสี่นิ้วแตะลงที่พื้นจากนั้นพาตัวเองออกมาจากรถยนต์ของพี่สาว แหงนหน้ามองบ้านหรูสไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่ด้วยสายตาตกตะลึงผสมความแปลกใจ โมเมพาเธอมาที่ไหนก่อนหน้านี้โมเมบอกน้อยหน่าว่าจะพาไปพบปะสังสรรค์ผู้หลักผู้ใหญ่ คิดว่าจะพาไปโรงแรมหรูเสียอีก ไม่คิดว่าจะพามาบ้านหลังใหญ่แบบนี้ แล้วผู้ใหญ่ที่ว่านั้น โมเมก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร เกี่ยวข้องกันยังไง ทำเอาคนตัวเล็กประหม่าและทำตัวไม่ถูก อีกทั้งชุดที่พี่สาวเลือกให้ใส่มาในค่ำคืนนี้ ก็ดูจะไม่เหมาะกับการใส่มาพบผู้หลักผู้ใหญ่สักเท่าไหร่นักเธอสวมเดรสสั้นสีเขียวมะกอกขับผิวขาวอย่างดี เนื้อผ้าแนบไปกับลำตัว เผยให้เห็นรูปร่างอรชรชัดเจน ท่อนบนเป็นเกาะอกสายเดี่ยวพาดเฉียงผ่านกระดูกไหปลาร้าสุดเซ็กซี่ รับกับทรงผมที่เกล้ามวยต่ำและแอบทิ้งปอยหวานไว้ประดับกรอบหน้าสวย ๆ ไม่ใช่แค่อวดไหล่มนเนียน ๆ ช่วงเอวยังเว้าโชว์ผิวข้างในอีกต่างหาก ดีหน่อยที่ชายกระโปรงแอบยาว แต่ก็ยังมิวายแหวกลึกขึ้นมาเหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาสวยดูไร้ที่ติ วันนี้น้อยหน่าดูสง่างามและเย้ายวน ทว่ายังคงความเรียบ

เริ่มต้นใหม่ “ใส่เสื้อคลุมไว้ก่อน เดี๋ยวเป็นหวัด” ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องพร้อมกับเสื้อฮู้ดสีเทา ยื่นให้กับหญิงสาวที่นั่งลูบแขนตัวเองเพราะอุณหภูมิในห้องปรับไว้ต่ำสุด รวมถึงชุดที่เธอใส่มันก็ค่อนข้างเซ็กซี่ ทำให้ความเย็นเข้าปะทะผิวขาว ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีด ตัวเธอก็เริ่มเย็น“ขอบใจนะ” น้อยหน่าเอ่ยพร้อมยื่นมือรับเสื้อมาจากเขา ก่อนจะสวมเสื้อตัวโคร่งทับไว้ขณะที่ใส่ฮู้ดอยู่นั้น เจ้าของห้องเดินไปที่ห้องครัว ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว“จิบน้ำอุ่นก่อนสิครับ” เสียงทุ้มเอ่ยพลางยื่นแก้วน้ำให้เธอหญิงสาวเอื้อมมือรับมา “ขอบคุณนะ” ยกขึ้นจิบเล็กน้อย จากนั้นวางไว้โต๊ะกลางโซฟาที่อยู่ตรงหน้า เป็นจังหวะเดียวกันที่ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งลงข้าง ๆ ชนิดแนบชิดไม่เว้นช่องว่างเหลือไว้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว“แต่งตัวสวยขนาดนี้มีใครมาจีบรึเปล่า?” เขาถาม แขนหนึ่งข้างก็พลอยวาดวงกว้างอ้อมไปด้านหลังเธอ ถึงไม่วางพาดบ่าของเธอโดยตรง แต่คนตัวเล็กก็ยังคงประหม่าเหมือนเดิมน้ำเสียงของเขามันฟังดูเหมือนตำรวจกำลังสอบสวนผู้ต้องหามากกว่าจะเป็นคำถามธรรมดา“เปล่า”“ไม่จริง ไอ้เขื่อนมันเล่าให้ฟังว่าพี่โมกับพี่กานดาจะจับคู่

วันพักผ่อนที่อันตรายเช้าวันต่อมาหลังจากผ่านคืนเร่าร้อนด้วยกันมาทั้งคืน เช้านี้ทั้งสองคนจึงตื่นสาย ทั้งที่ตั้งใจมาเที่ยว กลับต้องมาขลุกกันอยู่แต่ในบ้านพัก เพราะสภาพอากาศไม่เป็นใจแต่เช้านี้เริ่มมีแสงแดดให้เห็นรำไร คาดว่าพายุน่าจะพัดผ่านไปแล้ว“ลม ลม ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว” น้อยหน่าเขย่าตัวแฟนหนุ่มเบา ๆ ตื่นมาเห็นแสงแดดลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง หญิงสาวตื่นเต้นที่จะได้ออกไปสัมผัสธรรมชาติของที่นี่ รีบปลุกเขาให้ตื่น“ขอนอนต่ออีกแป๊บหนึ่งนะ เพลียมากเลย” เขางอแงเหมือนเด็กขี้เซา ไม่ยอมลืมตา ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเธอได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ เลือกจะไม่เซ้าซี้เขาให้รำคาญ ลุกจากที่นอนไปอาบน้ำแต่งตัว.. “ว้าว กลิ่นดินกลิ่นหญ้านี่มันช่างหอมสดชื่นจังเลย อากาศดีสุด ๆ” น้อยหน่าเดินไปตามทางเดินที่รีสอร์ตทำไว้ ออกมาเที่ยวชมธรรมชาติหลังฝนตกเพียงลำพัง ปล่อยให้ชายหนุ่มนอนขดอยู่บนเตียงคนเดียว“เฮอ...ที่นี่สงบดีจัง เหมาะกับการมานั่งแต่งนิยายสุด ๆ” พึมพำพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาแชะภาพสวย ๆ เก็บไว้ดู เธอเพลิดเพลินกับการชมนกชมไม้จนเดินเตลิดออกมาไกลจากวิลล่า กระนั้นยังไม่คิดที่จะหยุดเดิน จนสองตามาสะดุ

ก้าวไปอีกขั้นBy: Noina“ทำไมจู่ ๆ ชวนมาออกกำลังกายแต่เช้า” ฉันถามวายุ ขณะที่สองเท้าเดินไปตามทางเดินในสวนสาธารณะของมหาวิทยาลัย“เมื่อคืนฝนตก คิดว่าอากาศตอนเช้าน่าจะดี อยากออกกำลังกายกลางแจ้งบ้าง ออกแค่ในร่มทุกคืนก็ไม่ไหว” คำพูดและสายตาเจ้าเล่ห์ของเขานั้น มันน่าตีเสียจริง“นึกว่าจะไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยซะแล้ว เอากันอยู่ได้” ฉันเอ่ยเบา ๆ อย่างตรงไปตรงมา ก็มันเหลือจะทนนี่ ตั้งแต่คืนนั้นร่างกายฉันแทบไม่พัก เจ็ดวันแล้วมั้งที่เขาตักตวงความสุขจากร่างแบบบางของฉันไปไม่ว่าวันนั้นจะดีหรือทะเลาะกัน สุดท้ายเราก็จบกันที่เตียง เฮอ...บ่นไปงั้นแหละ เอาจริงก็ฟินดี อุ๊ยหลุด ฮ่า ๆตั้งแต่กลับมาคบกัน เขาดีกับฉันมาก ตามใจแทบทุกเรื่อง ไปรับไปส่ง รอกินข้าวด้วยกันทุกมื้อ ฉันมีความสุขมาก นี่สินะเรียกว่า “ความรัก” อยากให้เป็นอย่างนี้ทุกวัน พอสบายใจอะไรก็ดีไปหมด รวมถึง...“เออ...ว่าแต่นิยายเรื่องใหม่ขายดีรึเปล่า ไม่เห็นอัปเดตให้ฟังบ้างเลย” เขาถามเจอคำถามนี้ฉันเกือบจะพูดไม่ออก เพราะมันคือปมของความขัดแย้งของฉันกับเขา อีกอย่างผลตอบรับก็ไม่ได้ตามที่คาดหวังเอาไว้ด้วย ฉันละอายใจที่จะพูดเรื่องนี้กับเขาจริง ๆ“เอ่