เซน

Pudding : Talk

วันนี้เป็นวันเปิดเทอมสองของฉัน ต้องตื่นเช้า เเถมยังต้องใส่ชุดยูนิฟอร์มด้วย

  "พุดดิ้งกินข้าวเช้าเยอะหน่อยสิจ๊ะ"

  "เเม่ขา ก็หนูอิ่มเเล้วววววว" ฉันลากเสียงยาว

  "งั้นลูกก็เตรียมตัวไปเรียนได้เเล้ว พ่อก็มีประชุมเช้าเหมือนกัน"

  "เเล้วเรื่องบอดี้การ์ดคนใหม่ของหนูล่ะคะ?"

  "เขาบอกว่า พร้อมจะเริ่มงานวันพรุ่งนี้"

  "ดีเลยค่ะ งั้นหนูไปเลยนะคะ จุ๊บๆ ^3^"

จุ๊บคุณพ่อคุณเเม่ก่อนไปโรงเรียนเหมือนตอนเด็กๆ ฉันอ้อนเก่งตั้งเเต่เด็ก ฉันอ้อนคุณพ่อคุณเเม่ทีไรได้สิ่งที่ต้องการตลอด

  "เชิญครับคุณหนู"

  "ขอบคุณค่ะ" คุณลุงขับรถช่วยเปิดปิดประตูให้ฉัน

เเละไม่นานรถก็เริ่มเคลื่อนที่ไปยังเป้าหมายก็คือโรงเรียนของฉัน

"ให้มารับสักกี่โมงดีครับ" ฉันลืมบอกไป โรงเรียนของฉันเลิกคลาสไม่เป็นเวลาขึ้นอยู่กับตารางเรียนเมื่อเริ่มเดือนใหม่เเบบนี้ก็ไม่รู้ว่าเลิกกี่โมงกันเเน่

  "เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูโทรหาคุณลุงละกันค่ะ"

  "เปิดเทอมเเล้วขอให้โชคดีครับคุณหนู"

  "ค่ะ" ฉันยิ้มอ่อน

เเละนี่คือโรงเรียนของฉัน สิ่งที่ฉันบอกกับทุกคนไป ยังไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของโรงเรียนด้วยซ้ำ ค่อยๆทำความรู้จักไปทีละนิดละกันนะ ในระหว่างที่ฉันกำลังเดินเข้าไปที่ตึกนั้นเอง ความวุ่ยวายเกิดขึ้นกับฉันตั้งเเต่เช้า คำอวยพรของคุณลุงขับรถไม่เป็นจริงซะเเล้ว

  "ไง เปิดเทอมเช้าวันเเรกฉันก็เจอเธอเลยโชคดีเป็นบ้า"

  "เป็นฉันที่โชคร้ายมากกว่า" เซนเรียนห้องเอเดียวกันกับฉันได้ยังไงก็ไม่รู้ อาจจะไปลอกข้อสอบใครก็ได้ ถึงมาอยู่ห้องเดียว หมอนี่เรียนก็เฉยๆ เคยอยู่ห้องท้ายๆ เเต่บ้านรวยเป็นบ้า คอยตามตอเเยฉันไม่เลิกตั้งเเต่ฉันอยู่เกรดสิบเเล้วจะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่เชิงหรอก จะศัตรูก็ไม่ใช่ ยิ่งคนรักยิ่งไม่ใช่ใหญ่

  "เธอรอฉันด้วยสิพุดดิ้ง" ฉันรีบเดินหนี เพราะเจอหมอนี่ทีไรชีวิตฉันก็วุ่นวายทุกที

  "ไม่ต้องตามฉันมา!"

  "ใครบอกว่าฉันตาม ห้องเรียนเธอก็ห้องเรียนฉันเหมือนกัน"

  "เฮ้อออ จะทำอะไรก็ทำเถอะ" ฉันรำคาญจนชินเเล้ว!

ตึกเกรด 11 ห้อง A

ฉันเดินเข้าห้องมาอย่างหัวเสีย อี่ตาเซนก็ยังตามมาไม่เลิกจนฉันวางกระเป๋า นั่งลงข้างๆยัยมันนี่ ก็ยังจะเอาเก้าอี้มานั่งใกล้ๆฉันด้วย

  "เเกมาพร้อมกับอี่ตานี่ได้ไงเนี่ย" มินนี่เพื่อนสนิทที่สุดของฉัันเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาเเล้ว (เเค่เปรียบเทียบเฉยๆ) ตัวติดกันเหมือนเเฝดเลยล่ะ

  "ปากเสียน้า ฉันไม่ได้อยากมาพร้อมกันสักหน่อยอีตานี่เจอฉันระหว่างทางต่างหาก"

  "ยัยไข่ดาว ไม่ยุ่งสักเรื่องคงไม่ตายนะ"

  "ฉันถามพุดดิ้งย่ะ ไม่ได้ถามนาย อย่ายุ่ง!"

  "ยัยจอเเบนเอ๋ยยย"

  "นมฉันเล็กเเล้วมันหนักหัวสมองส่วนไหนของนายไม่ทราบ!"

  "ยัย..."

  "พอเถอะน้าทั้งสองคนเลย" สุดท้ายก็หยุดจริงนะ เเต่สายตาทั้งสองคนมันยังจิกกันไม่เลิก ถ้าฉันเห็นอิเล็กตรอนได้ ฉันคงเห็นมันเคลื่อนที่จากสองคนนี้เเล้วมาสปาร์คกันตรงหน้าฉันไปเเล้ว สองคนนี้ไม่ถูกกันนานเเล้ว ตั้งเเต่เซนมายุ่งวุ่นวายกับฉันทำให้ยัยมินนี่เกลียดขี้หน้าเข้าให้

  "นับวันเธอยิ่งสวยขึ้นนะ" อี่ตาเซนนั่งเท้าคางมองหน้าฉัน เเต่ฉันไม่เเม้เเต่จะสนใจทำเป็นหูทวนลม

  "เฮ้ย ไอ้เซนเบาๆ วันเเรกจะทำเเต้มเลยรึไงวะ" (เเบล็ค)

  "ที่มึงมาก่อนกู เพื่อมาหลีสาวเนี่ยนะ ฮ่ะๆ" (คิวอาร์)

  "เเม่งก็อย่างงี้ เคยเห็นเพื่อนดีกว่าที่ไหน เนอะ" (ทีทาย)

  "พวกมึงให้กูมีความสุขหน่อยดิวะ" สามคนเมื่อกี้ก็คือเพื่อนเเก๊งเดียวกันกับเซน อี่ตาหัวโจกหัวหน้าเเก๊งที่นั่งมองหน้าฉันเหมือนคนโรคจิตอยู่นี่ไง

  "ไปนั่งที่นายซะ ฉันจะเรียน เกะกะ"

  "อาจารย์ยังไม่มาเลยนิ เธออย่าใจร้ายกับฉันหน่อยเลยน้า"

  "นี่นายจะยั่วโมโหฉันงั้นเหรอ == "

  "ก็ได้ๆ ฉันไปก็ได้...เดี๋ยวพักเบรคฉันมาใหม่"

  "ไม่ต้อง!" เเต่อี่ตาเซนก็ไม่สนใจคำพูดของฉัน

ดีเเค่ไหนที่ฉันนั่งด้านหน้า ส่วนเเก๊งสี่ตัวนั่นอยู่หลังห้อง บางวิชาฉันยังได้ยินเสียงเกมส์ที่พวกนั้นเล่นกันอยู่เลย ให้ตายสิมาอยู่ห้องเด็กเรียนเก่งได้ยังไงเนี่ย พูดถึงเด็กเรียนฉัน ก็นึกอะไรออกอย่างนึง มีเด็กใหม่เข้ามาตอนเทอมหนึ่งเป็นผู้หญิงผมสั้นใส่เเว่น เรียนเก่งสุดๆ ได้ท็อปทุกวิชา เธอนั่งอยู่หน้าสุดฝั่งซ้ายมือของฉัน ทุกครั้งที่อาจาร์ยถามเธอก็ตอบได้หมดจนบางครั้งฉันก็เเอบอิจฉาหมั่นไส้อยู่เหมือนกัน เเต่ก็น่าสงสารเธออยู่ ด้วยความที่ว่าเรียนเก่ง เเถมไม่สู้คน เลยถูกพวกนักเลงปลายเเถวอย่างห้องเอฟเเกล้งเป็นประจำ ดูสิเช้าไม่เช้าก็โดนเเล้ว

  "ยัยเเว่นวันนี้ซื้อหนังสือใหม่มาเหรอ?"

  "อะอืม"

  "จะขยันไปไหนห้ะ?"

  "ฉันก็ไม่รู้ พวกนายถามทำไม"

  "เฮ้ยยยย เดี๋ยวนี้เธอกล้าย้อนพวกฉันด้วย?"

  "ฉะฉันเปล่า"

  "ยังจะเถียงอีก! ถ้าฉันฉีกมันไปสักหน้าสองหน้าคงไม่เป็นไรมั้ง"

  "อย่านะ!"

พวกนั้นทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ เธอยอมพวกมันได้ยังไง ถ้ากล้าฉีกล่ะก็ ฉันก็ทนดูไม่ไหวเหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่เรื่องของฉันก็เหอะ

  "อาจารย์มาว่ะ!" เพื่อนกลุ่มนักเลงคนนึงตะโกนดังขึ้นจากหน้าห้อง พูดง่ายๆก็คือตัวดูต้นทางนั้นเเหละ

  "เดี๋ยววันหลังไอ้หนังสือเล่มนี้ไม่รอดมือฉันเเน่!" เขาพูดบอกประโยคสุดท้ายก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากห้องอย่างลุกลี้ลุกลน คนในห้องก็หลับมานั่งที่ตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

  "เเกได้ถ่ายตารางมาเเล้วใช่ป่ะ?" ฉันถามยัยมินนี่ที่ข้างๆ

  "ถ่ายเเล้วเดี๋ยวฉันส่งให้หลังจบคลาส"

  "เเต้งกิ้ววว ^3^ "

  "จ้ายัยพุดดิ้งจอมขี้เกียจ"