คู่หมั้น

Thunder : Talk

คุณคิดว่าชีวิตของนักธุรกิจเป็นยังไง พวกเขามีเวลาสำหรับครอบครัวบ้างรึป่าว? หรือว่าใช้เวลาอยู่กับบริษัทมากกว่ากันเเต่ ผมว่ามันขึ้นอยู่กับเเต่ละครอบครัว การเลี้ยงดูที่เเตกต่างกันไป เเล้วถ้ามองในทางกลับกัน ลูกของนักธุรกิจจะนิสัยยังไงกันบ้าง ความใส่ใจจากครอบครัวจะเป็นเครื่องวัดนิสัยเเละพฤติกรรมของพวกเขา 

เเล้วพวกคุณเคยได้ยินเรื่องการเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างธุรกิจไหมล่ะ? นักธุรกิจใช้อะไรเป็นการเชื่อมสัมพันธ์เพื่อการขยายธุรกิจทางการตลาด บ้างก็เป็นหุ้นส่วนทำสัญญา เเต่ที่มากไปกว่าการเป็นหุ้นส่วนคือลูกๆ ของพวกเขาถูกใช้เป็นเครื่องมือเชื่อมความสัมพันธ์ ผมเเทบไม่มีทางเชื่อการเเต่งงานทางธุรกิจว่ามันจะมีอยู่จริง...จนถึงวันนี้มันเกิดขึ้นกับผม

  "สวัสดีครับคุณอาคุณน้า"

  "อ้าวววว สวัสดีจ้ะ โตขึ้นเยอะเลยนะ มาคนเดียวเหรอเนี่ย"

  "ครับ คุณพ่อคุณเเม่มีนัดกับลูกค้า นัดนี้ไม่สามารถเลื่อนได้ ท่านจึงฝากคำขอโทษมาด้วยครับ"

  "ไม่เป็นไร อาก็เข้าใจหัวอกคนทำธุรกิจด้วยกัน" 

  "ครับคุณอา" คุณอาคือนักลงทุนเป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของบริษัทเเละยังเป็นเพื่อนกับคุณพ่อของผม ที่นัดผมมาร้านกาเเฟก็เพื่อที่จะคุยเรื่องหมั้นกับลูกสาวของเขา ทั้งที่ผมไม่เคยเห็นหน้า เเละไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน เเต่วันนี้มาเจรจาเรื่องหมั้นกันเเล้ว

  "เข้าเรื่องเลยเเล้วกัน พ่อนายบอกกับฉันว่านายยังไม่มีเเฟน เเล้วนี่ก็เป็นเวลาเหมาะเจาะ ฉันกับพ่อนายก็เลยคิดว่าหากไม่หมั้นเอาซะตอนนี้ เเล้วจะหมั้นตอนไหน"

  "ครับ ผมเข้าใจ เเต่ผมว่ามันยังเร็วไปสักนิดนึง ผมยังไม่เคยทำความรู้จักกับลูกสาวคุณอาเลย"

  "นี่รูปหนูพุดดิ้งจ๊ะ" ผมรับรูปจากคุณน้าที่ยื่นมือถือมาให้ผม

  "คุณคะฉันก็ว่ามันยังเร็วไปนะ รอให้ทั้งสองคนรู้จักกันมากกว่านี้จะดีกว่าไหมคะ?"

  "สงสัยผมคงจะรีบไปหน่อย งั้นก็หาเวลานัดกินข้าวพร้อมกันทั้งสองครอบครัว คราวหลังละกัน"

ทำไมผมคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้ เธอหน้าเหมือนกันกับผู้หญิงคนที่อาละวาดที่ร้านเมื่อวาน ผมควรทำยังไงดี

  "พุดดิ้งลูกสาวฉันน่ารักใช่ไหมล่ะ ถึงลูกสาวฉันจะชอบเอาเเต่ใจตัวเองไปสักหน่อย เเต่เป็นเด็กนิสัยดี" เอาเเต่ใจสุดๆ คุณอาคุณน้าอาจจะเลี้ยงมาดี เเต่เธอคนนี้เองต่างหากที่ติดนิสัยการดูถูกคนอื่น ตอนเเรกที่ผมพูดว่า "ความใส่ใจจากครอบครัวจะเป็นเครื่องวัดนิสัยเเละพฤติกรรมของพวกเขา" ผมขอยกเว้นกรณีนี้ ไว้กรณีนึงก็เเล้วกัน

  "ครับน่ารักดี" ตอนนั้นผมยังไม่เเน่ใจร้อยเปอร์เซนอาจเป็นคนหน้าคล้ายกันก็เป็นได้ ผมคงไม่วนมาเจอกับเธอคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สองเเน่ เเต่นี่ผมต้องยอมรับว่า...นี่มันบังเอิญจนไม่อยากเชื่อ

  "หากมีธันเดอร์เป็นเพื่อนพุดดิ้งคงจะช่วยปราบลูกสาวของน้าได้บ้าง" คุณน้ายิ้มอ่อน

  "เธอคงเอาเเต่ใจมาก" ผมพูดขึ้น

  "เมื่อวานก็ไปมีเรื่องที่ร้านคาเฟ่ที่พุดดิ้งชอบไปเป็นประจำมาจ้ะ จนมีพนักงานคนนึงโดนไล่ออก พุดดิ้งเลยอยากได้บอดี้การ์ดคนใหม่ ฉันไม่รู้จะทำยังกับลูกสาวคนนี้ดีคะคุณ" 

ผมตกใจกับเรื่องที่คุณน้าเล่า ผู้หญิงคนเมื่อวานคือคู่หมั้นของผม เธอคือคุณหนูพุดดิ้งจริงๆ คำพูดของเธอมันผุดขึ้นมาในหัวผม 'กรี๊ดดดด! นายกล้าด่าฉัน ไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นลูกสาวใครน่ะ!' เธอคือลูกสาวนักลงทุนรายใหญ่หุ้นส่วนของบริษัทคุณพ่อผมเช่นกัน

  "ดูเหมือนผมจะเคยเจอลูกสาวคุณอานะครับ"

  "งั้นเหรอ!? นั่นก็เป็นเรื่องที่ดี เจอกันที่ไหน เเล้วได้พูดคุยกันบ้างไหมจ๊ะ?"

  "ผมเคยเห็นเธอในร้านกาเเฟเท่านั้นเเต่ผมไม่ได้เข้าไปทำความรู้จัก" ผมเลือกที่จะปิดมันไว้ไม่งั้นคุณอาคุณน้าคงได้รู้สึกผิดเเทนคุณหนูเอาเเต่ใจ

  "ไม่เป็นไรๆ อีกหน่อยนายก็เป็นคู่หมั้นกับลูกสาวฉันไม่นานนี้หรอก"

  "เธอคงยังไม่รู้เรื่องคู่หมั้น"

  "ใช่จ้ะ น้ายังไม่กล้าบอกพุดดิ้งเลย" ผมว่าผมมีความคิดดีๆหาทางออกเรื่องนี้ได้ไม่ยาก หากเธอรู้ว่าพนักงานเสริฟกระจอกๆ คนนั้นเป็นลูกชายนักธุรกิจคู่หมั้นของเธอ เธอคงช็อคตาค้างเเน่

  "ผมสามารถช่วยคุณอากับคุณน้าเรื่องพุดดิ้งได้ครับ เเต่นั่นต้องเป็นวิธีของผม"

  "ฉันตามใจนาย ขอเเค่ให้ลูกสาวฉันกลับมาน่ารักเหมือนเดิม จะยังไงก็ได้ ส่วนงานหมั้น..."

  "ผมของเวลาหกเดือนครับทั้งเรื่องพุดดิ้งเเละงานหมั้น เเต่ผมขอให้คุณอากับคุณน้าอย่าพึ่งบอกเธอเรื่องของผม"

  "ทำไมล่ะจ๊ะ?"

  "เพราะในเวลาหกเดือนผมอยากทำความรู้จักกับลูกสาวคุณน้าในฐานะผู้ชายธรรมดาที่ไม่ใช่ลูกชายนักธุรกิจเเละใช้เวลานี้ดัดนิสัยของเธอไปด้วย เห็นว่าไงครับ?"

  "เเล้วนายจะทำยังไง ฐานะมันไม่ใช่ว่าอยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนกันได้"

  "ตรงนี้เเหละครับที่ผมอยากขอความร่วมมือกับคุณอาทั้งสอง"

  "ว่ามาสิ"

  "เล่นละครเป็นรึเปล่าครับ :)"