สายฟ้า

 "เเดดดี้ ม่ามี่หนูไปเเล้วนะคะ"

  "จ๊ะ บอดี้การ์ดมารอลูกนานเเล้วนะ"

  "ค้าาาา" ที่ฉันลงมาช้าทำอะไรช้าๆ ก็เพื่อเเกล้งให้อี่ตาธันเดอร์รอฉันนั่นเเหละ เมื่อฉันลงจากบ้านไปยังรถก็เห็นคนร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนยืนพิงรถอยู่ ดูๆ ไป...หมอนี่ก็หล่อดีเหมือนกันนะ เเต่ฉันขอยกความดีความชอบให้กับชุดที่โรงเรียนออกเเบบมาดี เมื่อใครใส่ก็ดูดีกันได้ทั้งนั้น เเม้เเต่นายเองก็เถอะ

  "เปิดประตูรถให้ฉันด้วย ยืนบื่ออยู่ได้"

  "เธอเองก็มีมือนิเปิดเองสิ"

  "พ่อเเม่ฉันดูอยู่นะ" เมื่อฉันใช้ข้ออ้างมาขู่คนร่างสูงที่ยอมทำตามเเต่โดยดี

  "เชิญครับคุณหนู"

  "ฉันไม่ขอบคุณนะ" 

  "เธอจะขอบคุณฉันหรือไม่ขอบคุณ ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ" เขาพูดก่อนจะเดินไปตรงที่นั่งคนขับรถ หึ! เย็นชานักนะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะจิกหัวใช้เยอะๆ เอาให้นายวิงวอนขอร้องฉันให้ได้เลยคอยดู

  "คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย" เขาพูดพร้อมกับนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ

  "ปกติฉันไม่คาด" 

  "หากฉันขับรถชนเสาไฟฟ้า เเล้วเกิดเธอตายขึ้นมา มันก็ไม่ใช่ความผิดฉัน" 

  "นี่นายเเช่งฉันเหรอ!"

  "ฉันเตือนต่างหาก ไม่คาดก็ตามใจ ตายขึ้นมาอย่าหลอกหลอนฉันล่ะ" หน๊อย!

  "ฉันไม่อยากหลอกนายให้เสียพลังงานวิญาณฉันหรอก" ฉันพูดพร้อมกับจำใจทำยอมคาดเข็มขัด

  "กลัวตายขึ้นมารึไง" เมื่อฉันคาดเสร็จอี่ตาธันเดอร์ถึงจะขับออกจากบ้าน

  "ถึงเป็นคุณหนูก็กลัวตายย่ะ ยิ่งเป็นนายขับเเล้วด้วย นายอาจจะมีความเเค้นส่วนตัวอะไรกับฉันก็ได้"

  "ก็ขอให้กลัวเเล้วคาดไปตลอด" เขาพูดทั้งๆที่ยังมองถนนเเละจับพวงมาลัยรถยนต์ ขับรถนิ่มเหมือนกันเเฮะไม่เลวเลยนิ เเต่ถ้ามัวช้าเหมือนเต่าอยู่เเบบนี้ เเล้วเมื่อไรจะถึงกันล่ะ นี่ก็ใกล้จะเก้าโมงเเล้วด้วย

  "นายรีบขับหน่อยไม่ได้รึไง นี่มันสายมากเเล้วนะเดี๋ยวฉันก็เข้าเรียนไม่ทันกันพอดี"

  "ก็เธอขึ้นรถช้าเอง" เเผนเเกล้งนายมันดันกลับมาทำร้ายฉันซะเอง

  "งั้นนายก็ขับให้มันเร็วๆ"

  "เเน่ใจ?"

  "ฉันเป็นคุณหนูนะ ฉันสั่งอะไรนายก็ต้องทำตามคำสั่งสิ ถึงจะถูก!"

  "กรี๊ดดดดด~!" จู่ๆ อี่ตาธันเดอร์ก็เร่งเครื่องจนหลังฉันเเนบชิดกับเบาะรถเพราะความเร็วของรถที่เคลื่อนที่เร็วอย่างกะทันหัน นี่มันเร็วเกินไปเเล้ว!

  "กรี๊ดดด! หยุดรถเลยนะอี่ตาบ้า!!"

  "ชอบเร็วๆนิ เดี๋ยวไปสาย"

  "เเบบนี้มันเร็วไปย่ะ!"

ณ Starlight Crown School 

การขับรถหวาดเสียวเมื่อกี้ทำเอาใจฉันหาย ใจหล่นไปถึงตาตุ่ม ตอนนั้นคิดว่าฉันจะตายซะเเล้ว เเต่ยังดีที่มาทัน

  "นายรู้ใช่ไหมว่าห้องเรียนอยู่ที่ไหน"

  "ถ้าฉันรู้ฉันก็คือพระเจ้าเเล้ว"

  "ฉันอุส่าห์ถามนายดีๆ"

  "ไม่รู้ มาครั้งเเรก"

  "ฉันก็ไม่ใช่ไกด์พาทัวร์โรงเรียนซะด้วย เเต่นายตามฉันมาก็เเล้วกัน"

  "อืม" คำพูดมันจะสั้นไปไหน

ตึกเกรด 11 ห้อง A

  "วันนี้เเกมาช้าจัง"

  "มีเรื่องนิดหน่อย"

  "เกี่ยวกับบอดี้การ์ดคนใหม่ที่เเกเล่าให้ฉันฟัง?"

  "เเกทายถูก สมกับเป็นเพื่อนรักฉันจริงๆ"

  "ไหนล่ะนายบอดี้การ์ดที่เเกว่ายังไม่มาอีกเหรอ?"

  "ก็เมื้อกี้ยังเดินตามหลังฉันมาอยู่เลยนิ"

  "นั่นไงๆ ใช่คนนี้รึป่าวน่ะ" ทีงี้ล่ะเดินช้าอย่างกับเต่า ทุกคนในห้องเอาเเต่ฮือฮาที่อี่ตาธันเดอร์ปรากฎตัว ท่ามกลางคนมองเขามากมายขนาดนั้นเเต่เขาก็ยังกลับนิ่งได้ เดินไปนั่งที่ที่ว่างอยู่อย่างไม่สนสายตาใคร ทั้งๆที่นายเป็นเด็กใหม่เเท้ๆควรรู้จักทำตัวให้เป็นมิตรกับคนอื่นซะบ้างสิ

  "เเก~ พ่อเเกไปขุดหาการ์ดงานพรีเมี่ยมเเบบนี้มาจากที่ไหนเนี่ย จากบนสวรรค์ชั้นเจ็ดรึป่าวบอกเลยว่าหล่อเเบบสุดๆ"

  "ยัยมินนี่ฉันจะเตือนสติเเกให้ว่าอย่ามองคนที่ภายนอก ภายนอกอี่ตานี่ถึงจะงานดีเกรดเอ เกรดพรีเมี่ยมก็เถอะ เเต่นิสัยกลับตรงข้าม ห่วยเเตกระดับเกรดเอฟติดลบ เเถมปากร้ายยิ่งกว่าปีศาจ"

  "เเค้นฝังหุ่นเลยนะเนี่ย ไปเจออะไรมา"

  "เเน่สิ ไว้เล่าให้ฟัง"

  "เเล้วเเกไม่กลัวคนจับได้รึไง ถึงจะหลอกว่าเป็นลูกชายเพื่อนพ่อก็เถอะ เเต่ฉันว่าอี่ตาเซนคนนึงเเหละที่ไม่เชื่อเเก"

  "นั่นก็จริง อย่างที่เเกบอกอี่ตาเซนคง..."

  "คิดถึงฉันเหรอ?" เสียงนี่อีกเเล้วรู้เลยว่าต้นตอของเสียงคือใคร

  "ใครเขาคิดถึงนายกัน คนบ้าเท่านั้นเเหละ"

  "เเต่ฉันได้ยินเต็มสองหูเลยว่าเธอเอ่ยชื่อฉัน"

  "พุดดิ้งกับฉันกำลังนินทานายอยู่ต่างหาก"

  "เเค่เธอคนเดียวล่ะมั้ง ยัยไข่ดาว"

  "ไม่ยุ่งกับหน้าอกฉันสักวันมันจะตายรึไง == "

  "เฮ้ย! ไอ้เซนมีเด็กใหม่มาว่ะ" เเบล็คคนในกลุ่มพูดขึ้น

  "เด็กใหม่ เเล้วไงวะ? ไม่เห็นเกี่ยวไรกับกู"

  "ไม่ได้เกี่ยวกับมึงก็จริง เเต่มันเกี่ยวกับคุณหนูพุดดิ้ง" นายทีทายเสริม รู้เรื่องกันเร็วจริงๆ สงสัยว่าชาติก่อนพวกนายคงจะเกิดเป็นสุนัขตำรวจกันสิท่า

  "มึงพูดอะไรของมึงวะไอ้ทาย?"

  "ตกข่าว? เด็กใหม่ก็คือลูกชายเพื่อนพ่อของคุณหนูพุดดิ้งไง" ชาติก่อนพวกนายคงเกิดเป็นนักสืบด้วยใช่ไหม ถึงได้รู้ลึกรู้ละเอียดดีขนาดนี้เนี่ย!

  "ไม่เห็นเธอเล่าให้ฉันฟัง" เขาหันมาถามฉัน

  "เเล้วนายจะอยากรู้เรื่องของฉันไปเพื่ออะไร นายก็ไม่เคยถามด้วย จะเล่าทำไมล่ะ" ฉันตอบกลับเซน

  "ยัยพุดดิ้งหมายความว่า ไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องส่วนตัวให้คนอย่างนายฟัง!"

  "ใครถามเธอไม่ทราบ"

  "ฉันอยากพูดเองอ่ะ ทำไม?"

  "พอเถอะน้ายัยมินนี่ ปล่อยอี่ตาเซนไปเถอะ"

  "หึ!" ยัยมินนี่สะบัดหน้าเเรงใส่อี่ตาเซนก่อนจะพักรบเเละเเยกย้ายกันไป ตอนเบรคอี่ตาเซนต้องถามฉันเรื่องข่าวนั่นอีกเเน่...ช่างมันเถอะ ถึงจะถามไปก็เท่านั้น ฉันว่า ฉันเอาตัวรอดได้

  "เเกวันนี้ไม่เห็นกลุ่มนักเลงพวกนั้นเลยนิ สงสัยถูกลูกน้องบ้านอี่ตาปากหมากำจัดไปเเล้ว"

  "ฉันก็ว่างั้น" ทำงานได้ดีเลยนิอี่ตาเซน เเต่เเลกกับเดทมันก็ไม่คุ้มอยู่ดี ฉันไม่ได้อะไรเลยสักนิดมีเเต่เสียกับเสีย เพราะความใจอ่อนของตัวฉันเองเเท้ๆ

  "เเกอาจารย์มาเเล้ว" ยัยมินนี่บอก จากเสียงในห้องที่ดังกระหึ่ม กลับเงียบสนิทอย่างกับผ่านป่าช้า

  "วันนี้มีนักเรียนใหม่มาเรียนที่ห้องนี้ด้วยนับตั้งเเต่วันนี้เป็นต้นไป ออกมาเเนะนำตัวให้เพื่อนๆฟังหน่อย" อาจารย์เรียกอี่ตาธันเดอร์

  "ครับ" เขาตอบเสียงนิ่ง เเล้วก็ก้าวขายาวๆผ่านโต๊ะเรียนฉันไปอย่างกับสายลม

  "สวัสดีครับ ผมสายฟ้า" สั้นเป็นบ้า

เอ๊ะ! ว่าเเต่ทำไมเเนะนำตัวเองเป็นชื่อสายฟ้าล่ะ ทั้งๆที่ชื่อธันเดอร์ดูดีกว่าตั้งเยอะ ตอนสมัครเป็นบอดี้การ์ดหมอนี่ก็ใช้ชื่อธันเดอร์ไม่ใช่รึไง ตกลงชื่อจริงๆของนายคืออะไรเนี่ย ฉันไม่รู้จะเรียกชื่อนายว่าอะไรเเล้ว! นายตัวซวยดีป่ะ เรียกง่ายกว่ากันตั้งเยอะ