มินนิท

พักเที่ยง

  "เธอจะไปไหน"

  "พักเที่ยงก็ต้องไปกินข้าวสิถามเเปลก"

  "ฉันไปด้วย"

  "หยุดเลยไอ้เซนมึงมากินข้าวกับพวกกู" คนในกลุ่มเเก๊งคนนึงเอ่ยขึ้น

  "กูเห็นพวกมึงเเล้วไม่มีความสุขตอนกินข้าวว่ะ"

  "มึงเกินไปละไอ้เซน"

  "ไปกับเพื่อนนายเถอะ เดี๋ยวเพื่อนนายก็โกรธจริงๆหรอก"

  "นี่เป็นห่วงฉันด้วยเหรอ"

  "ปล่าวย่ะ อย่าตีความผิด"

  "พวกมันเข้าใจฉันดีน้า"

  "ถ้าหยุดตามฉันสักครั้งนายจะตายรึไง! ฉันอยากกินข้าวอย่างสงบ"

  "พุดดิ้ง!"

  "ไปเร็วมินนี่"

  "อะอืม"

ถ้าโดนตอเเยตลอดทุกวันฉันต้องหงุดหงิดจนเป็นบ้าเเน่!

โรงอาหาร

  "พุดดิ้งเเกกินไรดีอ่ะ"

  "ไม่เห็นมีอะไรน้ากินเลยสักนิด"

  "เหมือนกัน งั้นไปซื้อเเซนวิชกัน"

  "ความคิดดี" จะบอกให้เเซนวิชโรงเรียนเนี่ยฉันว่าอร่อยเเถมน่ากินกว่าข้าวซะอีก ทุกทีฉันกับยัยมินนี่เลยซื้อเเซนวิชกับขนมกินเล่นตอนพักเที่ยงเป็นประจำ เเล้วเราสองคนก็จะนั่งกินกันเเถวร่มไม้หรือไม่ก็ห้องสมุดเเต่ต้องเเอบบรรณารักษ์เขาหน่อยน่ะ

  "ห้องสมุดไหมตื่นเต้นดี"

  "เปิดเทอมมาเเกก็หาเรื่องเข้าห้องปกครองเลยนะยัยมินนี่"

  "หรือเเกจะไม่ไป?"

  "ไปสิจะรออะไร" ฉันตอบตกลง

ห้องสมุด

  "หนังสือที่เเกอ่านเล่มใหญ่เป็นบ้า"

  "ถ้าฉันไม่หยิบเล่มใหญ่มาบังเเผนก็เเตกพอดี เเล้วเเกเองก็ไม่มีสิทธิมาว่าฉันเลย เล่มเเกก็พอๆกับฉันนั่นเเหละ" ฉันเถียงกลับ

ห้องสมุดนี่ดีเป็นบ้ามีเเอร์เปิดตลอด บรรยากาศสงบ ไม่ต้องถูกสังคมภายนอกรบกวน เงียบเหมือนป่าช้าเเบบนี้ฉันชอบ! เเต่ก่อนก็ไม่อินกับบรรยากาศเงียบสงบอะไรพวกนี้หรอก เเต่เพราะเดี๋ยวนี้มีตัววุ่นวายตามเกาะติดฉันไม่เลิก จะใครซะอีกก็อี่ตาเซนไงเล่า ที่ทำให้ฉันอยากเเสวงหาความสงบสุขที่มันขาดหายไปกลับคืนมา ทุกวันนี้ฉันก็ยังคิดหาวิธีหลีกหนีจากอี่ตาเซนไม่ได้เลย

  "อะเออออ ขอโทษนะพวกเธอพอจะว่างคุย..."

บรรณารักษ์? ถูกจับได้เเล้ว!

  "หนูจะไม่ทำอีกเเล้วค้าาา"

  "หนูจะเอามันไปทิ้ง หรือไม่ก็เชิญริบมันไปได้เลยค่ะ"

  "พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันเหรอ?" อะอ้าว ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่มุมโต๊ะ

  "ใจหายใจคว่ำหมด" ยัยมินนี่อุทาน

  "ไม่ใช่บรรณารักษ์ก็ดีไป...เธอมีธุระอะไร?" เธอคนนี้ก็คือยัยเเว่นที่โดนเจ้าพวกนั้นรังเเกเมื่อเช้า

  "ฉันอยากจะขอความช่วยเหลือจากเธอ พุดดิ้ง"

  "ฉัน?"

  "คนขี้เกียจอย่างยัยพุดดิ้งจะช่วยเธอทำรายงานได้ยังไง เธอน่ะเลือกผิดคนเเล้ว"

  "เเกก็พูดซะทำฉันเสียคน" ฉันมองคอนยัยมินนี่ ยัยเเว่นคงไม่ได้ให้ฉันช่วยเรื่องเรียนเเน่ๆ ฉันยอมรับว่าเธอเก่งกว่าฉันไปหลายขุม

  "อะเออไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก"

  "ฉันรู้อยู่เเล้วน้า เเล้วเรื่องอะไรที่อยากให้ช่วย?"

  "ช่วยเป็นเพื่อนกับฉันได้ไหม"

  "อะไรนะ?"

  "เธอล้มเลิกความคิดนี้เถอะ เป็นเพื่อนกับยัยนี้ก็เหมือนกับตกนรก"

  "เเกเลิกหลอกด่าฉันในทางเสียๆ หายๆ ได้เเล้วยัยมินนี่ -.- "

  "โอ๋ๆ ฉันล้อเล่นหรอก"

  "มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ ฉันว่าเธอคงไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆ"

  "ใช่ เเต่ฉันก็มีเหตุผลนะ ถ้าหากฉันเป็นเพื่อนกับเธอล่ะก็ พวกนั้นคงจะไม่มีทางเเกล้งฉันได้อีก"

  "อะไรที่ทำให้เธอคิดเเบบนี้เนี่ย พ่อพุดดิ้งไม่ได้เป็นมาเฟียสักหน่อยถึงได้มีอิทธิพลขนาดนั้น"

  "เธอจะให้ฉันไปต่อยกับไอ้พวกนักเลงนั่นรึไง"

  "เปล่าๆไม่ใช่เลย เเต่คนที่คอยตามเธอต่างหากผู้ชายที่ตัวสูงๆ ดูเเบดๆ"

  "เซนเนี่ยนะ!" ฉันอุทาน

  "คนนั้นเเหละ ฉันไปรู้มาว่ากลุ่มนักเลงพวกนั้นกลัวผู้ชายคนนี้"

  "ฉันไม่ได้เป็นเเฟนกับอี่ตานั่นสักหน่อย! ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก"

  "เเต่..."

  "นิพุดดิ้ง ยัยเเว่นเนี่ยก็น่าสงสารอยู่นะ" ยัยมินนี่กระซิบ

  "เเล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า ถึงเธอจะเป็นเพื่อนกับฉันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก"

  "ฉันขอร้องพวกเธอล่ะ ฉันไม่อยากโดนเเกล้งฉันไม่อยากทนดูหนังสือฉันชีกออกมาเป็นเเผ่นๆ ฉันไม่อยากโดนพังโต๊ะเรียน T^T "

  "นี่ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ!"

  "เเกช่วยยัยเเว่นหน่อยสิ ฉันทนดูไม่ได้"

  "เเล้วเเกจะให้ฉันช่วยวิธีไหนเล่า"

  "งั้นฉันก็จะนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าพวกเธอจะยอมช่วยฉัน ToT " ถึงขั้นคุกเข่าขอร้องเลยเหรอ ศักดิ์ศรีของยัยนี่อยู่ตรงไหน

  "ลุกเถอะน้า เธอไม่อายคนในห้องสมุดบ้างรึไง"

  "มะไม่"

  "เเต่พวกฉันอายย่ะคนมองกันเต็มเลยเนี่ย!" ยัยมินนี่ยิ่งตะโกนคนก็ยิ่งมอง นี่เเกจะช่วยฉันหรือจะทำให้เรื่องมันใหญ่กันเเน่

  "ปะเป็นเพื่อนกับฉันเถอะ ฮะฮื้ออออ" พูดทั้งน้ำตาชีวิตเธอจะน่าสงสารเกินไปเเล้ว

  "ฉันจะบอกให้น่ะว่าถึงเเม้เธอจะเป็นเพื่อนฉันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเพราะอี่ตาเซนกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน"

  "ถ้างั้นก็ช่วยทำยังไงก็ได้ให้พวกนั้นหยุดเเกล้งฉันสักที ฉันขอร้องล่ะนะ เธอก็ดูท่าทางไม่ใช่คนใจร้ายอะไร" เเล้ววิธีอะไรล่ะ? ขนาดปัญหาของฉันยังเอาไม่รอดเลย...รู้เเล้ว! เเต่วิธีนี้มันเเม้อาจจะขัดใจฉันไปสักนิด ไม่สิขัดใจม๊ากกก เเต่ถือว่าช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ฉันเป็นคุณหนูหน้าตาดี เเถมจิตใจดีอีกต่างหากมันงี้เเหละ

  "ฉันมีความคิดดีๆเเล้วมันสามารถช่วยเธอได้เเน่"

  "จะจริงเหรอ"

  "อืม รับรองว่าพวกมันไม่มายุ่งกับเธอเเน่"

  "พุดดิ้งฉันขอบคุณเธอ ToT "

  "เเกคิดจะทำไรเนี่ย"

  "เดี๋ยวเเกก็รู้น้า"

  "ยัยเเว่นเธอลุกได้เเล้วย่ะ"

  "ฉันลืมไปเลย ขอบคุณเธออีกครั้งพุดดิ้ง" เเต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์รึป่าวนะ

  "เธอรู้ชื่อฉันเเล้ว ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลยเอาเเต่เรียกยัยเเว่นเเทน"

  "ฉันมินนิท"

  "เลิกร้องได้เเล้ว น้ำตาเธอออกมาเหมือนก๊อกน้ำไม่มีผิด" ยัยมินนี่เปรียบได้ตรงสุดๆ

  "ฉะฉันพยายามอยู่"

  "เเล้วเเกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา?"

  "โทรหาอี่ตาเซนไง"

  "ห้ะ!? เเกคิดอะไรอยู่ถึงจะโทรหามันเนี่ย เเล้วเเกไปมีเบอร์มันตอนไหน?"

  "ตอนเทอมหนึ่งเซนเเย่งมือถือฉันไปเเล้วเมมเบอร์ในเครื่อง ดีนะที่ตอนนั้นลืมลบเลยไม่เสียเเรงหา"

  "อย่าบอกนะว่าที่เเกโทรตามอี่ตาเซน เพื่อช่วยยัยเเว่น"

  "ก็เเน่สิ"

  "ขอโทษนะ ฉันชื่อมินนิท"

  "ฉันรู้เเต่อยากเรียกยัยเเว่นมันสั้นกว่า" เดี๋ยวๆคำว่ามินนิทกับยัยเเว่นมันสองพยางค์เหมือนกันไม่ใช่รึไงก็เรียกเท่าๆกันนิ อะอ้าวโทรติดเเล้ว!