กลิ่นอับชื้นของไม้ผุผสมกับควันยากันยุงคือความคุ้นเคยเดียวในบ้านเช่าหลังเล็กท้ายซอย เสียงลมพัดปะทะสังกะสีเก่าเบา ๆ ย้ำเตือนถึงความเงียบเหงาในยามค่ำคืน ที่นี่คือโลกทั้งใบของ สายธาร หญิงสาววัยยี่สิบแปดปี และเด็กน้อยอีกสองคนที่เธอเรียกว่า ‘ลูก’ผิวที่เคยขาวเนียนบัดนี้คล้ำแดดจากการตรากตรำทำงาน ดวงตาคู่สวยที่ควรเปล่งประกายตามวัยกลับหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า“แม่จ๋า... หนูหิว”เสียงเล็กแผ่วเบาของ ต้นข้าว เด็กหญิงวัยสี่ขวบดังขึ้น ร่างเล็กบอบบางเอนซบไหล่คนเป็นแม่ด้วยดวงตาปรือปรอยสายธารเม้มริมฝีปาก ลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกน้อยเบา ๆ พยายามฝืนยิ้มทั้งที่ในอกตีบตัน“รอแม่อีกนิดนะ เดี๋ยวแม่ทอดไข่เจียวให้กิน”ถัดไปไม่ไกล ต้นน้ำ พี่ชายวัยห้าขวบกำลังง่วนอยู่หน้าเตาถ่าน มือเล็ก ๆ พยายามพัดเตาจนควันโขมงเข้าตา แต่เด็กชายก็ยังหันมาฉีกยิ้มกว้าง“แม่ค้าบ เดี๋ยวน้ำช่วยก่อไฟให้นะค้าบ”ภาพตรงหน้าทำให้สายธารขอบตาร้อนผ่าว เด็กสองคนนี้ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ แต่เป็นลูกของพี่สาวที่จากไป ทิ้งไว้เพียงหนี้สินและชีวิตเล็ก ๆ สองชีวิตที่ไม่มีใครเหลียวแล สำหรับสายธาร... เด็กสองคนนี้คือครอบครัวที่เหลืออ
Last Updated : 2026-10-28 Read more