Home / โรแมนติก / เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา / ตอนที่ 3 เช้าที่สิ้นหวัง

Share

ตอนที่ 3 เช้าที่สิ้นหวัง

last update publish date: 2026-10-28 23:54:10

 

กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้

หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ

“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”

เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่า

เมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ

“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”

ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา

“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”

“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”

“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”

เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว

“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”

สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ

“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”

ต้นน้ำกับต้นข้าวพยักหน้าหงึกหงัก วิ่งเตาะแตะไปล้างหน้าที่ก๊อกน้ำหลังบ้าน

แม้จะไม่มีน้ำอุ่นหรือสบู่เหลวกลิ่นหอมฟุ้งเหมือนบ้านอื่น แต่เสียงหัวเราะคิกคักแย่งกันล้างหน้าของเด็กทั้งสองก็ดังพอที่จะเติมเต็มบ้านซอมซ่อหลังนี้ไม่ให้เงียบเหงา

ไม่นานนัก สองพี่น้องก็อยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อย แม้เสื้อจะสีซีดเหลืองจากการซักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็สะอาดสะอ้านและถูกรีดจนเรียบกริบเท่าที่เตารีดเก่า ๆ ของแม่คนหนึ่งจะทำได้

เด็กทั้งสองนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อ ก้มหน้าก้มตาตักข้าวในถ้วยดินเผากินอย่างเอร็ดอร่อย เสียงช้อนกระทบชามดังก๊องแก๊งเคล้าไปกับเสียงนกกระจอกร้องยามเช้า สายธารมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก แม้จะรู้ดีว่าเมนูตรงหน้ามันแสนจะจำเจ แต่เด็กสองคนนี้ก็ไม่เคยปริปากบ่น

“แม่ค้าบ...” ต้นน้ำเงยหน้าขึ้นมาเรียก ก่อนจะยกเท้าเล็ก ๆ ขึ้นให้ดู

“รองเท้าต้นน้ำขาดแล้วค้าบ”

สายธารชะงักสายตา รอยปริที่ส้นรองเท้าผ้าใบอ้าออกจนเห็นนิ้วเท้าเล็ก ๆ โผล่พ้นรอยขาดออกมา หัวใจของคนเป็นแม่หล่นวูบ เธอพยายามฝืนยิ้ม กลบเกลื่อนความขมขื่นในดวงตา

“เดี๋ยวแม่ซื้อคู่ใหม่ให้นะลูก... ต้นน้ำทนใส่ไปก่อนได้ไหมครับ”

เด็กชายพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายโดยไม่งอแง “ไม่เป็นไรค้าบ ต้นน้ำยังวิ่งได้สบายเลย!”

“เดี๋ยวหนูให้พี่จ๋ายืมยองเท้าของหนูก่อนก็ได้น้า” ต้นข้าวรีบพูดเสริมด้วยความไร้เดียงสา

คำพูดซื่อ ๆ ของเด็กทั้งสองทำเอาสายธารขอบตาร้อนผ่าว เธอลูบหัวลูกชายและลูกสาวเบา ๆ เพื่อซ่อนความรู้สึก

“แม่มีลูกที่น่ารักที่สุดเลย”

หลังจากจัดการมื้อเช้าจนหมดถ้วย สายธารก็สะพายกระเป๋านักเรียนให้ลูก ปั่นจักรยานแม่บ้านคันเก่าที่สีถลอกจนเห็นสนิมเหล็ก ให้ต้นน้ำนั่งซ้อนท้ายและให้ต้นข้าวนั่งตะกร้าหน้า มุ่งหน้าไปส่งที่โรงเรียน

เมื่อถึงหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล สายธารยืนมองส่งจนแผ่นหลังเล็ก ๆ สองร่างวิ่งกลืนหายเข้าไปในรั้ว

“ตั้งใจเรียนนะลูก ตอนเย็นแม่จะมารับ”

หัวใจที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่ เริ่มกลับมาหนักอึ้งอีกครั้งเมื่อหันกลับมาจับแฮนด์จักรยานคันเก่า

สายธารปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยจังหวะที่เชื่องช้า เสียงโซ่จักรยานดัง เอี๊ยดอ๊าด เสียดสีไปกับความเงียบของถนนฝุ่นลูกรัง ทว่ายิ่งปั่นเข้าใกล้ซอยบ้าน ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด

สายธารบีบเบรกจักรยานกึก! เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรถกระบะแต่งซิ่งคันหนึ่งที่จอดขวางอยู่หน้าบ้านไม้ของเธอ

ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสามสี่คนกำลังยืนพิงกระบะ สูบบุหรี่พ่นควันโขมง ท่าทีคุกคามอย่างเห็นได้ชัด เสียงหัวเราะและคำผรุสวาทดังแว่วมาตามลม

“นี่บ้านของอีสายธารมันใช่มั้ยวะ?”

“ใช่ดิ แม่งผลัดดอกกูมาเป็นอาทิตย์ละ! วันนี้กูต้องได้เงิน”

“ถ้ามันไม่มีจ่าย กูจะลากมันไปให้พวกลงแขกซะให้เข็ด ข้อหาตุกติกกับเฮีย!”

คำพูดหยาบคายที่ลอยมากระทบหูทำเอาสายธารชาวาบไปทั้งร่าง หญิงสาวรีบหักแฮนด์จักรยาน เข็นหลบเข้าไปซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่ข้างทางทันที

หัวใจเต้นโครมครามรัวเร็วราวกับกลองรบ มือเล็กกำแฮนด์จักรยานแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ฟันคมกัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นจนได้กลิ่นคาวเลือด

ไม่... กลับไปตอนนี้ไม่ได้

ถ้าพวกมันเห็นเรา... เรากับลูกคงไม่เหลือที่ยืนบนโลกนี้แน่

สายธารกลืนน้ำลายฝืดคอ นัยน์ตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป เธอก้มหน้ามองพื้นดิน สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจค่อย ๆ เข็นจักรยานถอยหลังกลับไปทางตรอกแคบ ๆ มืด ๆ อย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อใช้เป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมาควรจะให้ความรู้สึกอบอุ่น ทว่าสำหรับสายธารในตอนนี้... มันกลับแผดเผาและไม่สามารถส่องสว่างไปถึงความสิ้นหวังในใจเธอได้เลย

เสียงหัวเราะของพวกทวงหนี้นอกระบบยังคงดังแว่วตามหลังมา ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายว่า สำหรับชีวิตคนหาเช้ากินค่ำอย่างเธอ... 'ความจน' มันน่ากลัวและบัดซบยิ่งกว่าฝันร้ายใด ๆ บนโลกใบนี้เสียอีก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลง

    ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทาง

    ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรี

    ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตาย

    ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอน 4 ไม่มีที่ไป<

    ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 3 เช้าที่สิ้นหวัง

    กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status