Share

ตอน 4 ไม่มีที่ไป<

last update publish date: 2026-10-28 23:54:18

 

ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำ

สายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลา

วันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูก

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม

“แม่จ๋า!”

“แม่ค้าบ!”

ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด

“วันนี้เรียนสนุกมั้ยลูก”

“สนุกค้าบ! วันนี้คุณครูให้วาดรูปบ้านของตัวเองด้วย!” ต้นน้ำอวดเสียงใส

“หนูวาดยูปแม่จ๋าด้วยน้า!” ต้นข้าวรีบพูดเสริม อวดรอยยิ้มจนตาหยี

หญิงสาวหลุดหัวเราะแผ่วเบาพลางลูบศีรษะลูกน้อย ทั้งที่ลึก ๆ ในอกกลับจุกแน่นจนแทบร้องไห้ เมื่อคำว่า ‘บ้าน’ สำหรับพวกเธอในตอนนี้ มันไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

“เก่งจังเลยลูกแม่...” เธอฝืนยิ้ม ก่อนจะรีบสวมเสื้อคลุมกันฝนให้เด็กทั้งสอง

“ฝนจะตกแล้ว เราไปกันเถอะนะ”

สายธารปั่นจักรยานแม่บ้านคันเก่าไปตามถนนลูกรังที่เริ่มเปียกแฉะ ลมเย็นเฉียบพัดปะทะพวงแก้มจนแดงเรื่อ เสียงโซ่จักรยานที่ขึ้นสนิมดัง เอี๊ยดอ๊าด ไปตามจังหวะ สองร่างเล็กนั่งซ้อนท้ายและนั่งตะกร้าหน้า กอดเอวแม่ไว้แน่นด้วยความเคยชิน

ทว่าเมื่อปั่นมาถึงทางโค้งที่จะเลี้ยวเข้าซอยบ้าน ฝนก็เริ่มลงเม็ดหนาขึ้น สายธารค่อย ๆ กำเบรกชะลอความเร็ว หัวใจดวงน้อยกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง

ภาพรถกระบะของพวกทวงหนี้เมื่อเช้ายังคงตามหลอกหลอน คำขู่สารพัดที่จะลากเธอไปย่ำยีรังแกดังก้องอยู่ในหัวจนความกลัวตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ มือเล็กกำแฮนด์จักรยานแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ก่อนจะตัดสินใจหักเลี้ยวเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน

“แม่ค้าบ... เราไม่เข้าบ้านกันเหรอค้าบ”

ต้นน้ำก้มมองทางแยกซอยบ้านไม้หลังเก่าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แสงแดดยามเย็นที่ส่องทะลุม่านฝนลงมาทำให้เงาของบ้านดูหม่นหมองจนเด็กชายรู้สึกแปลกใจ

“เดี๋ยวแม่ขอแวะที่ทำงานแป๊บนึงนะลูก”

เด็กชายไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ เขาทำเพียงพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วซุกหน้ากอดเอวแม่ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

เมื่อมาถึงหลังร้านบาร์เบียร์เก่า ๆ ที่เธอรับจ้างเสิร์ฟเหล้าตอนกลางคืน สายธารรีบจอดจักรยานหลบมุมไว้ใต้ชายคาไม้สังกะสี แสงไฟนีออนสีแดงสลัวลอดผ่านผ้าม่านพลาสติกออกมา ให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังก้าวเท้ากลับเข้าสู่โลกอีกใบที่แสนจะมืดมน

เธอก้มลงประคองไหล่ลูกทั้งสองคน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ลูกนั่งรอแม่ตรงนี้นะ... อย่าออกไปตากฝน แล้วก็ห้ามไปไหนเด็ดขาด เข้าใจมั้ยลูก”

“ค้าบแม่”

“หนูจะอยู่กับพี่จ๋าเองค่า”

สายธารยิ้มบาง ก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของลูกทีละคน มือของเธอสั่นเทาน้อย ๆ แต่ก็พยายามซ่อนมันไว้

“แม่เข้าไปธุระแป๊บเดียว... เดี๋ยวแม่มานะ”

เมื่อเห็นลูกทั้งสองพยักหน้ารับและขยับไปนั่งกอดกันกลมอยู่ข้างลังน้ำแข็งเก่า ๆ เธอจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ รวบรวมความกล้าแล้วผลักประตูเหล็กบานหนักเข้าไปด้านใน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นเปรี้ยวปะปนกับควันบุหรี่ก็ตีรวนขึ้นมาปะทะจมูก กลิ่นที่เธอเคยชินมาตลอดหลายเดือน ทว่าคืนนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกขมขื่นและคลื่นไส้ยิ่งกว่าเดิม แสงไฟในร้านยังเปิดไม่ครบดวง มีเพียงลูกค้าขี้เมาสองสามโต๊ะที่เริ่มเข้ามาจับจองพื้นที่ เพลงเบสหนักกระหึ่มจากลำโพงเก่ากลืนกินเสียงฝนด้านนอกไปจนหมดสิ้น

ที่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ปรากฏร่างท้วมของ ‘เฮียจ้อย’ เจ้าของร้านในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอก กำลังนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พ่นควันบุหรี่อย่างสบายอารมณ์

“อ้าว... สายธาร ทำไมวันนี้มาไวจังล่ะ กะของเธอเริ่มงานตอนมืดไม่ใช่หรือไง”

น้ำเสียงนั้นฟังดูเนิบนาบไม่ได้ใส่ใจ ทว่าสายตาที่เหลือบมองมากลับแฝงแววตาระแวดระวังและประเมินค่าอย่างเห็นได้ชัด

สายธารกำชายเสื้อกันฝนเก่า ๆ ของตัวเองแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในหู “เฮียคะ... หนูมีเรื่องอยากจะรบกวนขอร้องเฮียค่ะ”

เฮียจ้อยเลิกคิ้วหนาๆ ขึ้น มองผ่านม่านควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง “เรื่องอะไรอีกล่ะ?”

“คือ... หนูอยากจะขอเบิกเงินค่าแรงล่วงหน้าสักนิดนึงค่ะ แค่พันเดียวก็ได้ค่ะเฮีย” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา สั่นระริกไปด้วยความเกรงกลัวและอับอาย

“หนูสัญญาว่าจะรีบทำงานทำโอทีชดใช้คืนให้เฮียทุกบาทเลยนะคะ”

ชายร่างท้วมแค่นหัวเราะในลำคอ อัดนิโคตินเข้าปอดแล้วพ่นควันสีเทาอัดใส่หน้าเธออย่างจงใจ

“แค่พันเดียว?” เขาเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาแกว่งเล่นช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน

“เรื่องเงินน่ะมันไม่ใช่ปัญหาหรอกสายธาร... แต่ปัญหาคือ เธอมีอะไรมาค้ำประกันให้เฮียล่ะ หืม?”

สายธารชะงักงัน นัยน์ตาคู่สวยไหววูบ “เฮียคะ หนูรับปากจริง ๆ ค่ะ พรุ่งนี้หนูจะมาทำความสะอาดร้านให้ทั้งวันเลย ขอแค่ความเมตตาวันนี้วันเดียวเถอะนะคะเฮีย”

เฮียจ้อยหัวเราะร่วน ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาทะมึนของชายร่างใหญ่ทาบทับลงบนร่างเล็กบอบบางของเธอจนมิด

“มารับปากเปล่า ๆ แบบนี้... โลกนี้มันไม่มีใครเขาให้ยืมหรอกคนสวย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำลากยาว นัยน์ตาหยาบโลนกวาดมองสัดส่วนของหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจาบจ้วง ไม่ปิดบังความหื่นกระหาย

“อยู่กับเฮียคืนนี้สิ... แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องเอาแค่พันเดียว เอาไปเลยสองพัน”

คำพูดมักง่ายที่พ่นออกมาเหมือนเหล็กร้อน ๆ ที่นาบลงกลางอกของคนฟัง สายธารเบิกตากว้าง ถอยกรูดไปด้านหลังทันที

“เฮีย...” เสียงของเธอสั่นเครือ “อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ หนูมีลูกมีเต้านะคะ”

“มีลูกแล้วไงวะ? ลูกมันจะอิ่มท้องมั้ยล่ะถ้าแม่มันไม่มีเงินซื้อข้าวให้กิน”

เฮียจ้อยต้อนก้าวเข้ามาประชิด มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนเรียวของเธอ บีบแน่นจนเจ็บร้าว

“ไม่ต้องมาทำท่ารังเกียจเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า สายธาร เฮียดูแลเธอได้ดีกว่าพวกไอ้ขี้เมาในบาร์นี่ตั้งเยอะ!”

“ปล่อยหนูนะคะ!” สายธารดิ้นรนสุดแรง พยายามสะบัดแขนหนี แต่เรี่ยวแรงของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หรือจะสู้แรงผู้ชายตัวใหญ่ได้

เสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ด้านนอก ไม่อาจกลบเสียงหอบหายใจคุกคามของชายกักขฬะตรงหน้าได้เลย

“เฮีย! หนูบอกให้ปล่อยไงคะ!” น้ำเสียงของเธอแตกพร่า หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความอัปยศเอ่อล้นขึ้นมาคลอเบ้า

“อย่าทำให้มันยุ่งยากเลยน่าสายธาร แค่ยอมเฮียแป๊บเดียว...”

เพล้ง!!

ขวดเหล้าที่วางอยู่ริมเคาน์เตอร์ถูกปัดร่วงลงพื้นจนแตกกระจาย ในจังหวะที่สายธารออกแรงสะบัดตัวดิ้นรนสุดชีวิตจนหลุดจากการเกาะกุม

เศษแก้วและน้ำเมาสาดกระเซ็นเปื้อนพื้น กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกเตะจมูก เฮียจ้อยผงะถอยหลัง ชะงักไปชั่ววินาทีก่อนที่ความหงุดหงิดจะพุ่งปรี๊ด

“อีสายธาร!! มึงกล้าลองดีกับกูเหรอ!” เขาตะคอกลั่นร้านจนพนักงานและลูกค้าโต๊ะอื่นหันมามองเป็นตาเดียว

“ถ้ามึงเล่นตัวนัก งั้นมึงก็ไม่ต้องมาเหยียบที่ร้านกูอีก! ไสหัวออกไป! แล้วมึงตกงานตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!”

สายธารยืนตัวสั่นเทาอยู่กับที่ น้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลทะลักอาบสองแก้ม สองมือเล็กกำชายเสื้อกันฝนแน่นจนยับยู่ยี่ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี

เธอก้มศีรษะลงช้า ๆ ก่อนจะเค้นเสียงแหบสั่นที่แทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ

“ขอบคุณสำหรับโอกาสที่ผ่านมานะคะ... เฮีย”

ชายร่างท้วมแค่นหัวเราะเยาะหยัน “โอกาสเหรอ? หึ! คนอย่างมึงไม่มีวันได้เจออะไรดี ๆ ในชีวิตหรอก เล่นตัวนักก็รออดตายห่ากันไปทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ!”

สายธารไม่ได้เถียงตอบ เธอหันหลังเดินโซซัดโซเซออกจากร้านไปพร้อมกับหยาดน้ำตา

ทันทีที่ผลักประตูออกไปปะทะกับสายฝนที่สาดกระหน่ำราวกับฟ้ารั่ว ร่างบางก้าวข้ามแอ่งน้ำขังด้วยสองขาที่สั่นเทาและเปียกชุ่ม

ความหนาวเหน็บจากเม็ดฝนที่สาดซัด หรือคำด่าทอหยาบคายเมื่อครู่... มันไม่อาจเทียบได้เลยกับความรวดร้าวที่กำลังกัดกินหัวใจของเธอ

เพราะสิ่งที่เจ็บปวดและแสบสันที่สุดในตอนนี้ คือสติสัมปชัญญะที่คอยตอกย้ำว่า... เธอหมดหนทางแล้วจริง ๆ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลง

    ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทาง

    ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรี

    ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตาย

    ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอน 4 ไม่มีที่ไป<

    ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน

  • เมื่อศักดิ์ศรีถูกตีราคา   ตอนที่ 3 เช้าที่สิ้นหวัง

    กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status