LOGINเพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดใจกลางมหานคร แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องลอดกระจกบานใหญ่เข้ามา กระทบแผ่นหลังกว้างที่ชื้นหยาดน้ำของชายหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำสีดำสนิท
ดวงตาคมปลาบทอดมองความวุ่นวายของเมืองหลวงที่ไม่เคยหลับใหล... ทว่าเบื้องลึกในอกเขากลับมีเพียงความเงียบงันและว่างเปล่า
คาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ในวัยเพียงยี่สิบหกปี ก้าวขึ้นมาเหยียบจุดสูงสุดของวงการมืดได้เร็วกว่าใครในรุ่นเดียวกัน เขาคือมัจจุราชในคราบนักธุรกิจ อำนาจที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากเงินและคาวเลือดทำให้ทุกคนต่างก้มหัว บนโต๊ะเจรจาเขาคือความเยือกเย็นที่ไร้ความปรานี และในสนามรบ... เขาคือความดิบเถื่อนที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงต่อหน้า
มือหนาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะหินอ่อน เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องดังแทรกเข้ามา พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมสตรีราคาแพงที่ลอยเตะจมูก
หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองในชุดชั้นในลูกไม้สีดำก้าวเข้ามาหาอย่างมั่นใจ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีสดเหยียดยิ้มยั่วยวน
"คืนนี้คุณดูเงียบไปนะคะ คาร์เตอร์..."
ชายหนุ่มปรายตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟา นัยน์ตาเย็นเยียบมองทะลุผ่านร่างเธอราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงธาตุอากาศ
"ไม่ต้องพูด... ทำหน้าที่ของเธอให้จบก็พอ"
หญิงสาวชะงักไปนิด แต่ก็ยอมคุกเข่าลงตรงหว่างขาของร่างสูง แววตาของเธอเปล่งประกายด้วยแรงปรารถนา มือเรียวลากไล้ไปตามหน้าขาแกร่งใต้ชุดคลุมอาบน้ำอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปปรนเปรอความตื่นตัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า
เสียงเปียกชื้นดังก้องในห้องที่เงียบสงัด หญิงสาวพยายามใช้ทุกทักษะที่มีเพื่อเรียกร้องความสนใจ ทว่าคาร์เตอร์ทำเพียงเอนศีรษะพิงพนักโซฟา นัยน์ตาสีเข้มยังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่แม้แต่จะก้มลงสบตาเธอ
กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาตึงเกร็งตามสรีระ ทว่าใบหน้ากลับไร้อารมณ์ร่วมอย่างสิ้นเชิง
เมื่อความอดทนเดินทางมาถึงขีดจำกัด ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นดึงรั้งหญิงสาวให้ลุกตาม เขาโยนซองฟอยล์สีเงินลงบนตักเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำออกคำสั่งเฉียบขาด
"ใส่ให้ฉัน"
บรรยากาศกดดันจนหญิงสาวแทบหายใจไม่ออก มือที่สั่นเทาฉีกซองเครื่องป้องกันออกและจัดการสวมใส่ให้เขาอย่างเก้ๆ กังๆ
ทันทีที่เสร็จสิ้น มือหนากระชากเอวบางเข้าหาตัว ก่อนจะเริ่มจังหวะสอดประสานที่ดิบเถื่อนและไร้ความปรานี ร่างสูงตอกย้ำความแข็งแกร่งลงไปอย่างหนักหน่วง ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการปลอบประโลม ทุกอณูของการเคลื่อนไหวมีเพียงสัญชาตญาณดิบที่ต้องการบดขยี้ความเครียดขึ้งในหัวให้แหลกสลาย
"อ๊ะ... คาร์เตอร์! เบาหน่อย..."
เสียงครางเครือของหญิงสาวไม่ได้ทำให้จังหวะของเขาลดความรุนแรงลง คาร์เตอร์รวบกลุ่มผมของเธอไว้ ดึงรั้งให้ใบหน้าหวานแหงนหงาย ในขณะที่สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องผสานกับเสียงหอบหายใจในเพนต์เฮาส์สุดหรู ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังเป็นพยานในเกมกามารมณ์ที่แสนจะเยียบเย็นนี้
กระทั่งทุกอย่างเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ร่างสูงเกร็งกระตุก ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดออกมาก่อนจะถอนตัวออกในทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง
มือหนาดึงชุดคลุมกลับมาผูกเอวอย่างลวกๆ ทิ้งให้หญิงสาวทรุดนั่งหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟา
"ใส่เสื้อผ้า แล้วออกไปซะ" เสียงทุ้มตวัดตัดความสัมพันธ์อย่างเลือดเย็น
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เปียกชื้นเต็มไปด้วยความเว้าวอน "ฉัน... ขออยู่ต่ออีกนิดไม่ได้เหรอคะคาร์เตอร์..." เธอเอื้อมมือไปแตะชายเสื้อเขา เสียงสั่นพร่า "ฉันคิดถึงคุณนะ"
คาร์เตอร์หรี่ตาลง เขาวางแก้ววิสกี้ในมือลงช้าๆ ... กริ๊ก เสียงแก้วกระทบโต๊ะหินอ่อนดังก้องในความเงียบ
เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่ฝ่ามือใหญ่กลับเอื้อมไปหยิบ 'ปืนพกสีดำขลับ' ที่วางอยู่ข้างแก้ววิสกี้ขึ้นมา นิ้วแกร่งปลดแม็กกาซีนออกและดันกลับเข้าไปใหม่ เสียงโลหะกระทบกัน
แกร๊ก! ดังก้องกังวานและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง
ปลายกระบอกปืนไม่ได้ชี้ไปที่เธอ... แต่สายตาคุกคามดุจปีศาจที่จ้องมองมานั้น น่ากลัวยิ่งกว่าถูกจ่อหัว
"กูให้เวลาห้าวิ..." น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากดลึกจนคนฟังขนลุกซู่
"หนึ่ง..."
หญิงสาวหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุอก
"สอง..."
ไม่ต้องรอให้ถึงสาม ร่างบางลนลานคว้าเสื้อผ้าและกระเป๋าราคาแพงขึ้นมาสวมกอดไว้ วิ่งพรวดพราดออกจากเพนต์เฮาส์ไปราวกับหนีตาย
ปัง!
เสียงประตูห้องปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมที่ค่อยๆ จางหายไป
คาร์เตอร์ทิ้งตัวลงนั่งที่เดิม โยนปืนในมือลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี นัยน์ตาคมปลาบทอดมองออกไปนอกกระจกสูงอีกครั้ง
"น่ารำคาญ..." เขาพึมพำเสียงต่ำ
สำหรับคาร์เตอร์ เซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องของความสุขหรือความรัก มันเป็นเพียง 'ยาขนานเดียว' ที่ทำให้ร่างกายที่บอบช้ำจากโรคนอนไม่หลับสามารถข่มตาลงได้ในแต่ละคืน ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาล้วนไร้ความหมาย เป็นเพียงเครื่องมือระบายความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจเขามาเนิ่นนาน
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหลับตาลง... ภาพหนึ่งกลับแทรกซึมเข้ามาในหัวอย่างไม่ทันตั้งตัว
ภาพของหญิงสาวที่ซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ใต้ดวงตาแดงก่ำ คนที่สวมชุดราคาถูกซอมซ่อ แต่กลับกางแขนโอบกอดเด็กน้อยสองคนไว้แนบอกแน่น ราวกับว่าเด็กสองคนนั้นคือโลกทั้งใบของเธอ และเธอพร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องพวกเขา
มุมปากหยักของมาเฟียหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย...
"หึ..."
เสียงแค่นหัวเราะในลำคอดังขึ้นท่ามกลางความว่างเปล่า เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันโลกใบนี้... และเย้ยหยันตัวเอง
ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ
ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ
ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ
ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้
ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน
กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข







