LOGINตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตาย
เสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้น
กลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอก
คาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน
“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูก
ชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูด
คาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปดึงมีดพกสั้นที่ปักอยู่บนโต๊ะเหล็กขึ้นมาถือไว้
“มึงนี่จงรักภักดีผิดคนจริง ๆ”
ฉึบ!
“อ๊ากก!”
ไม่มีการข่มขู่ล่วงหน้า ปลายมีดตวัดกรีดลงบนหน้าขาของเหยื่ออย่างเฉียบขาดและแม่นยำ เลือดสีสดทะลักออกมาย้อมกางเกง คาร์เตอร์ไม่ได้ยิ้มเยาะหรือแสดงความสะใจ เขาทำเพียงแค่ดึงมีดออก แล้วโยนมันทิ้งลงบนโต๊ะเสียงดัง แกร๊ง
ราวกับหมดความสนใจ ก่อนจะล้วงหยิบปืนพกสีดำขลับที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาแทน
ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบเชิดคางของคนที่กำลังร้องโอดโอยให้เงยขึ้นสบตา
“รู้มั้ยทำไมกูถึงไม่ยิงเจาะกะโหลกมึงตั้งแต่แรก...” คาร์เตอร์เลื่อนปลายกระบอกปืนไล้ไปตามขมับของอีกฝ่ายช้า ๆ
“เพราะกูชอบดูแววตาตอนที่พวกมึงรู้ตัวว่า... ตัวเองกำลังจะตาย”
นิ้วแกร่งเหนี่ยวไกปืน
คลิก!
เสียงเข็มแทงชนวนสับลงบนรังเพลิงที่ว่างเปล่าดังลั่น ชายบนเก้าอี้สะดุ้งเฮือก หลับตาปี๋ แหกปากร้องลั่นด้วยความกลัวตายจนปัสสาวะราดรดกางเกง
คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ “ปืนไม่มีลูก... แต่นัดต่อไป กูไม่รับประกัน”
ไม่ต้องรอให้นับถึงสาม ความกลัวตายก็พังทลายความจงรักภักดีจนหมดสิ้น ชายคนนั้นละล่ำละลักคายทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของพี่ชายต่างแม่ของคาร์เตอร์ออกมาจนหมดเปลือกพร้อมเสียงสะอื้น
เมื่อได้ข้อมูลที่ต้องการ ร่างสูงก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาโยนปืนกระบอกนั้นส่งให้บอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่มุมห้อง
“เก็บกวาดให้เรียบร้อย”
คำสั่งสั้นห้วนถูกเอ่ยขึ้น ก่อนที่คาร์เตอร์จะหันหลังก้าวเดินออกจากห้องใต้ดินไปอย่างไม่แยแส
ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นขึ้นไล่หลัง ปลิดชีพคนที่หมดประโยชน์ลงอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าฝีเท้าของผู้นำฮาร์ลันไม่ได้ชะงักลงเลยแม้แต่นิดเดียว
...
สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงจนทัศนวิสัยพร่ามัว ถนนชานเมืองชื้นแฉะสะท้อนแสงไฟจากเสาไฟที่กะพริบติด ๆ ดับ ๆ
ขบวนรถกันกระสุนสีดำสนิทสามคันแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าผับกึ่งบาร์เก่า ๆ แห่งหนึ่ง ความเงียบเชียบและบารมีที่แผ่ออกมาจากขบวนรถ ทำให้ผู้คนละแวกนั้นรู้ดีว่าไม่ควรเอาตัวเข้าไปเฉียดใกล้
คาร์เตอร์ก้าวลงจากรถพร้อมร่มสีดำที่บอดี้การ์ดรีบกางกั้นให้ สายตาคมกวาดมองป้ายไฟนีออนหน้าร้านที่ตัวอักษรหลุดหายไปครึ่งหนึ่งด้วยความเยียบเย็น บาร์ซอมซ่อแห่งนี้คือหนึ่งใน ‘จุดพักเงิน’ ที่เขาตั้งไว้บังหน้า แต่ตอนนี้... เงินห้าร้อยล้านหายวับไปพร้อมกับไอ้เวรที่รับหน้าที่ดูแลที่นี่
“ได้เรื่องว่าไง” คาร์เตอร์เอ่ยถามโดยไม่หันไปมอง
ลูกน้องคนสนิทก้มหน้า รายงานเสียงเครียด
“คนคุมเงินหายตัวไปสามวันแล้วครับบอส กล้องวงจรปิดถูกตัด สัญญาณขาดช่วงไปก่อนที่เงินห้าร้อยล้านจะถูกโอนย้ายออกไปนอกระบบ...”
นัยน์ตาสีสนิมเหล็กตวัดมองคนพูด “...หายไปสามวัน แต่กูเพิ่งรู้เรื่องวันนี้?”
ความเงียบที่กดลึกของเจ้านายทำเอาบอดี้การ์ดร่างยักษ์ตัวชาวาบ
“ขะ... ขออภัยครับบอส พวกผมพยายามตามรอยแล้วแต่...”
“ปิดบาร์นี้ซะ” คาร์เตอร์ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเด็ดขาดจนน่าขนลุก
“ใครอยู่ข้างใน ลากตัวออกมาเค้นคอให้หมด ใครปิดปากเงียบ... ฆ่าทิ้งได้เลย”
สิ้นคำสั่ง ชายชุดดำนับสิบก็กระจายกำลังบุกเข้าไปด้านในร้านทันที
คาร์เตอร์ยืนล้วงกระเป๋าสูบบุหรี่รออยู่หน้ารถท่ามกลางม่านฝน ควันสีเทาหม่นลอยฟุ้งปะปนกับไอเย็นของอากาศ กลิ่นฝน กลิ่นควัน และกลิ่นเลือดที่ยังติดอยู่ตามตัว เป็นความคุ้นเคยเดียวที่เขาสัมผัสมาทั้งชีวิต
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น...
ปัง!
ประตูเหล็กหลังร้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง ร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำ เสื้อผ้าและเส้นผมของเธอเปียกชุ่มลู่แนบไปกับใบหน้า ดวงตากลมโตแดงช้ำและว่างเปล่า ราวกับคนเพิ่งผ่านการแหลกสลายมาจนไม่เหลือชิ้นดี
เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินฝ่าสายฝน สองมือกำชายเสื้อกันฝนเก่า ๆ ไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ไม่ทันสังเกตเห็นขบวนรถสีดำหรือชายร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
ปึ้ก!
“โอ๊ย!”
ด้วยความเร่งรีบ เธอเดินชนเข้ากับแผงอกกว้างของคาร์เตอร์อย่างจัง แรงกระแทกทำให้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเป็นทุนเดิมเซถอยหลัง ขาที่สั่นเทาไม่อาจทรงตัวได้ เธอเสียหลักล้มทรุดลงไปกองกับพื้นดินแฉะ ๆ ทันที
คาร์เตอร์ไม่ได้ขยับเข้าไปรับ และไม่ได้มีท่าทีตกใจ เขาเพียงแค่ก้มหน้ามองหญิงสาวที่ล้มอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย
โคลนสีขุ่นเปรอะเปื้อนกระโปรงและเรียวขาของเธอ หยาดฝนชะล้างคราบน้ำตาบนใบหน้าที่ซีดเซียว แสงไฟหน้ารถสาดกระทบให้เห็นแววตาที่ช้อนขึ้นมองเขา... มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก สิ้นหวัง และอับจนหนทาง
ทว่าสิ่งที่ทำให้คาร์เตอร์หยุดชะงัก ไม่ใช่ความสวยที่ซ่อนอยู่ใต้สภาพมอมแมม แต่เป็น ‘ความว่างเปล่า’ ในดวงตาคู่นั้น... แววตาของคนที่เหมือนตายทั้งเป็น แววตาที่เขาคุ้นเคยดีเพราะมันมักจะสะท้อนอยู่ในกระจกเงายามที่เขามองตัวเอง
“ขะ... ขอโทษค่ะ”
เสียงหวานสั่นพร่าดังแข่งกับเสียงฝน เธอละล่ำละลักขอโทษ พยายามยันกายลุกขึ้น แต่ความกลัวและความเหนื่อยล้าทำให้ขาอ่อนจนทรุดลงไปอีกครั้ง
คาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ เขาไม่ได้เอ่ยคำใด ทำเพียงก้าวเท้าเบี่ยงหลบเพื่อจะเดินกลับขึ้นรถ ไม่คิดจะใส่ใจคนแปลกหน้าที่ไม่มีประโยชน์กับชีวิต
แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นตัวเธอ...
“เดี๋ยวค่ะ...”
เสียงนั้นแผ่วเบา แต่กลับเด็ดเดี่ยวจนฝีเท้าของมัจจุราชหนุ่มหยุดชะงัก
คาร์เตอร์หันกลับมามองช้า ๆ สายตาคมปลาบจับจ้องหญิงสาวที่กำลังพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนหยัดท่ามกลางพายุฝน ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน แต่คราวนี้... ดวงตาคู่สวยไม่ได้หลบสายตาเขาอีกต่อไป
มันเป็นการตัดสินใจที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรีหยาดสุดท้ายของคนเป็นแม่
บอดี้การ์ดที่ยืนกางร่มอยู่ด้านหลังลอบสบตากัน ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรในยามที่ปีศาจร้ายกำลังจ้องมองเหยื่อ
สายธารสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่กำชายเสื้อแน่นจนสั่นระริก เธอจ้องมองชายชุดดำที่ดูร่ำรวยและอันตรายที่สุดตรงหน้า ก่อนจะเค้นเสียงที่สั่นเครือเอ่ยถามออกไป... ประโยคที่เหยียบย่ำความเป็นมนุษย์ของตัวเองจนแหลกเหลว
“คุณมาที่นี่... เพื่อหาผู้หญิงไปนอนด้วยหรือเปล่าคะ”
คาร์เตอร์นิ่งงัน นัยน์ตาสีสนิมเหล็กไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
เมื่อไม่มีคำปฏิเสธ สายธารจึงกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วเอ่ยประโยคถัดมาด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
“ถ้าฉันจะขาย... คุณจะซื้อมั้ยคะ”
ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ
ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ
ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ
ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้
ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน
กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




