LOGINตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรี
สายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น
สายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้า
เธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน
“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”
คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้
คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบ
ร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ
“หึ…”
เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเฉียบ
“เมื่อกี้ว่าไงนะ”
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยามหยันนั้น ทำเอาสายธารสะดุ้ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ความอับอายตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก
“ฉัน… ขอโทษค่ะ” เธอละล่ำละลัก ก้มหน้าหนีสายตาคุกคาม “เมื่อกี้ฉันคงสติแตกไปเอง... ขอโทษที่รบกวนค่ะ”
เธอค้อมศีรษะลงต่ำ ปล่อยให้น้ำตาไหลปะปนไปกับหยาดฝน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมก้าวเดินหนีออกไปจากความน่าสมสูญนี้ให้เร็วที่สุด
ทว่า ขาที่เพิ่งก้าวออกไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องหยุดชะงัก
“ห้าหมื่น”
ตัวเลขนั้นหยุดฝีเท้าของสายธารได้ชะงัด เธอหันกลับมามองเขาอย่างเชื่องช้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง และเผลอมีความหวังประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง
คาร์เตอร์มองเธอผ่านม่านควันบุหรี่ที่เพิ่งพ่นออกไปจางๆ นัยน์ตาคมปลาบกวาดมองร่างเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาประเมินราคาสินค้าอย่างโจ่งแจ้ง
“แต่สภาพอย่างเธอ...” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่ากรีดลึกถึงขั้วหัวใจ “ให้เต็มที่... ก็คงไม่เกินพันห้า”
ถ้อยคำสั้นๆ แต่ตบหน้าคนฟังจนชาหนึบ ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดถูกเหยียบย่ำจนจมดิน เขาไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ใช้กำลัง แต่รังสีความเหนือกว่าของเขากลับทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเศษขยะข้างถนน
คาร์เตอร์ไม่ได้สนใจแววตาที่แตกสลายของหญิงสาว ชายหนุ่มทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้หัวรองเท้าบดขยี้มันช้าๆ
“โกดังหมายเลขสิบเจ็ด ริมทางรถไฟสายเก่า” เขาทิ้งพิกัดไว้เสียงเรียบ ไม่มีการบังคับขู่เข็ญ มีเพียงการเปิดประตูต้อนคนจนตรอก “ถ้าอยากได้เงินอย่างที่ปากว่า... ก็ไปที่นั่น”
สายธารยืนนิ่งงัน หยาดน้ำฝนไหลชะโลมใบหน้า เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไรออกไป ทำเพียงพยักหน้ารับเชื่องช้าเหมือนคนไร้วิญญาณ
คาร์เตอร์ปรายตามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังก้าวขึ้นรถไป ปัง! เสียงประตูปิดลงพร้อมกับขบวนรถสีดำที่แล่นทะยานหายไปในพายุฝน ทิ้งให้หญิงสาวยืนตัวสั่นเทาอยู่ลำพัง กับคำเชิญชวนที่กำลังจะลากเธอลงสู่จุดต่ำสุดของชีวิต
...
พายุฝนเริ่มซาลง เหลือเพียงละอองน้ำปะทะผิวและกลิ่นไอดินชื้นๆ บริเวณหน้าร้าน “LAR BAR” ที่มีเศษขวดแก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น
สายธารส่ายหน้าไปมาแรงๆ เพื่อเรียกสติ สองมือยกขึ้นกอดตัวเองแน่น พยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เธอรีบก้าวเท้าเดินเลียบกำแพงอิฐชื้นแฉะ ลัดเลาะกลับไปยังหลังบาร์ทันที
“แม่... แม่จ๋า...”
เสียงเรียกแผ่วเบาที่แทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำเอาหัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ
สายธารรีบพุ่งตัวไปยังมุมเก็บของเก่าๆ ที่พังพินาศจากพายุเมื่อเดือนก่อน สองมือสั่นเทารีบเลิกผ้าใบกันฝนผืนเก่าที่คลุมลังไม้เอาไว้ออก ร่างเล็กๆ ของต้นน้ำและต้นข้าวผวาพรวดเข้ามากอดเธอทันที
“แม่จ๋า... หนูหนาว” ต้นข้าวซุกหน้าเข้ากับซอกคอแม่ เสียงเล็กๆ สั่นเครือ
“แม่ไปนานจังเลยค้าบ...” ต้นน้ำกอดแขนแม่ไว้แน่น ดวงตากลมโตแดงช้ำจากความหวาดกลัว
ความเย็นเฉียบจากตัวเด็กทั้งสองคนแทงทะลุเข้าไปในอก สายธารทรุดตัวลงคุกเข่า กอดรัดลูกน้อยทั้งสองเข้าหาตัวแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ มือบางที่สั่นไม่แพ้กันลูบกลุ่มผมชื้นๆ ของลูกอย่างทะนุถนอม
“ไม่เป็นไรแล้วลูก... แม่อยู่นี่แล้วนะคนเก่ง” เธอกระซิบปลอบ ทั้งที่น้ำเสียงของตัวเองก็สั่นพร่าไม่ต่างกัน
สายธารกวาดสายตามองไปรอบๆ ซอกตึกที่มืดมิดและหนาวเหน็บ เธอกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาเต็มสองตา
“เราจะไปไหนกันดีค้าบแม่...” ต้นน้ำถามเสียงเบาหวิว
คำถามของลูกชายทำให้สายธารชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองฝ่าความมืดไปยังทิศทางที่ขบวนรถสีดำเพิ่งแล่นจากไป
...โกดังหมายเลขสิบเจ็ด
คำๆ นั้นดังก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้งราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่กำลังล่อลวง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวและบีบรัดจนเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าปลายทางนั้นอาจหมายถึงการเดินเข้าสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็เป็น ‘ทางรอดเดียว’ ที่จะทำให้เธอมีเงินพาเด็กสองคนนี้หนีไปให้พ้นจากความหนาวเหน็บและเจ้าหนี้หน้าเลือดที่ตามรังควาน
สายธารหลับตาลง ซึมซับกลิ่นไอฝนและความหวาดกลัวเอาไว้ในอก
“แม่สัญญา... แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกหนูเด็ดขาด”
เธอเอ่ยคำสาบานกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ก่อนจะลืมตาขึ้น ดึงผ้าใบผืนเก่ามาคลุมร่างเด็กทั้งสองเพื่อกันลมหนาว แล้วอุ้มลูกสาวขึ้นแนบอก จูงมือลูกชายก้าวเดินออกไปจากซอกตึกมืดมิด
สองเท้าของหญิงสาวย่ำไปตามแอ่งน้ำขัง มุ่งหน้าสู่ถนนสายเปลี่ยว... ปลายทางของค่ำคืนนี้ไม่ได้มีป้ายบอกทางที่สวยงาม มีเพียงเงาทะมึนของสิ่งก่อสร้างเก่าริมทางรถไฟ และความดำมืดที่รอคอยเธออยู่ ณ โกดังหมายเลขสิบเจ็ด
ตอนที่ 8 ก่อนประตูจะปิดลงกลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งปะปนกับความชื้นของพายุฝน ปลอกกระสุนทองเหลืองที่เพิ่งผ่านการลั่นไกทดสอบเมื่อครู่ กลิ้งขยับตามแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาบนพื้นคอนกรีตคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน นั่งพิงขอบโต๊ะเหล็กตัวใหญ่ในมุมหนึ่งของโกดังหมายเลขสิบเจ็ด ในมือหนาคีบซิการ์ชั้นดี ควันสีเทาหม่นลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่เพดานที่มีคราบเขม่าเกาะเกรอะกรัง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองไปยังประตูม้วนเหล็กที่เปิดแง้มไว้ คล้ายกำลังรอคอยการมาถึงของใครบางคนที่เขา 'รู้' อยู่แล้วว่าต้องมามุมปากหยักกระตุกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ"บอสครับ..." ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาค้อมศีรษะ "คนคุมทางรายงานว่า มีผู้หญิงมาขอพบ... เธอพาเด็กมาด้วยสองคนครับ"คาร์เตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ เขาวางซิการ์ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ ปล่อยให้สายควันจางๆ ลอยผ่านใบหน้าเยียบเย็น"เปิดประตูให้เข้ามา"คำสั่งสั้นห้วน ทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่เสี้ยววินาทีเสียงกลอนและเฟืองเหล็กดัง กริ๊ก... ครืดดด... แสงไฟสีสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามาพร้อมกับร่างบอบบางที่ก้าวล่วงล้ำเขตแดนสายธารยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อกันฝนเก่าๆ และเส้นผมเปียกชื้นลู่แนบไปกับ
ตอนที่ 7 ทางที่ไม่มีป้ายบอกทางท้องฟ้าหลังฝนสางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีมืดสนิท สวนทางกับแสงไฟนีออนริมทางที่ทยอยสว่างขึ้น สายธารกระชับร่างของต้นข้าวที่หลับซบอยู่บนบ่าให้แน่นขึ้น มืออีกข้างกำมือต้นน้ำที่เดินย่ำน้ำแฉะๆ เลียบกำแพงอิฐชื้นตะไคร่ กลิ่นเหม็นอับของขยะเปียกฝนลอยเตะจมูก แต่ความหวาดผวาทำให้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจมัน"แม่ค้าบ... เราจะไปไหนกันเหรอ" ต้นน้ำเงยหน้าถาม ดวงตากลมโตแดงช้ำจากการร้องไห้และง่วงงุน"หาที่หลบฝนก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่หาทางได้" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ทั้งที่ในใจมืดแปดด้านความหวังแรกของเธอคือร้านก๋วยเตี๋ยวท้ายซอยที่เคยคุ้นเคย หญิงสาวตั้งใจจะขอยืมพื้นที่เล็กๆ หลังร้านให้เด็กๆ ได้นั่งพักหลบละอองฝน แต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เจ้าของร้านกลับชะเง้อมองซ้ายมองขวาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธทันที"ช่วงนี้อย่าเลยสายธาร... พวกทวงหนี้มันมาวนเวียนบ่อย ถ้ามันเห็นว่าฉันช่วยเธอ เดี๋ยวจะเดือดร้อนกันหมด"คำว่า 'เดือดร้อน' ปิดประตูความหวังบานแรกจนสนิท สายธารฝืนยิ้มจางๆ "เข้าใจค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ" เธอค้อมหัวให้แล้วพาเด็กๆ เดินเลี่ยงออกมาสายธารล้วงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแ
ตอนที่ 6 ราคาที่ต่ำกว่าศักดิ์ศรีสายฝนยังคงสาดกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้อง แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นสายธารยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ร่างบอบบางเปียกปอนลู่แนบไปกับผิวเนื้อ ผมที่เคยรวบไว้หลุดลุ่ยตกลงมาปรกพวงแก้มซีดเซียว ดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ช้อนขึ้นมองคนตรงหน้าเธอกลั้นใจ เค้นเสียงสั่นพร่าที่แทบจะกลืนหายไปกับพายุฝน“ถ้าฉัน… ขาย คุณจะซื้อมั้ยคะ”คำพูดนั้นหลุดออกไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่พังทลาย หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด แทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะหลุดปากพูดประโยคที่น่าสมเพชขนาดนี้ออกมาได้คาร์เตอร์ไม่ขยับตัวตอบรับ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กยังคงเยียบเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเวทนาหรือความประหลาดใจ มีเพียงเสียงฝนตกกระทบร่มสีดำของบอดี้การ์ดด้านหลังเขาเท่านั้นที่ดังแทรกความเงียบร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงไฟนีออนหน้าร้านที่กะพริบติดๆ ดับๆ ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปช้าๆ จนสายธารที่ยืนกำชายกระโปรงอยู่รู้สึกตัวลีบเล็กลงเรื่อยๆ“หึ…”เสียงแค่นหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอแกร่ง มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและกรีดลึกยิ่งกว่าเม็ดฝนที่สาดซัด คาร์เ
ตอนที่ 5 เสียงของคนที่ยังไม่ตายเสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในความอับชื้นกลิ่นคาวสนิมและเลือดสดคละคลุ้งไปทั่วห้องใต้ดินไร้หน้าต่าง มีเพียงแสงจากหลอดไฟเปลือยเหนือศีรษะที่ส่องกระทบร่างของชายคนหนึ่ง ซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้เหล็กในสภาพยับเยิน เลือดปนเหงื่อไหลซึมจากบาดแผลบนใบหน้าหยดลงสู่พื้น เสียงหอบหายใจกระชั้นสั่นเทาราวกับสัตว์ที่กำลังถูกต้อนให้จนตรอกคาร์เตอร์ ฮาร์ลัน ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกที่พาดพันอยู่บนแผงอกแกร่ง ท่าทีของเขาดูผ่อนคลาย ขัดกับบรรยากาศนองเลือดตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอดมองชายบนเก้าอี้ด้วยความว่างเปล่า... ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่ก็ไร้ซึ่งความปรานีเช่นกัน“กูถามอีกครั้ง... ไอ้คาร์ตันส่งมึงมาป่วนคลังสินค้ากูใช่มั้ย”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ ไม่ได้ตะคอก แต่กลับกดดันจนคนฟังชาวาบไปถึงกระดูกชายบนเก้าอี้เม้มปากแน่น ขบกรามจนตัวสั่น ไม่ยอมปริปากพูดคาร์เตอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ อย่างรำคาญใจ เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ใช้หัวรองเท้าหนังบดขยี้มันช้า ๆ ก่อนจะก้
ลมเย็นยะเยือกพัดหอบเอากลิ่นดินชื้นมาเตือนล่วงหน้า ท้องฟ้าขมุกขมัวถูกย้อมด้วยสีเทาเข้ม บีบคั้นความรู้สึกจนชวนให้อึดอัดไม่ต่างจากหยาดฝนที่กำลังตั้งเค้าจะเทกระหน่ำสายธารยืนหลบอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าโรงเรียนประถม สองมือกระชับเสื้อกันฝนตัวเก่าสีขุ่นไว้แนบอก นัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงคอยสอดส่ายมองซ้ายขวาตลอดเวลาวันนี้เธอไม่ได้ไปล้างจานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่หวาดผวาจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้เลยว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบเมื่อเช้าจะย้อนกลับมาดักรอที่บ้านอีกไหม หรือพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรถ้ารู้ว่าเธอยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ สิ่งเดียวที่รั้งสติของเธอไว้ คือความปลอดภัยของลูกเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ตัดขาดความคิดอันว้าวุ่น เด็กนักเรียนวิ่งกรูเกรียวกันออกมาทีละกลุ่ม“แม่จ๋า!”“แม่ค้าบ!”ทันทีที่เห็นหน้าแม่ ต้นน้ำและต้นข้าวก็วิ่งถลาเข้ามาหา รอยยิ้มสดใสของเด็กทั้งสองยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สายธารย่อตัวลงอ้าแขนรับร่างเล็ก ๆ เข้ามากอดไว้แน่น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยว ๆ ปนกลิ่นฝุ่นจากสนามเด็กเล่น กลับเป็นยาขนานเอกที่ทำให้หัวใจที่กำลังสั่นกลัวของเธออบอุ่นขึ้นอย่างน
กลิ่นควันจากเตาถ่านลอยปะปนกับความหอมจาง ๆ ของน้ำซุป ภายในบ้านไม้เช่าหลังเก่าที่ฝาผนังเริ่มผุพัง สายธารใช้ทัพพีคนไข่ที่ตีไว้ให้กระจายตัวในน้ำเดือดปุด ๆ ‘ต้มจืดไข่น้ำ’ เมนูที่ราคาถูกที่สุดและทำบ่อยที่สุด ถูกยกขึ้นจากเตาสำหรับเป็นมื้อเช้าของเด็ก ๆ ในวันนี้หญิงสาวทอดถอนใจแผ่วเบา ยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ“ขอโทษนะลูก... ช่วงนี้เราต้องประหยัดกันหน่อย”เธอพึมพำเสียงเบา คล้ายกำลังบอกความรู้สึกผิดกับตัวเองมากกว่าเมื่อกลิ่นอาหารเช้าลอยคลุ้ง เธอจึงเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีเสื่อเก่าปูทับด้วยผ้าห่มบาง ๆ“ตื่นได้แล้วค่ะ คนเก่งของแม่”ต้นน้ำลืมตาปรือเป็นคนแรก เด็กชายหาวหวอดก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตา“แม่ค้าบ... วันนี้กินอะไรค้าบ”“วันนี้แม่ทำต้มจืดไข่น้ำของโปรดไงลูก”“เย้! ต้นน้ำชอบไข่ในน้ำซุป”เสียงใสแจ๋วกับรอยยิ้มกว้างของลูกชาย ทำให้ความเหนื่อยล้าในใจของคนเป็นแม่ทุเลาลง ส่วนต้นข้าวที่เพิ่งตื่นก็รีบชูมือขึ้นสุดแขน ประสานเสียงเจื้อยแจ้ว“หนูก็ฉอบด้วยค่า!”สายธารหลุดยิ้มอ่อนโยน เอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมชื้นเหงื่อของลูกทั้งสองเบา ๆ“งั้นรีบไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วมากินข้าวกันนะลูก”ต้นน้ำกับต้นข







