All Chapters of อ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว: Chapter 1 - Chapter 6

สามปีผ่านไปแล้วที่ท่านอ๋องมู่เฉินจากบ้านเมืองไปสู่สนามรบที่ชายแดนทิศใต้ เพราะฉะนั้นวันนี้ภายในจวนอ๋องถึงได้เต็มไปด้วยความครื้นเครงกว่าทุกๆ วันที่ท่านอ๋องได้รับชัยชนะกลับมา“หลันเอ๋อร์ เจ้าไปแต่งตัวรอเถิด ตอนนี้คงถวายรายงานอยู่ในวังหลวง ประเดี๋ยวเขาก็จะกลับมาแล้ว”พระสนมอี้หรืออี้เป่ย กล่าวกับเมิ่งอีหลันอย่างอ่อนโยน มองดูสาวน้อยวัยสิบเก้าภายใต้ชุดที่มอมแมมอยู่บ้าง ตั้งแต่รู้ว่ามู่เฉินกลับมา อีกฝ่ายก็ยุ่งอยู่กับการตกแต่งจวนและเมนูอาหารไม่หยุดเมิ่งอีหลันก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างอ่อนน้อม“เพคะ”รับคำอย่างว่าง่ายในขณะที่อีกฝ่ายมองตามหลังไปแล้วลอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างสงสารเห็นใจ บุตรชายของนางถูกฮ่องเต้เรียกตัวไปประจำการที่ชายแดนในวันแต่งงาน เป็นสตรีใดก็ล้วนทุกข๋ใจมู่เฉินเป็นองค์ชายสิบหกในฮ่องเต้องค์ปัจจุบันกับตัวนางซึ่งเป็นพระสนมปลายแถวแน่นอนว่านางเองไม่ได้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้แต่อย่างใด พระองค์จำนางได้หรือไม่ก็ไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำ รู้แต่เพียงว่าเมื่อองค์ชายสิบหกย่างเข้าสิบสี่ชันษา เขาเริ่มออกรบและสร้างผลงานมากมาย ในที่สุดก็ได้รับการอวยยศเป็นจวิ้นอ๋องตอนนั้นเองกระมังที่ฮ่องเต้เพิ่งจ

ภายใต้ต้นอีหลันในช่วงฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยกระแสลมอันสดชื่นที่ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เด็กสาวใบหน้ามอมแมมผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมามือข้างหนึ่งหยิบบุปผาสีเหลืองหอมขึ้นมาดอมดมอย่างเหม่อลอย“เหตุใดถึงหนีมานั่งอยู่ตรงนี้เล่า ข้าให้เจ้าทำงานในห้องครัวมิใช่หรือ”เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนดังขึ้น เรียกให้เด็กน้อยรีบคุกเข่าลงและทำความเคารพในทันที“ท่านอ๋อง”เมิ่งอีหลัน ในวัยสิบขวบมองดูร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดเกราะที่เดินเข้ามาหาอย่างตื่นกลัว นางเพิ่งมาอยู่ที่จวนจวิ้นอ๋องแห่งนี้ได้ไม่ถึงสิบวัน เพราะฉะนั้นนางถึงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่หลายส่วนเลยทีเดียวร่างเล็กขยับถอยห่างในขณะที่ชายหนุ่มย่อตัวลง“อย่ากลัว ข้ามิทำร้ายเจ้าหรอก”คำพูดนั้นทำให้เมิ่งอีหลันค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างระมัดระวัง มองเห็นแววตาคู่นั้นที่สื่อถึงความอ่อนโยนภายใต้ความเข้มแข็ง“ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าต่อจากนี้ไปจะมิมีผู้ใดรังแกเจ้าได้อีก”เมื่อสิบวันก่อนเขาเดินทางกลับจากทัพชายแดน บังเอิญไปเจอเข้ากับเด็กสาวเนื้อตัวสกปรกมอมแมมผู้หนึ่งกำลังถูกพ่อค้าเร่ตบตีอย่างรุนแรง สืบความ

ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างบอบบางที่ถือถาดอาหารเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอากัปกิริยาใดๆ แล้วก็ได้แต่ขบกรามแน่นเมื่อคืนถูกเคี่ยวกรำไปถึงเพียงนั้นแล้ว เช้านี้ยังมีแรงมาทำหน้าที่ของตนได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มิหนำซ้ำหางตาของนางยังไม่ปรายมองเขาแม้แต่เศษเสี้ยวอีกด้วยดี...ดีมาก!สวี่ซวงมองเสี้ยวใบหน้าของชายหนุ่มก่อนจะมองดูร่างบอบบางตรงหน้าที่จัดวางอาหารทั้งสี่บนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ถึงแม้ท่านอ๋องจะแสดงปฏิกิริยาที่ไม่ชอบอนุภรรยาผู้นี้นัก ทว่านางกลับรู้สึกได้ว่าท่านอ๋องมักจะสนใจนางยิ่งกว่าใคร“ท่านเองก็ร่วมโต๊ะกับพวกเราเถิด”เสียงของสวี่ซวงเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าร่างบอบบางทำท่าจะล่าถอยไป นั่นทำให้เมิ่งอีหลันเหลือบสายตาขึ้นมองก่อนจะพบว่าตอนนี้สตรีตรงหน้ากำลังระบายรอยยิ้มให้นางอย่างนุ่มนวลหากแต่ดูเหมือนว่าบุรุษที่นั่งอยู่ข้างเคียงจะไม่ได้คิดเช่นนั้น“สตรีผู้นี้ต้อยต่ำนัก หากให้นางมาร่วมโต๊ะด้วย เกรงว่าจะทำให้เกียรติของเจ้าต้องแปดเปื้อน”มู่เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ทันเปล่งวาจาใดๆ ออกไปด้วยซ้ำ ถึงแม้น้ำเสียงของเขาจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ หากแต่ใบหน้ากลับแข็งกร้าว