ข้าต้องการร่วมเสพสังวาส

ดี...ดีมาก!

ชายหนุ่มขบกรามแน่นพร้อมกับใช้ฟันขบกัดไปทั่วร่างกายตั้งแต่ลำคอจรดปลายเท้า แม้กระทั่งปานเล็กๆ ที่อยู่บนหน้าท้องของนางเขาก็ไม่ละเว้น

สัมผัสที่รุนแรงเช่นนั้นไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกซาบซ่านแต่อย่างใด หากแต่กลับทำให้นางเจ็บปวดไปทั่วทุกตำแหน่งที่เขาสัมผัส

ดวงตาคู่คมเห็นนางพยายามข่มเสียงในลำคอ ดวงตาหวานหลับพริ้มลงราวกับไม่ต้องการมองเห็นสิ่งที่เขากำลังกระทำ

“มองข้า!”

เสียงทุ้มก้องกังวานออกเป็นคำสั่งให้นางลืมตาขึ้นมามอง

แน่นอนว่าทันทีที่สบกับสายตาที่ดุดันของเขาก็ทำให้หญิงสาวสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ถึงแม้แววตาคู่นั้นจะเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่กลับเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาจ้องมองนางราวกับต้องการจะแผดเผาให้มอดไหม้

“ดูหน้าข้าเอาไว้”

ถึงแม้สายตาจะจับจ้อง หากแต่ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับหอกดาบกลับลูบไล้อยู่บริเวณเนินขาข้างในอย่างรุนแรง

“ท่านอ๋อง...หลันเอ๋อร์เจ็บ”

ในที่สุดหญิงสาวก็ตัดสินใจเปล่งเสียงออกมาเบาๆ เมื่อก้อนแป้งนุ่มหยุ่นทั้งสองข้างถูกเขาครอบครอง เม็ดทับทิมสีชมพูระเรื่อถูกเขาขบกัดจนแทบทานทนไม่ไหว

นางได้ยินอีกฝ่ายเค้นเสียง หึ ในลำคอออกมาครั้งหนึ่งอย่างเย้ยหยัน นอกจากมู่เฉินจะไม่ผ่อนเรี่ยวแรงลงแล้ว กลับยิ่งเพิ่มความทุกข์ทรมานให้กับอีกฝ่ายราวกับต้องการประหัตประหาร

แท่งหยกบริเวณหน้าขาขยายใหญ่ ความอุ่นร้อนแข็งแกร่งที่สัมผัสถูกผิวเนื้ออันอ่อนนุ่มอยู่นั้นทำให้ร่างบอบบางแข็งเกร็งขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ถึงแม้ท่านอ๋องจะเคยกระทำต่อนางเช่นนี้มาก่อนในคืนมงคลคืนนั้น ทว่าความรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าสุขสมทำให้นางรู้สึกเกรงกลัวขึ้นเป็นร้อยเท่าพันทวี

แต่มีหรือที่มู่เฉินที่กำลังตกอยู่ในความมึนเมาจะสนใจ...

ร่างสูงใหญ่เข้าครอบครองอีกฝ่ายในทันทีโดยไม่ได้สนใจว่าคนตรงหน้าจะเพียบพร้อมหรือไม่ ยิ่งเขาเห็นดวงหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากัน พยายามใช้มือปิดปากตัวเองก็ยิ่งทำให้เขาขยับอย่างไม่ออมมือ

“ร้องออกมา”

ไม่พูดเปล่ายังกระชากฝ่ามือที่ปิดบังใบหน้าตัวเองอยู่ออก ถึงแม้นางจะพยายามข่มกลั้นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทว่าพายุแห่งห้วงอารมณ์ของเขากลับทำให้นางไม่สามารถทานทนไหวได้อีก

“อา...”

เมิ่งอีหลันกรีดร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างบอบบางสั่นคลอนไปตามคลื่นพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาจนในที่สุดก็ได้ยินเสียงทุ้มกระเส่าหอบอยู่ข้างหู

เมิ่งอีหลันคิดว่าบทลงโทษที่เขามอบให้ได้จบสิ้นลงไปแล้ว หากแต่ในความเป็นจริงหลังจากที่บุรุษผู้ขาดสิ่งนี้มาช้านานกลับเกิดความปรารถนาไม่มีที่สิ้นสุด

ถึงแม้ปากจะบอกว่านางน่ารังเกียจชิงชัง ทว่าภายในใจกลับต้องการครอบครองนางให้สมกับความหิวโหยมาช้านาน

ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้เป็นอิสระแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว หลังจากนั้นร่างแข็งแกร่งก็เริ่มเคี่ยวกรำนาง รับฟังเสียงของนางด้วยความฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง

จนในที่สุดเมิ่งอีหลันก็ได้แต่นอนหอบหายใจราวกับไร้สิ้นเรี่ยวแรงไปแล้วจริงๆ กลิ่นชะมดเช็ด1 อบอวลไปทั่วห้อง แม้แต่ผ้าปูนอนก็ชุ่มฉ่ำไปหมด

เพียงพริบตาเดียวร่างสูงใหญ่ก็ผละออก จ้องมองร่างที่อ่อนระโหยโรยแรงอยู่บนเตียงอย่างชิงชัง

“นี่คือหน้าที่อนุภรรยาเช่นเจ้า เมื่อใดที่ข้าต้องการ เจ้าก็มิอาจปฏิเสธได้”

พูดจบก็ก้มลงหยิบเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเองมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว แม้แต่หางตาก็ไม่หันไปมองนางอีก ไม่รู้เป็นเพราะเขาไม่สามารถทนเห็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในดวงตาคู่นั้น หรือเป็นเพราะเขาโกรธแค้นจนไม่อยากจะมอง

ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองแผ่นหลังที่เดินหายออกไปพร้อมกับเอื้อมมือที่สั่นเทาหยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยความชอกช้ำเอาไว้อย่างอ่อนแรง

นางหลับตาลงพยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่เกิดขึ้นไม่ให้หลุดลอดออกมาอีก

“ท่านอ๋อง”

เสียงเรียกที่เกิดขึ้นหลังจากออกมาจากห้องทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักเล็กน้อย สายตามองดูร่างของฮุ่ยเสียงที่ยืนก้มหน้าให้พร้อมกับหลบหน้าไม่กล้าสบตา

“ข้าเสร็จธุระแล้ว”

“เพคะ”

ฮุ่ยเสียงได้แต่มองตามร่างของมู่เฉินไปแล้วลอบผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ เสียงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานของเมิ่งอีหลันดังก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินถึงเพียงนั้น

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าภายในห้องเกิดสิ่งใดขึ้น รุนแรงและใช้ระยะเวลานานแค่ไหน...

คล้อยหลังท่านอ๋องไปแล้ว ฮุ่ยเสียงก็ยกชายกระโปรงของตัวเองกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปภายในด้วยความร้อนใจ

ทันทีที่เห็นข้าวของกระจัดกระจาย เสื้อผ้าสตรีที่ฉีกขาดโยนไปทั่วห้องทำให้ฮุ่ยเสียงถอนหายใจออกมาอย่างเห็นใจ ร่างบอบบางที่นอนหันหลังให้สั่นไหวเล็กน้อย

“หลันเอ๋อร์”

เมิ่งอีหลันไม่ได้หันมาตามคำเรียก หากแต่ค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาตอบรับ

“พี่ยังไม่นอนอีกหรือ”

ฮุ่ยเสียง มีสถานะเป็นสาวใช้ภายในจวน เป็นผู้คอยดูแลเมิ่งอีหลันตั้งแต่รับเข้ามาอยู่ในจวน พวกนางมีอายุลดหลั่นกันไม่มากนัก เพราะฉะนั้นเมิ่งอีหลันถึงได้เคารพนับถืออีกฝ่ายราวกับเป็นพี่สาวคนหนึ่ง

“เสียงของเจ้าดังไปทั่วจวนขนาดนี้ ข้าคงนอนหลับกระมัง”

“.....”

“เหตุใดถึงมิบอกท่านอ๋องไปเสีย ว่าจริงๆ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพราะ....”

“ข้ารับปากกับพระสนมเอาไว้แล้วว่าจะไม่บอกเรื่องนี้ให้ท่านอ๋องรับรู้ หากชีวิตนี้ข้าพอจะมีประโยชน์บ้าง ข้าก็เต็มใจตอบแทน”

เมิ่งอีหลันหันมาสบสายตาอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างนาง พระสนมอี้และฮุ่ยเสียง

“ถ้าหากพระสนมรู้เข้าว่าเจ้าถูกท่านอ๋องย่ำยีถึงเพียงนี้ พระองค์ก็คงไม่สบายใจ เพราะฉะนั้นแล้วเจ้าควรจะรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้พระสนมรับรู้”

เมิ่งอีหลันได้แต่ยิ้มเศร้าออกมา หากแต่แววตาไม่ได้มีความโกรธแค้นใดๆ อยู่เลย

“ถึงพูดไปก็ล้วนแต่จะทำให้พระสนมไม่สบายพระทัย ไม่ว่าอย่างไรความจริงที่ข้าเป็นเพียงสตรีต่ำต้อยไร้ค่าก็มิอาจเปลี่ยนแปลงได้”

มิว่าท่านอ๋องจะคิดต่อนางอย่างไร ก็ล้วนมิสำคัญทั้งนั้น ไม่ว่านางจะอยู่ในสถานะใดของจวนแห่งนี้ ความต้องการเดียวนั่นก็คือตอบแทนผู้มีพระคุณที่ทำให้นางยังคงมีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้

ฮุ่ยเสียงรับฟังเช่นนั้นแล้วก็ได้แต่โคลงศีรษะอย่างจนใจ ต้องรอให้ตัวเองจวนใกล้ตายก่อนกระมังถึงจะหันกลับมารักตัวเองบ้าง