นางไม่เหมือนเจ้า

ภายใต้ต้นอีหลันในช่วงฤดูใบไม้ผลิเต็มไปด้วยกระแสลมอันสดชื่นที่ไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เด็กสาวใบหน้ามอมแมมผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นด้วยใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

มือข้างหนึ่งหยิบบุปผาสีเหลืองหอมขึ้นมาดอมดมอย่างเหม่อลอย

“เหตุใดถึงหนีมานั่งอยู่ตรงนี้เล่า ข้าให้เจ้าทำงานในห้องครัวมิใช่หรือ”

เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนดังขึ้น เรียกให้เด็กน้อยรีบคุกเข่าลงและทำความเคารพในทันที

“ท่านอ๋อง”

เมิ่งอีหลัน ในวัยสิบขวบมองดูร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดเกราะที่เดินเข้ามาหาอย่างตื่นกลัว นางเพิ่งมาอยู่ที่จวนจวิ้นอ๋องแห่งนี้ได้ไม่ถึงสิบวัน เพราะฉะนั้นนางถึงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่หลายส่วนเลยทีเดียว

ร่างเล็กขยับถอยห่างในขณะที่ชายหนุ่มย่อตัวลง

“อย่ากลัว ข้ามิทำร้ายเจ้าหรอก”

คำพูดนั้นทำให้เมิ่งอีหลันค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างระมัดระวัง มองเห็นแววตาคู่นั้นที่สื่อถึงความอ่อนโยนภายใต้ความเข้มแข็ง

“ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าต่อจากนี้ไปจะมิมีผู้ใดรังแกเจ้าได้อีก”

เมื่อสิบวันก่อนเขาเดินทางกลับจากทัพชายแดน บังเอิญไปเจอเข้ากับเด็กสาวเนื้อตัวสกปรกมอมแมมผู้หนึ่งกำลังถูกพ่อค้าเร่ตบตีอย่างรุนแรง สืบความได้ว่าบิดาของนางนำตัวมาขายเป็นทาสและรับเงินก้อนหนึ่งแล้วจากไปโดยไม่ใยดี

แน่นอนว่าเขามิอาจปล่อยให้เด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตาได้ จึงตัดสินใจไถ่ตัวและพานางกลับมาอาศัยอยู่ภายในจวนอ๋อง

แววตาของนางทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด คล้ายกับกำลังตกอยู่ในห้วงความงดงามบางอย่างโดยมิอาจควบคุม ต่อจากนี้เขาจะเป็นพี่ชายให้นางได้พึ่งพิง

“ข้า...หม่อมฉัน...”

“ใช้วาจาตามที่เจ้าถนัดเถิด”

มู่เฉินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม มองดูท่าทางขลาดกลัวของอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูขึ้นมา

“ข้าขอโทษท่านที่ถือวิสาสะสัมผัสต้นไม้นี้”

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนขึ้นมา จำได้ว่าเมื่อครั้งที่ยังอาศัยอยู่บ้านสกุลเมิ่ง นางเพียงแค่สัมผัสดอกโบตั๋นที่ล้ำค่าของบิดา นางก็ถูกตีจนน่องขาแดงช้ำไปหมด

“หากเจ้าชอบ ต้นไม้ต้นนี้ข้ายกให้เป็นที่พักพิงของเจ้าก็แล้วกัน”

“หลันเอ๋อร์ขอบคุณท่านอ๋องที่เมตตาเจ้าค่ะ”

ชีวิตของนางตอนนี้ก็คล้ายกับต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวเพราะไร้น้ำ ไร้ปุ๋ยและคนที่คอยเอาใจใส่ด้วยความรัก นางเป็นเหมือนต้นไม้ที่จวนจะตาย แต่ได้รับน้ำฝนอันชุ่มฉ่ำของจวิ้นอ๋องให้ยืนต้นชูใบได้ขึ้นมาอีกครั้ง

ในเมื่อท่านอ๋องชุบชีวิตใหม่ให้นาง ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้นางก็จะมอบให้เขาเช่นกัน

“ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้ว!”

เสียงหวานใสที่ดังขึ้นไกลๆ ก่อนจะปรากฏให้เห็นร่างสูงศักดิ์ของสตรีผู้หนึ่งภายใต้ชุดเนื้อมันเงาขลิบสีทองชั้นดี ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างบรรจง เครื่องบนศีรษะที่แวววับและหนักอึ้งนั้นทำให้บารมีชัดเจนมากขึ้นไปอีก

“ถวายพระพรเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินหันไปทางมารดาอย่างยินดี “เสด็จแม่ออกมาจากวังหลวงได้อย่างไรกัน ลูกกำลังคิดว่าจะเข้าไปหาเสด็จแม่พรุ่งนี้อยู่พอดี”

“ลูกของข้าทำความดีสะเทือนฟ้าดินถึงเพียงนี้ ข้าก็ต้องขอรางวัลจากฝ่าบาทบ้างสิที่เลี้ยงดูเจ้าให้เติบโตมาอย่างดี”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไร้ซึ่งความยโสโอหัง หากแต่มีแต่ความอบอุ่นและเป็นกันเอง

หากแต่ก่อนที่สองแม่ลูกจะได้เอ่ยบทสนทนาอะไรกันไปมากกว่านั้น หางตาของพระสนมอี้ก็สะดุดเข้ากับร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่

“นั่นเด็กที่ไหนกัน”

“นางเป็นคนของจวนอ๋องที่ลูกเพิ่งรับมาพ่ะย่ะค่ะ”

พระสนมอี้มองดูเด็กสาวก่อนจะสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง นางมองอย่างพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่พร้อมกับกระตุกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นมาจางๆ ยามที่เด็กคนนี้มองดูบุตรชายของนางอยู่นั้น นางมองเห็นความรักความเทิดทูนอยู่ในแววตาใสซื่อไร้เดียงสา

แววตาเช่นนี้ไม่ต่างอะไรไปจากผู้ที่มอบชีวิตให้คนผู้หนึ่งเลย

พระสนมอี้สาวเท้าเข้าไปหา

“เจ้าชื่ออะไรกัน”

“เมิ่ง...เมิ่งอีหลันเพคะ”

ดวงตาก้มลงมองดอกอีหลันที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นด้วยลมหายใจที่ขาดห้วง มือเล็กๆ ทั้งสองข้างจับบุปผาสีเหลืองเข้มเอาไว้แน่นอย่างลืมตัวก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ชื่อนี้เหมาะกับเจ้าจริงๆ”

----------------------------------------------------------------------------------

มือทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างตึงเครียด

เมื่อใดที่นางฝันถึงภาพในวันวานพวกนี้ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาแม้จะอยู่ในห้วงแห่งความฝันก็ตาม

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ความรู้สึกเจ็บปวดพวกนั้นจะชัดเจนเกินไป นอกจากหัวใจที่ปวดหนึบขึ้นมา นางยังรู้สึกว่าริมฝีปากของตัวเองตอนนี้ก็แสบร้อนไปหมดเช่นกัน!

หากแต่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาของหญิงสาวก็ยิ่งสั่นระริกเมื่อเห็นว่ามีใบหน้าของชายผู้หนึ่งอยู่ใกล้ชิดเพียงลมหายใจ ริมฝีปากของนางถูกบดขี้อย่างรุนแรง แม้แต่ร่างกายของตัวเองก็ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้

มือที่กำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นผลักไสร่างสูงใหญ่ให้หลุดพ้นออกจากตัว แน่นอนว่าเมื่อถูกขัดจังหวะแล้ว ใบหน้าคมคร้ามที่แนบชิดเมื่อครู่ก็ผงกศีรษะมอง

“ท่านอ๋อง?”

ภายในสมองของนางขาวโพลนไปหมด ไม่คิดว่าจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามู่เฉินจะทาบทับอยู่เหนือร่างกายของตน อีกทั้งยังเข้ามาภายในเรือนหลังนี้โดยที่นางไม่รู้ตัวอีกด้วย

ไม่สิ...นางไม่คิดต่างหากว่าเขาจะมาที่นี่

“ข้าเอง” เสียงทุ้มเคลือบความหงุดหงิดขึ้นมาจางๆ

“เหตุใดท่านถึงเข้ามาที่นี่”

“ข้าต้องการร่วมเสพสังวาสกับเจ้า”

มู่เฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน ไม่มีความเก้อเขินหรือความเกรงใจใดๆ เขาออกรบขาดการปลดปล่อยมานาน ถึงแม้จะยังโกรธ หากแต่นางก็สมควรทำหน้าที่ของตน

วาจาที่ดังกร้าวออกมาเช่นนั้นทำให้ใบหน้าของหญิงสาวเห่อร้อนขึ้นมา

แต่ถึงกระนั้นก็ตามที...

“เหตุใดท่านอ๋องมิไปหาแม่นางสวี่เล่า”

นี่ไม่ใช่คำประชดประชัน หากแต่นางเห็นว่าเขารักใคร่สวี่ซวงถึงเพียงนั้น ถ้าหากรู้ว่าเขามาหานางที่นี่จะไม่เสียใจแย่หรือ

มู่เฉินเค้นรอยยิ้มที่แสนเย้ยหยันขึ้นมา

“ให้ข้าไปทำสิ่งใดเล่า เจ้ามิใช่หรือที่เป็นอนุภรรยาของข้า เช่นนั้นแล้วก็ทำหน้าที่ของตนเสีย”

“แต่แม่นางสวี่เป็นว่าที่พระชายา...”

“นางมิได้ใจง่ายเหมือนเจ้า”

คำสบประมาทและแววตาที่มองนางอย่างหยามเหยียดนั่นทำให้ดวงตาของเมิ่งอีหลันสั่นไหว นางได้แต่ขบเม้มริมฝีปากอย่างรุนแรง พยายามที่จะสกัดกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา

แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าหล่อนจะมีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเขาอย่างไรบ้าง ในตอนนี้ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างบอบบางอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่จะเกิดเสียงดัง แคว่ก ขึ้นมา ไม่นานเศษผ้าพวกนั้นก็ถูกโยนออกไปอยู่บนพื้นแล้ว

เมิ่งอีหลันขบเม้มริมฝีปากแน่น ได้แต่นอนนิ่งอยู่แบบนั้น...

แน่นอนว่าปฏิกิริยาของนางทำให้ชายหนุ่มรู้สึกมีโทสะขึ้นมา ในยามก่อนนั้นเป็นนางที่ใช้วิธีเจ้าเล่ห์หลอกลวงเขาให้ติดกับดัก หากแต่มาตอนนี้นางกลับทำตัวราวกับถูกเขาบังคับขืนใจขึ้นมาจริงๆ

ดี...ดีมาก!