สตรีไร้ค่า

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเพราะเหตุใดมารดาถึงได้หลงใหลนางมากถึงเพียงนี้!

ครั้งหนึ่งเขาเคยพลาดท่าเสียทีให้กับสตรีที่ตีหน้าซื่อแต่จิตใจต่ำช้าผู้หนึ่ง ยอมแต่งนางเป็นอนุภรรยาตามคำขอของมารดาแล้ว ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดได้บงการชีวิตของเขาอีก

“กว่าที่ข้าจะทูลขอฝ่าบาทออกจากวังมาหาเจ้าได้ มิใช่เรื่องง่ายเลย เจ้ากลับขับไล่ข้ากลับไปเช่นนี้น่ะหรือ”

พระสนมอี้กล่าวออกมาอย่างอ่อนใจ รู้แล้วว่าครั้งนี้บุตรชายคงไม่ฟังคำพูดของนางอีก ถึงแม้เขาจะยอมอ่อนข้อให้บางครั้ง แต่เรื่องใดที่ตั้งใจไว้แล้วก็อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ

คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าที่ตึงเครียดของมู่เฉินคลายลง รู้ตัวแล้วว่าตนเองกล่าวอะไรที่ไม่สมควรออกไปแล้ว

“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”

“เจ้าไปชำระร่างกายให้เรียบร้อยเถิด ให้ข้าได้ร่วมโต๊ะกับเจ้าสักมื้อ ให้หลันเอ๋อร์...”

“ให้ซวงซวงปรนนิบัติลูกก็พอ”

คำพูดนั้นทำให้สวี่ซวงช้อนสายตาขึ้นมองคนพูดเล็กน้อยก่อนที่พวงแก้มทั้งสองจะเห่อร้อนและแดงก่ำขึ้นมาก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินนำไปโดยมีสวี่ซวงเดินตามไป

ถึงแม้จะผ่านหน้าของเมิ่งอีหลันไปเพียงหนึ่งช่วงแขนจนกลิ่นอายของเขาฟุ้งอยู่ในอากาศ แม้แต่หางตาเขาก็ไม่ได้มองนางด้วยซ้ำ

ทุกวาจาและปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นทั้งหมดตรงหน้าทำให้เมิ่งอีหลันกลั้นหายใจอย่างลืมตัว แววตาที่ขาดชีวิตชีวาอยู่แล้วยิ่งหมองหม่นขึ้นมาเป็นร้อยเท่าพันทวี

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นแม้แต่เงาของนางเลยด้วยซ้ำ...

“เจ้าอยากพักผ่อนหรือไม่”

พระสนมอี้ขยับเข้ามาหา วางมือลงบนไหล่ที่สั่นไหวของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างสงสารเห็นใจ

เรื่องที่สามีโอบกอดสตรีอื่นต่อหน้าต่อตาไม่ใช่เรื่องที่แปลกใหม่สำหรับนาง เพราะฮ่องเต้เองก็ล้วนมีสาวงามอยู่มากมาย ถึงแม้จะเห็นจนชินตา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากว่าที่ความรู้สึกที่เจ็บปวดพวกนั้นจะมลายหายไปจนกลายเป็นความชาชินจนแทบไม่รู้สึกใดๆ ย่อมใช้เวลาที่ยาวนานอยู่เหมือนกัน

ถึงแม้เมิ่งอีหลันจะไม่เคยบอกว่ารักมู่เฉินมากขนาดไหน แต่เด็กคนนี้ก็มักจะทอดมองบุตรชายของนางด้วยแววตาเทิดทูนและชื่นชม นางมั่นใจว่ามิว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมิ่งอีหลันจะไม่ทรยศหักหลังมู่เฉิน

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้นางยอมรับในตัวของอีกฝ่าย

เมิ่งอีหลันกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วโคลงศีรษะ

“หม่อมฉันมิเป็นอันใดเพคะ พระสนมเข้าไปข้างในก่อนเถิด ภายนอกร้อนอบอ้าว มิดีต่อพระหทัยนัก”

ได้ยินแบบนั้นแล้วพระสนมอี้ก็ได้แต่ผงกศีรษะเบาๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายประคองนางเข้าไปภายในเรือนใหญ่แต่โดยดี

ไม่นานนักมู่เฉินก็ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดผ้าต่วนสีเทาเข้มที่เรียบง่าย ผมที่มัดรวมเอาไว้ข้างบนถูกปล่อยสยายยาวลงมา การแต่งกายเช่นนี้ทำให้กลิ่นอายของความน่ากลัวลดลง

“ไปอยู่ที่นั่นเจ้าคงลำบากมาก”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

มู่เฉินกล่าวออกมาเมื่อมารดาตักอาหารใส่จานให้ตน ในขณะเดียวกันทั้งเมิ่งอีหลันและสวี่ซวงได้แต่นั่งอยู่นิ่งๆ ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัว

“เจ้าเองก็ต้องกินให้มากหน่อย”

พระสนมอี้ตักอาหารใส่ในจานของเมิ่งอีหลันอย่างเป็นกันเองท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความแปลกใจของสวี่ซวง

หลันเอ๋อร์ผู้นี้เป็นใครกัน ดูไม่เหมือนสาวใช้หรือนางกำนัลทั่วไป อีกทั้งยังดูเหมือนว่าพระสนมยังโปรดปรานนางเป็นพิเศษ

สวี่ซวงได้แต่เก็บงำความรู้สึกสงสัยนี่เอาไว้อย่างเงียบๆ ก่อนจะหันไปมองเสี้ยวใบหน้าด้านข้างของบุรุษที่นั่งอยู่เคียงข้างกาย

ไม่ว่าสตรีผู้นี้จะเป็นใครแล้วอย่างไร ในเมื่อท่านอ๋องรับปากบิดาของนางเอาไว้เสียดิบดีว่าจะแต่งนางเป็นพระชายาและดูแลนางให้ดีที่สุดเหนือสตรีอื่นใด!

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูอึมครึมกว่าที่คิด ถึงแม้อาหารที่อยู่บนโต๊ะจะพร่องไปมากกว่าครึ่งแล้วก็ตาม

พระสนมอี้เหลือบมองออกไปภายนอกก่อนจะใช้ผ้าขาวเช็ดมุมปาก

“ได้เวลาที่ข้าต้องกลับวังหลวงแล้ว”

วันนี้นางขอความเมตตาจากฮ่องเต้ออกมาที่จวนของบุตรชาย นับว่าโอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีกันง่ายๆ

พระสนมอี้ได้แต่เหลือบมองเมิ่งอีหลันด้วยความสงสารเห็นใจ ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับบุตรชายของตน

“หม่อมฉันจะหาโอกาสไปเยี่ยมเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ”

มู่เฉินกล่าวออกมาพร้อมกับเดินไปส่งมารดาที่หน้าจวน

หลังจากที่พระสนมอี้จากไปแล้ว เป็นครั้งแรกที่สายตาคู่คมจ้องมองอนุภรรยาของตนเต็มๆ ตา จากนั้นจึงเปล่งเสียงทุ้มออกไป

“ไปเอาน้ำร้อนมาให้ข้า”

“เพคะ”

เมิ่งอีหลันเดินเข้าไปในครัวโดยไม่ได้สบตากับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ นั่นทำให้เขาเค้นเสียงในลำคอออกมาครั้งหนึ่ง ถึงแม้นางจะรู้สึกเสียใจหรือรู้สึกผิดในการกระทำของตนเองในครานั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร

เขาจะทำให้นางรู้ว่าสตรีที่มักใหญ่ใฝ่สูง กระทำเรื่องที่น่าอับอาย ยอมเสียศักดิ์ศรีของตนวางยาเขาเพื่อจัดฉากหลอกลวงผู้อื่นว่าถูกเขากระทำย่ำยี

“ท่านอ๋อง พระสนมดูมิชอบซวงซวงนัก”

สวี่ซวงทำหน้าเศร้า ขณะที่พูดเสียงก็แผ่วเบาอย่างไม่มั่นใจตัวเองอยู่บ้าง

“อย่ากังวลไปเลย ข้ามิทำให้เจ้าต้องลำบากหรอก”

ขณะที่มู่เฉินตอบออกมา เขาไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา ทว่าสายตากลับจับจ้องไปยังร่างบอบบางที่ประคองถาดน้ำเข้ามาหาด้วยท่าทีนุ่มนวล

ชายหนุ่มไม่ได้เอื้อมมือออกไปรับ หากแต่หันหน้าไปทางสวี่ซวงแทน

“ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่ก็ยังหนาวเย็นว่าทิศใต้มาก เช่นนั้นแล้วเจ้าควรจะดื่มน้ำร้อนเพื่อปรับสภาพร่างกายเอาไว้”

เมิ่งอีหลันได้แต่หลุบสายตาต่ำลงเมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองกลายเป็นส่วนเกินของความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นแล้ว

“เพคะ”

สวี่ซวงตอบรับคำอย่างว่าง่ายในขณะที่ช้อนสายตาขึ้นมองร่างบอบบางขยับเข้ามาใกล้เพื่อหวังจะส่งน้ำร้อนในถ้วยชาไปให้

เพล้ง!

ไม่รู้เป็นเพราะมือของเมิ่งอีหลันสั่นคลอนจนเกินไปหรือเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ทันระวังกันแน่ ปลายนิ้วเรียวยาวถึงได้ปัดขอบถ้วยชาจนกลิ้งตกแตกไปจนหมด

“อ๊ะ”

“ตายจริง!”

สวี่ซวงยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองเอาไว้ ในขณะเดียวกันใบหน้าของเมิ่งอีหลันก็ซีดขาว บริเวณหลังเท้าของนางถูกน้ำร้อนลวกจนเกิดอาการปวดแสบปวดร้อนขึ้นมา

“เจ้าเป็นอันใดหรือไม่” สวี่ซวงถามออกไปด้วยความตื่นตระหนก หันไปทางมู่เฉินที่จับจ้องเมิ่งอีหลันเขม็ง “ท่านอ๋อง ให้สาวใช้ผู้นี้ไปพักผ่อนก่อนเถิด”

ชายหนุ่มเงียบไปอึดใจใหญ่ มองดูสีหน้าที่ซีดขาวของนางแล้วก็เค้นเสียงในลำคอออกมาประโยคหนึ่ง

“นางคืออนุภรรยาของข้า”

“ซวงซวงเสียมารยาทกับท่านแล้ว”

สุ้มเสียงเต็มไปด้วยความตกใจ เตรียมตัวจะลุกขึ้นยืนเพื่อขอโทษขอโพย หากแต่ฝ่ามือหนากลับจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ไม่ให้กระทำได้ดั่งใจคิด

“ต่อไปเจ้าจะเป็นพระชายาของข้า จะคุกเข่าให้นางได้อย่างไร”

ประโยคนั่นทำให้เมิ่งอีหลันบีบมือทั้งสองเข้าหากันแน่น เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มกำลังชี้นำให้ผู้อื่นหมิ่นแคลนนาง

“เจ้าเป็นถึงบุตรของแม่ทัพผู้เกรียงไกร แต่นางผู้นี้เป็นเพียงสตรีต้อยต่ำไร้สกุล จะมีค่ามากพอให้เจ้าคุกเข่าขอโทษได้อย่างไร เป็นนางต่างหากที่ต้องขอโทษเจ้าที่มิระวังให้ดี”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาทีละคำคล้ายกับเป็นวาจาประหัตประหาร ยิ่งเห็นใบหน้าของหญิงสาวซีดขาวมากเพียงใด แววตาของเขายิ่งทวีโทสะรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

แค่นี้ยังมิพอหรอก...เขาจะทำให้นางรู้สึกอยู่มิสู้ตาย!

“ยังมิรีบคุกเข่าอีก!” คราวนี้เขากล่าวออกมาเสียงดังลั่นจนสตรีทั้งสองสะดุ้งเฮือก

แน่นอนว่าสิ้นประโยคนั้น เมิ่งอีหลันได้แต่ค่อยๆ คุกเข่าลงพร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างสิ้นหวัง

“ขออภัยเจ้าค่ะ”

ถึงแม้ผู้อื่นจะรู้ว่านางเป็นอนุภรรยาแล้วอย่างไร ในเมื่อภายในจวนนี้ความรู้สึกของเขา นางก็เป็นเพียงสตรีไร้ค่าที่ต้อยต่ำผู้หนึ่ง